Dinsdagmorgen 06.00 uur. Ik rol uit bed en strompel de trap af. Babypoortje open en terug dicht. De volgende seconde hangt een vrolijke pup aan mijn arm te bungelen. Haar tanden stevig op mijn arm klemmend en niet meer lossen.
Goeie morgen baas!
Als je daarvan niet direct wakker geworden bent, kan je je beter eens een grondig laten onderzoeken.
Bon, met de pup aan de arm verder naar de keuken. Grote broer heeft ondertussen ook zijn begroeting ingezet. Met zijn poten op mijn schouders (en nog steeds Dunja aan de arm) bereik ik de keukendeur. Axel laat zich rustig zakken en verdwijnt de keuken in. Nu nog even Dunja loswrikken.
In de keuken tref ik Marleen aan, al druk bezig met het ontbijt van de poezen. Na een korte begroeting slof ik terug richting voordeur samen met twee hondenpotten en twee vrolijke Hovawartjes. Potten vullen en de karavaan kan terug naar de keuken.
Aan het geschrok te horen heb ik blijkbaar nagelaten hen te voederen gedurende de laatste week. Bon, tijd voor mijn eigen ontbijt. Nog voor ik aan mijn eerste beet toe ben, staat ons duo al glimlachend naast ons. Wat eten jullie? Is da lekker?
Met een reflex beweging even Dunja ervan weerhouden om mijn boterham als dessert in te pikken.
Als zorgzame moeder bereidt Marleen het ontbijt van Christoph: 2 dubbele suikerboterhammen. Nog even een servetje erover en dan met z'n allen de badkamer induiken.
Meestal houden Axel en Dunja dan even pauze. Vandaag is Dunja echter behoorlijk actief. Terwijl Axel op zijn gebruikelijke plaats in de badkamer neergeploft is, huppelt zij vrolijk door het huis. Na een paar minuten klinkt er gestommel uit de keuken. Als ervaren hondenbaas
gaan dan automatisch wat belletjes in je hoofd rinkelen. Snel de badkamer uitspurten en kijken wat er gaande is.
Vreemd, niks te zien en alles lijkt normaal. Loos alarm! Ja dag Jan! Geen minuut later horen we een keukenstoel verschuiven. Michaël is nog niet uit dromenland teruggekomen, dus dit kan alleen maar Dunja zijn. Toch maar eens gaan kijken. Nu iets verder stappen dan daarnet. Alles staat er nog... alleen ontbreekt er iets aan het stilleven: de verse suikerbookes zijn verdwenen!
Ons juffrouw gluurt vanuit haar ooghoeken schuldig in mijn richting, terwijl nog dapper bezig een plakkerige substantie van haar snoet te verwijderen.
"awel juffra, was't lekker?" Dunja op de rug, pootjes om vergeving smekend. 't Was toch lekker baas!
Dus Christoph, geen voorgesmeerde boterhammen meer in de toekomst!
Rond acht uur kom ik terug thuis. Marleen aan haar werk afgezet en zelf klaar om weer werk gaan te zoeken. Iedereen is ondertussen het huis uit en daar maken vooral puppies gretig gebruik van. Het servetje was nog op tafel blijven liggen. Dunja heeft er dan ook maar ineens gebruik van gemaakt. De snippers liggen verspreid over een oppervlakte van ongeveer een vierkante meter. Dorst heeft ze blijkbaar ook gehad en het water uit de drinkbak van grote broer is veel lekkerder. Alleen hangt ze zo maar al te vaak met de oren in het water. Als gevolg daarvan, ontstaan hier en daar wat plassen. Dan is er toch niks leuker baas om even grote broer uit te dagen om aldus alle natte oppervlakken met elkaar te verbinden? Of wilde ze leren waterskiën?
Vooral rustig blijven! Servetje bij elkaar vegen en met een dweil de schaatssporen van juffra opdrogen.
Zou je zelf een verhaaltje willen schrijven over je hondje? Kan je niks zinnigs op papier zetten? Zullen we Dunja even aan je uitlenen? Het zal dan wel komen!

Marc