Als je een reu in huis haalt, kies je soms voor problemen. Meer dan dat je een lieve teef over de vloer krijgt. Zoals jullie al weten is Elmo een pittig baasje, een echte Hovawart met alle "moeilijke" karakter trekjes. Je baas alle dagen in vraag stellen doet hij dan ook steevast. Maar onze kleine schelm begint zich ook met de rangorde binnen onze roedel te mengen. Bij kleine conflicten tussen hem en Marleen, moet ze soms de duimen leggen. Geen gezonde situatie dus en reden tot gemopper langs de kant van de baas. Die weet immers wat de gevolgen kunnen zijn als Flappie zich boven haar zou zetten. Daar wil de baas zelfs niet aan denken. Toch heeft hij zijn plezierige kanten en is hij enorm aanhankelijk. Hij wijkt nooit van mijn zijde, thuis niet, op school niet, nergens.
Hebberig is hij wel. Eten! Snoepen! En altijd ikke eerst! Dat hem dat soms ook als eerste de problemen oplevert, neemt hij er blijkbaar graag bij. Walnoten zijn zooooo lekker maar die spuitpoep achteraf is niet zo leuk. Ook niet voor zijn medebewoners. Ondanks die neveneffecten, vind hij nog de tijd om nog even een stel sloffen te verbouwen en de kussens in de zetel naar zijn zin te rangschikken.
Maar we dwalen af... Elmo slaapt en droomt dat hij de baas zal worden van onze roedel. Daarvoor moet hij natuurlijk het gevecht aan met alle andere leden. Aan Axel heeft hij alvast een moeilijke klant. Die halfwas mensen laten zich ook al niet doen. Alleen het vrouwtje heeft hij al eens kunnen verschalken. Kan ik het eens uittesten moet hij afgelopen maandag gedacht hebben. Testen of ik mijn alfa meteen naar de kroon kan steken? Vrolijk kauwend op een bot, haalt hij plots naar het vrouwtje uit als ze hem over zijn kop wil strelen. Dit is echter een misstap van formaat want even later posteert zijn alfa zich naast hem. Papa baas neemt resoluut het bot vast en verplicht Elmo om te lossen. Je kan het al raden: de baas mag op hem inpraten wat hij wil, Elmo wil en zal niet lossen. Tijd voor het betere werk dus. Puppy Schelmo stevig in de nek grijpen en stilaan de druk opvoeren. Hij grollen, de baas nog meer knijpen... Dan gaat het plots heel snel. Elmo lost om te herpakken maar herpakt niet op het bot. Wel op de arm van het baasje. Het volgende ogenblik wapperen Elmo's flaporen door de lucht. Zijn zweefvlucht eindigt luttele tellen later met een doffe plof op de grond. Wat zei je? Dat hij zich al gegeven had? Pfff, da's voor softies, niet voor Elmo. Nog dapper blijven tegenspartelen om los te komen. Dan voelt hij de klauwen van zijn baas aanspannen en begint hij te jammeren. De orde is hersteld en de rust weer gekeerd. Rustig laat zijn baas hem los. Elmo richt zich op kijkt schaapachtig om zich heen met een air van "heb je nu gezien wat die met mij heeft gedaan?". Dat staat hij op schud zich eens flink en wil dan verdwijnen. Weer foute boel! De baas grijpt zijn pupje vast en geeft hem een dikke knuffel. Zó! Dat is al veel beter. Dan mag hij, als hij er nog zin in heeft, Axel gaan plagen. Ondertussen betast de baas zijn pijnlijke arm. Gelukkig maar één tandafdruk in zijn vel en een dun rood streepje van het knijpen. Toch maar meteen ontsmetten... Nu, een paar dagen later, ziet het er wel wat anders uit: een Picasso heeft er weer niet aan. Hopelijk is dit afdrukje ook weer van voorbijgaande aard...
Wat er ook mag van wezen, de baas in nog altijd Elmo's alfa en dat zal zeker zo blijven!