Kan je je een Hovawart voorstellen die je volledig kan vertrouwen als er eten in de buurt is?
NEE.
Ook Dante niet?
NEE, NEE, NEE, NOOIT, ook Dante NIET!!!
Een halve boterham die je even terug neerlegt omdat je gauw wat te drinken wil inschenken, verdwijnt onopgemerkt, razendsnel. Alleen de natte lippen van je Hovie verraden ietwat schuld.
Een pas geopend pak wafels, eventjes onbewaakt achtergelaten op de salontafel, daarvan blijft alleen restjes papier over als bewijsmateriaal van enige ontvreemding.
Maar een vers gebakken, tulbandvormige, goudkleurige, heerlijk ruikende, zoete, smeuïge appelcake die staat af te koelen op het aanrecht?
Ja, ook die moet er aan geloven, jammer genoeg voor al wie er zo naar uitkeek.
En dan vlijt die cakendief er zich nog vlak voor je voeten mee neer! Ietwat té opvallend om ons enig vermoeden van kwaad opzet te doen krijgen.
Eerst dacht ik nog dat hij knabbelde aan een beentje dat hij van Seppe had gestolen. Maar hij had er behoorlijk werk aan, viel me op, dus keek ik toch even wat hem zo hevig deed slikken.
Eerlijk, ze zijn toch zo doodeerlijk, die Hovawartjes.
Niks in 't geniep. Recht voor de raap, of recht voor je neus, in dit geval.
Heerlijk, niet?
Voor een foto van de cake ging alles veel te snel, maar een ander beeld bewijst hoe gemakkelijk diefstal kan zijn...