Als je een teefje aanschaft, weet je dat ze vroeg of laat loops moet worden. Over loopsheid bij Jadzea, daar kan Peter al alles over vertellen maar wij niet. Ons juffrouw was op haar negen maand al redelijk uit de kluiten gewassen. Niets wees er echter op dat ze snel loops zou worden. De meeste van onze kennissen hebben trouwens teven die braaf gewacht hebben tot ze een jaar oud werden of nog veel langer.
Rond 9 maart echter begon ons Axeltje behoorlijk wat interesse te tonen in Dunja haar achterkant. Voor zij die ons Boeleke goed kennen: hij kan loopsheid voorspellen als geen ander. Eerst wilde z'n baasje hem niet geloven. "Nog veel te vroeg jongen!" Ja dag Jan! Op 13 maart verschenen de eerste druppels bloed op de grond in de keuken. Paniek natuurlijk! Peter had al ingestemd om onze hot dog tijdelijk als logies te nemen. Klein probleempje echter: hij had al een bezoeker bij hem thuis! Een bronstige reu samen met twee teven, dat leek nu ook weer geen goed idee.
Dan maar plan B in werking laten treden. Vanaf het ogenblik dat de eerste druppels verschenen, ging Axel onherroepelijk aan de lijband vast. Hij moest z'n baasje overal (letterlijk) volgen. Dit leverde vaak leuke taferelen op: de baas aan tafel mét hond aan de leiband. Hondje voortdurend liedjes zingen! Probeer maar eens van uw soep te eten met aan de ene kant een loopse teef en aan de andere kant een bronstige reu. Takketeef Dunja voelde natuurlijk dat ze van Axel z'n aandacht kon genieten, iets wat ze maar al te graag had. Om het helemaal af te maken, schoof ze geregeld haar poep onder Axel z'n neus. Vooral op momenten dat we dus zaten te eten. Een paar maal heeft hij zo z'n baasje van tafel weggetrokken, met stoel en al!
Als onmiddellijke noodoplossing is het baasje dan maar naar Axel z'n half zus gereden. Baasjes Mich en Guy vinden het altijd leuk als wij hen komen bezoeken. Gelukkig voor Axel was Zanna niet loops en kon hij in Oostende een beetje tot rust komen.
Bij terugkeer bleek echter dat ons lieve Dunja net nu in haar vruchtbare periode zat. Ons Boeleke kreeg de kans nog niet om uit te stappen of daar stond ze al met haar kont(je) voor of beter onder z'n neus! Staart opzij en blik naar achter, zo van "kom, pak me dan"! Vermits het baasje nu geen kant meer uit kon, werd het huis dan maar opgesplitst in domeinen. Een stukje voor Dunja, een stukje voor Axel mét baas en de rest voor de poezen. Die leven er ook nog bij ons!
Spannende dagen, dat kan ik jullie verzekeren! Steeds en overal op je hoede zijn, elke minuut van de dag. 's Nachts Axel met baas in een eigen slaapkamer, met de deur dicht. Even rust dan tot zes of zeven uur 's ochtends, dan begon het feestje opnieuw. Een vrolijk kwispelende teef stond ons altijd op te wachten. Dan meteen de eerste poging van Axel om haar te dekken verijdelen. Dan proberen om tijdig het toilet te bereiken. Gevolgd door een "vluchtig" ontbijt, Axel zelf had hélemaal geen behoefte om te eten. Die heeft het ongeveer 5 dagen zonder uitgehouden! Tussen het opsmeren van een boterhammetje en de eerste beet, het duo een keer of drie uit elkaar wrikken. Dan proberen een kop warme thee naar binnen te werken.
De volgende hindernis was dan het ogenblik dat de baas de badkamer indook voor een verkwikkende douche. Eerst al zorgen dat je maar 1 hond mee naar binnen neemt. Dan niet vergeten om de deur op slot te doen. Ja ja, Axel kan deuren openen (zo zijn er nog in zijn familie). Dan een ochtend wandeling met elke hond apart. Nadien verplicht kamer arrest voor Axel en mezelf. Gelukkig duurt de loopsheid maar vier weken en is de rust ondertussen teruggekeerd.
We hebben al overwogen om Axel te laten castreren maar vermits we nog wel met hem aan shows willen deelnemen, is dit echter geen optie.
De volgende maal ga ik wel een week of twee in het bos achter ons huis wonen of zo! Tenzij iemand mijn Boeleke een paar weken wil bijhouden.