Het leven van een Hovawart kan vol verrassingen zitten. Zeker als je zonen een stel kittens in huis halen die elke wetmatigheid inzake kat en hond aan hun laars lappen. Wat Axel betreft, zijn we er vrij gerust in dat hij niet op hen zal jagen. Voorwaarde is dan wel dat hij alleen is. Daar wringt echter al het schoentje: Axel vertoeft bijna altijd in het gezelschap van La Dunja en die heeft nog nooit iets van katten willen hebben. Voor haar zijn dit de perfecte middelen om het diep verborgen jagerstalent in haar naar boven te halen. Zolang hun ontmoetingen zich afspelen in de hal, blijft het eerder beperkt tot een klein sprintje om het stelletje ongeregeld op de vlucht te jagen. Dat verandert echter als Dio, de kleine kater, zich toegang verschaft tot de woonkamer. Het dient gezegd: het is een poes met stalen zenuwen. Opent iemand de deur, bestaat altijd de kans dat die kleine onverlaat naar binnen glipt. In het begin maakten we ons zorgen over de reacties van onze hondjes maar gaandeweg heeft dit plaats gemaakt tot rustig observeren en ingrijpen als het nodig is. Op een avond, terwijl Axel een Dunja nog een rondje maakten door de tuin, had Dio het andermaal niet kunnen laten om zich in het hol van de leeuw te begeven. Misschien een foutieve uitdrukking want eigenlijk is hij het die voor leeuw speelt. Hoe dan ook... meneertje zat nog binnen toen onze Hovi's hun territorium opnieuw betraden. Met volledige aandacht voor het koekje dat ze van hun baasje gingen krijgen, stapten beiden vrolijk aan Dio voorbij. Hij bekeek hen vanonder een van de stoelen van onze eetkamer. Zijn rust was echter spoedig voorbij toen eerst Axel en meteen daarna ook Dunja de "vijand" in het vizier kregen. Zonder de geringste vorm van paniek, huppelde Dio met enkele wel bemeten sprongetjes tot onder onze buffetkast en trok zich terug buiten het bereik van onze ondertussen redelijk opgewonden Hovawartjes. Omdat dit altijd al prachtige beelden had opgeleverd, greep ik meteen naar de camera. Pech want La Dunja veranderde net van houding toen ik een eerste maal afdrukte. Voordien had ze de kleine schelm kwispelend gade geslagen, kont in de lucht en steunend op haar ellebogen. Omdat liggen haar toch iets gemakkelijker leek, had ze haar achtersteven dus ook maar laten zakken. Omdat ik totaal geen idee had waar Dio zich op dat ogenblik bevond, probeerde ik enkele shots onder de kast te maken. Zelfs met de hedendaagse super camera's nog geen sinecure. Met een beetje fotoshoppen kregen we de kleine schurk toch gelokaliseerd. Alleen maar omdat ik nog wat van mijn avond wilde genieten, plukte ik onze schijnbaar hulpeloze hondjes van voor de kast weg en ging met hen een beetje meer in het midden van de woonkamer staan. Prompt verscheen Dio weer op het toneel en aangemoedigd door zijn baasje Christoph, marcheerde hij met een arrogante air naar buiten. Dunja keek me vragend aan. Waarom kwam dat stuk onbenul hier zomaar haar rust verstoren? Waarom mocht ze nu niks uitspoken met dat geval? Hoewel het vergeefse moeite kon wezen, legde ik haar uit dat ze er zich maar moest bij neerleggen dat deze poes zich totaal maar dan ook totaal niks aantrok van hun verschijning en dat ze hem maar beter ongemoeid kon laten... Praat voor de vaak ja! De dagen die volgden, liet ze zich geregeld gaan en probeerde ze om een paar van de negen kattenlevens van Dio te roven. Gelukkig voor hem en jammer voor haar, was Dio haar steeds te snel af.

Zoals het meestal gaat: aan alles kan je wennen. Dio's optreden wordt met de dag driester en de reactie van La Dunja vermindert met de dag. Volgens mijn huisgenoten vertoeft niet alleen Dio maar ook zijn zusje Jeanny regelmatig in de woonkamer. Of alleen Axel of ook Dunja daarbij aanwezig zijn, het kan hen niet deren. Ze ravotten naar hartenlust met elkaar en zetten de boel op stelten. Vaak schijnt Axel dit jong geweld vanuit de zetel met 1 oog in de gaten te houden terwijl vooral Dio het aandurft om vlak in zijn buurt te komen post vatten. Met Dunja in de buurt worden veiliger oorden zoals tafel of vensterbank uitgekozen om kattenkwaad uit te steken. Ze beperkt zich nu tot het gespannen volgen van de kapriolen van Dio en of Jeanny. We gaan er stilaan vanuit dat weldra foto's gemaakt kunnen worden van een Hovawart, slapend in een zetel met Dio tussen de poten.

Als La Dunja nu kan wennen aan het idee van die katten in haar buurt, kunnen we ook werk maken van het heropvoeden van Elmo. Wedden dat dit ook weer spannende lectuur gaat opleveren???