Het verblijf van een hond in je leven is beperkt... Wat doe je dan om meer dan herinneringen te koesteren? Juist, foto's maken! Omdat het niet mee valt om van een zwarte hond mooie kiekjes te nemen, doe je dat dan liefst op momenten dat het contrast het grootst is. Liefst als er sneeuw ligt dus. Hoe het met jullie Hovawartjes gesteld is, weten we niet maar Axel, Dunja en Elmo zijn gewoon dol op sneeuw. In dit kikkerland kan je echter wachten tot je een ons weegt als je eens een flink pak sneeuw voor je eigen deur wil zien. Dan maar naar de Hoge Venen op Paasmaandag (24-03-2008) met Axel en Dunja en samen met nog duizenden anderen... Je eerst groen en blauw ergeren aan bestuurders die niet op sneeuw kunnen rijden maar wel gaan skiën om ze dan, van zodra het kan, aan een rot vaart voorbij te snellen. De burcht van Reinhardstein in de buurt van Ovivat is bij een besneeuwd landschap onze favoriete bestemming. De honden kunnen er heel de tijd los en meestal kom je er niemand tegen. Als we natuurlijk nog veel reclame blijven maken voor deze plek, zal er in het vervolg nog meer volk rondlopen... Na de poten van Axel en Dunja flink met Vaseline te hebben bewerkt, mochten ze zich gaan amuseren in de sneeuw. En dan maar hopen dat we Dunja op het geschikte moment voor de lens konden halen om het moment in de tijd te kunnen bevriezen.La Dunja is een lieve meid maar een vat vol verrassingen als het op fotografie aan komt. Net als onze oudste zoon Christoph, houdt zij helemaal niet van poseren en een geslaagde foto is dan meer dan een "lucky shot" te noemen. Deze Paasmaandag staat er weer geen maat op haar capriolen want telkens als het toestel in aanslag komt, maakt ze de wildste bokkensprongen. Grrr. Geheel anders is het met Axel. Die dolt tijdens onze wandeling vrolijk door dit wit tapijt maar blijft regelmatig staan en neemt als vanzelfsprekend de juiste pose aan. Van Dunja mag je soms al tevreden zijn als je ze volledig binnen het kader van de foto krijgt. Meestal is de korte registratietijd nog te lang om haar helemaal te kunnen vangen. Er mist dan een stuk snoet of poten of staart. Frustrerend!! Zoals jullie kunnen merken op deze pagina, is het echt geen lachertje om het juiste moment te vinden om de knop in te drukken. Maak je van Axel een dozijn goede foto's, heb je er ongeveer de helft van ons Juffra... mislukt weliswaar.
Op een bepaald ogenblik liep ze voor ons uit over een bruggetje Christoph achterna. Omdat ze niet kan kiezen bij wie ze wil blijven, draaide ze zich op het einde van de brug om. Wees maar zeker, een pracht van een zicht! Perfect centraal tussen de balustrades ervan met een schitterend witte achtergrond. Het resultaat van twee foto's kunnen jullie ook hier bewonderen. Geloof het maar: tussen de twee opnames plaatste ze zich terug op haar eerste positie. Helaas reageerde ons toestel niet snel genoeg en zie je alleen haar twee flanken. Hopelijk valt er in de komende winters nog sneeuw zodat we nog eens een poging kunnen ondernemen om van haar een mooie foto te maken...

Dit "bewogen" verhaal wordt zeker vervolgd!