Ik dacht dat ik sterker was.
 

Net negen maanden geworden en het gevoel hebben dat je alles en iedereen aan kan. Dat is in een notendop het gedrag wat onze jongste spruit de laatste weken ten toon spreidde. Vooral met halfzus Dunja wilde Elmo het wel eens aanleggen en de spelletjes waren lang niet even onschuldig.
Onze kleine man is duidelijk op de rand van zijn pubertijd aangekomen. Dat nu zijn dominante trekjes nog meer de bovenhand halen zal dan ook niemand verbazen.
Positief aan de zaak is dat hij als jongste van de drie nu al het beste waakt. Enkel als hij moe geravot is laat hij dit nog wel eens over aan Axel. Afgelopen dinsdag (24-01-2006) heeft hij echter een kleine beoordelingsfout gemaakt. Waarschijnlijk wilde hij zijn dominantie ook eens uittesten op Axel. De precieze omstandigheden zullen we waarschijnlijk nooit kunnen achterhalen. Hoewel oudste zoon Christoph er met zijn neus bovenop stond toen het gebeurde, kan ook hij niet precies meer vertellen wat er gebeurde.
Feit is dat zowel Axel als Dunja zich buiten op de oprit hadden neergevleid en lagen rustig, zoals het alle Hovawartjes betaamt, van de koude te genieten. Dat rustige was blijkbaar niet naar de zin van speelvogel Elmo want na enige tijd begon hij het tweetal te sarren zoals hij dat wel eens meer doet. Meestal komt hij er dan vanaf met een waarschuwing f laten Axel en Dunja zich gewillig overrompelen door het jonge geweld.
Wat hun baas de laatste tijd ook al gemerkt had, was dat Axel zich al iets minder inschikkelijk opstelde tegenover zowel Dunja als Elmo. Onze alfa reu moet gedacht hebben dat het nu wel eens gedaan moest zijn met sarren en veerde plots overeind. In een flits had hij Elmo te grazen en daar waar Axel het tot voor kort bij een waarschuwing hield, koos hij nu resoluut voor een fikse afstraffing. Wie ons Boeleke al eens in actie heeft gezien, weet hoe zwaar hij kan uithalen.
La Dunja voelde ook haar tijd gekomen om haar steentje bij te dragen. Korter dan we het hier kunnen vertellen duurde het gevecht waarbij Schelmo duidelijk zijn meerdere gevonden had. Nadat Axel en Dunja met hem klaar waren, mocht hij terug overeind krabbelen en begon hij zelfs gewoon terug rond te huppelen. Op het eerste zicht leek er dus helemaal niets aan de hand.
Toen de meute echter terug binnen stapte en de pootjes afgedroogd moesten worden, bleek Elmo een bloederig spoor achter te laten. Elmo is geheel gehecht aan zijn baas en verdraagt dus niet dat iemand anders aan hem zit te prutsen. Het was dus afwachten tot die baas eens naar huis wilde komen van zijn werk. Gelukkig stapte die nauwelijks een kwartiertje later door de deur. Het nieuws dat hij daar te verteren kreeg, deed hem even naar zijn hartstreek grijpen.
Na de klassieke begroeting door het trio, kon Elmo eindelijk eens onderzocht worden. Meteen was duidelijk dat ons pupje er behoorlijk beschadigd bij liep. Nu ja, liep? Het begon al meer op strompelen te lijken. Meest opvallend waren twee wonden aan de rechterpoot. En daarvan was zo ernstig dat het baasje meteen begreep dat dit weer een serieuze duid ging kosten. Ook aan de linkerpoot had onze benjamin schade opgelopen en koste het hem steeds meer moeite om op deze poot te blijven steunen. Hup naar de dierenarts dus. Helaas bleek na kort onderzoek dat er hechtingen aan te pas moesten komen. Tweewerf helaas, want er lag reeds een andere patint op de operatietafel. Later terugkomen was dus de opdracht en ondertussen mocht Elmo niet meer eten! Elmo, onze grootste gourmand, niet mogen eten! Breng hem dat maar eens aan zijn verstand.
Afspraak voor zijn eerste operatie: 20:45.  Het bleek nog behoorlijk druk te zijn want we moesten zelfs nog geruime tijd wachten eer het onze beurt was. Elmo vertoonde inmiddels zware tekenen van pijn. Liggen kon hij niet meer en zitten was hem om n of andere reden ook niet gemakkelijk. Staan was dus de boodschap maar dat bleek al even pijnlijk.
Na het verlossende "kom maar binnen", kon Elmo eindelijk deftig onderzocht worden. Tenminste, dat was de bedoeling. Hij dacht daar echter anders over en zelfs met drie volwassen mannen om hem heen, slaagde Schelmo er in om toch nog van de tafel te springen. Dan hem maar meteen een verdovend middel inspuiten! Bleek dat onze dierenarts toen pas door had dat hij niet met Axel maar met Elmo te maken had... De brave man heeft zich een nieuwe vijand op de hals gehaald.
Na een dik kwartier gleed onze Flappie eindelijk af naar dromenland. Omdat de stagiair inmiddels de praktijk verlaten had, mocht Elmo z'n baasje helpen bij "de operatie". Zoals hijzelf al thuis had vastgesteld, had onze puppy een flinke wonde aan de rechterpoot. Aan dezelfde poot had Axel nog een diepe indruk nagelaten maar dit behoefde geen hechtingen. Omdat hij behoorlijk mank had gelopen bij het binnenstappen van de praktijk, werd ook meteen de linkerpoot aan een nader onderzoek onderworpen. Blijkbaar was hij hier door Axel in de tang genomen want zowel aan de binnen- als aan de buitenkant vonden we zonder veel moeite een paar flinke afdrukken van een al even flink gebit. De binnenkant kon ook niet zonder hechting.
Aan de slag dus! Eerst wat puppyhaartjes van de rechterpoot wegscheren en dan maar hechten. Zeven hechtingen om het gat te dichten! Nog ntje aan de linkerkant en Elmo kon opgeladen worden. Onze dierenarts hielp Elmo in de wagen te dragen. Met nog flink wat medicatie konden we eindelijk terug naar huis. Gezien de verdoving een uurtje of drie zou nawerken, bleef er voor het baasje weinig anders over dan de wake te houden bij zijn gehavende pup.
Omstreeks half twee de volgende ochtend kwam Elmo terug in beweging en moest hij duidelijk "iets" gaan doen. Helaas haalde hij de tuindeur niet en plaste hij hulpeloos de keukenvloer onder. Na het opdweilen van de vloer, mocht de baas zich nog even op de zetel uitstrekken. Die moest immer om 06:00 uur terug uit de veren voor een nieuwe en vermoeiende werkdag.
Elmo is wel zo lief geweest om zijn baasje al om half zes te komen wekken. Je mag toch niet te laat komen op het werk h baas! Nu maar hopen dat onze jongens het hierbij laten.
Als de rangorde nu gekend is, zal dit wel voor lange tijd zo blijven.
Elmo is in ieder geval een stuk omzichtiger als hij Axel benadert en die kan er natuurlijk weer hartelijk om lachen!
 

Rechter pootje mooi ingebonden.    Liggen gaat ook al goed.

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 25/11/2010