Met haar vier en een halve maand is onze juffrouw al behoorlijk uit de kluiten gewassen.
Tijd denkt ze om zich eens nuttig te maken in het huishouden.

Niet dat mijn baasjes mijn hulp altijd kunnen waarderen, maar ik ben dan ook een Hovawart en zie de dingen zoals ik wil. Om te beginnen is er de grote zetel in het salon: doet het vrouwtje alle moeite om het uitzicht nog "redelijk" te houden, ik geef ze liever geen kans om de kussens en de overtrek netjes te ordenen. Van zodra ik merk dat ze aanstalten maakt om mijn orde te veranderen, spring ik vlug in de zetel en ga lang uit liggen kwispelen. Zolang volhouden tot ze het opgeeft! Hoe moet het dan wel? De kussens liefst niet in de zetel maar ernaast, de plaid lekker bij mekaar gewroet tot een keurige hoop zachte stof.
Voor matjes heb ik ook een zwak: diegene die mijn baasjes in huis hebben, beschikken niet over uitstekende draadjes waar je lekker aan kan trekken. Geen probleem! Dan maken we die er toch zelf aan!! Liefst sleur je dat ding dan eerst mee naar je nest of naar de living. Daar heb je dan plaats genoeg om je over je nieuwste creatie te buigen. Terwijl je de mat van uitzicht verandert, zorg je er ook ineens voor dat alle zand en stof er vakkundig uitgeroffeld wordt. Mijn baasjes hebben hierop nog niet echt gereageerd maar volgens grote broer Axel kunnen ze mijn kunsten niet erg appreciëren. Doe ik nog zo mijn best!
Wat ook leuk is, is het verzamelen van rare toestanden. Ik denk dat zij het schoenen of sloefen plegen te noemen. Het zal mij een worst zijn hoe ze die spullen noemen. Eén ding is zeker, de meeste dragen een onuitstaanbare geur. Vooral de binnenkant ruikt heeeerlijk! Het leukste van allemaal is de binnenbekleding er proberen uit te halen. Dat helpt als je de geur beter wil opsnuiven, moet je je neus niet zo diep steken!
Iets waar ik absoluut niet tegen kan, is dat ze beginnen rondlopen met een borstel of een stofzuiger. Ik vind dat ik dat zeker zo goed kan en dat laat ik dan ook luidkeels horen. Zolang ze bezig zijn, blijf ik de weg versperren en blaffen in de hoop dat ze het opgeven. Jammer genoeg verstaan mijn baasjes niet wat ik wil zeggen. Tja, dan moeten ze het zelf maar weten hé. Trouwens, waarom doen wij zoveel moeite om onze pels vol te stompen met zand? Axel was er direct voor te vinden om een wintertuintje in de hal aan te leggen. Met voldoende zand, kan je dat dan op een hoopje krabben en er eens lekker in rollen. Maar ja, nog voor we maar een bodempje hebben, zijn ze er weer met hun borstel en blik en wordt onze droom in één beweging weggevaagd of moet ik zeggen geveegd? Overigens, hetzelfde gebeurt ook als ik onderdelen probeer binnen te smokkelen uit de tuin. Wat is er leuker om wat gras of takken in de buurt te hebben? Ook al kan je nét dan niet buiten, dan heb je tenminste nog altijd het idee dat je buiten bent! Nee, het is ons echt niet gegund, die wintertuin! Zou het er ook zo aan toe gaan bij mijn broertjes en zusjes? Misschien laten die het mij nog wel eens weten!
Vlijtige Dunja.