27 juni was gewoon fantastisch! De pups zaten nog niet beneden, de verhuizing is voor later deze week...
Katrien haalde Dunja naar beneden en stelde ze aan onze Axel voor. Die bleef in het begin op meer dan een meter staan. Had schrik om dichterbij te komen. Nadien heeft hij ze wel eens halsreikend komen besnuffelen maar was dan weer vlug weg.
Dunja kon nu al flink "waggelen". Eens ze beneden was, had ik me bij haar op de grond gezet. Haar staartje kan ze ook al goed gebruiken! Geen seconde stopte dat ding.
En schrik had ze in ieder geval niet van ons. Bij haar aankomst deed ze dan maar direct een plasje, kwestie dat ze meteen haar terrein kwam afbakenen. Gelukkig moesten we niet zelf de troep opkuisen.
Het was een prachtig gezicht, twee rasgenoten die elkaar ontdekten. Bang maar toch geboeid staarden ze naar elkaar, nieuwsgierig naar de ander maar bang iets fouts te doen.
Katrien had puppy-pap met brokjes opgewarmd . We zijn die dan samen aan Dunja en co gaan geven. Je had die meute bezig moeten zien: kris kras door elkaar, mekaar verdringend om toch het meeste van de brij te kunnen eten. Natuurlijk stapten ze ook met de pootjes in hun bord.
Echt ontroerende en tegelijk héél grappige momenten. Eens voldaan, was het opkuisen geblazen. De vloer was herschapen in een glibberige piste. De pups zaten totaal onder de pap. Maar ja, dan had mama Bayka ook haar werk om de pups terug proper te likken.
Ook al hebben we onze Axel als puppy gezien, van Dunja genieten we nog veel intenser.
Wie ooit aan een (volgende) Hovawart begint, moet deze dingen echt kunnen beleven.
Veel documentaires van National Geographic kunnen mooi zijn, maar dit is "echt" en met geen beelden uit te drukken. Jong leven, vol levenslust en vol verwachtingen en totaal onbevangen. Geen enkele puppy die een mens ooit zal wantrouwen. En zeker geen Hovawart.

Nu is Dunja natuurlijk nog heel lief. Te hopen dat het geen "takkenteef" gaat worden!