Tot gisteren dachten wij steeds dat wij het getroffen hadden met onzen Dax, een lieve schattige Hovawart van 20 maanden, tot wij vannacht thuis kwamen. Nu had hij al wel zijn kuren gehad als pup maar die neem je er vrolijk bij. Hij was toen een echte vuilbakkenrover en noem hem maar een dief . TOEN spraken wij al over “afbraakwerken Daxman”.

De laatste tijd was hij erg rustig en braaf in huis. Hij jaagt niet meer op de katten of op hun eten , hij laat de vuilbakken gerust, geen kraters meer in de tuin en hij luisterde bijna op eens een deftige woordenwisseling na. Aangezien het opgebouwde vertrouwen mocht hij vanavond eens binnen blijven, hij had dit al een aantal keer gedaan voor een korte periode. We hadden er een stevige wandeling opzitten en meneer lag rustig op de mat. Dus voor dat eventjes, WAT KAN HET KWAAD.

Blijkbaar had onzen Daxman op dit moment liggen wachten. Ik zal eens laten zien dat ik een echte Hovawart ben en dus altijd onverwacht uit de hoek kan komen. Totale afbraak was het gevolg.

Toen wij terug binnenkwamen wisten we niet wat we zagen. 1 ding moet ik hem aangeven slim is hij want hij heeft ook de medicijnenmand afgebroken en een volledige pot Norrit (ontgiftingspillen van één van zijn vorige capriolen) opgegeten, waarschijnlijk als voorzorg.

Groenlachende groetjes aan iedereen

Aangezien ik het niet kan beschrijven heb ik er maar foto’s van genomen
PS ja dat zijn zetelkussens.

Bert en Karin en natuurlijk: THE DAXMAN