Onze vorige honden zijn regelmatig zonder ons bij anderen geweest.
Voornamelijk bij mijn ouders, maar ook wel in een pension. En ze werden ook regelmatig door anderen uitgelaten. Onze Cajsa daarentegen (inmiddels ruim 8 jaar) is nooit aan vreemden overgelaten of zelfs maar uitgelaten realiseerde ik mij. Altijd was ik of mijn zoon erbij. En als ze niet met ons meekon, zorgde mijn zoon voor haar.
Nu heb ik sinds 6 jaar een hulp (Anneke) waar Cajsa dol op is. Een wekelijks terugkerend feest. Als er gebeld wordt, blaft ze het hele huis bij elkaar maar op donderdagmorgen jankt ze als sirene. Zo’n hele hoge toon alsof haar allerliefste uit de dood is opgestaan.
Het ritueel dat zich dan ontvouwt: ze loopt een paar keer tussen Anneke’s benen door en wacht dan op de twee brokjes uit de pot bij de deur. Op het moment dat ik de waterkoker aanzet voor de koffie komt ze aangerend en duikt met haar kop in Anneke’s tas want daarin zit een zakje met een paar brokjes. Alsof ze uitgehongerd is en nooooit te eten krijgt. Daarna zoekt ze een rustig plekje om te slapen. Het leuke is dat Anneke in het begin eigenlijk een beetje bang was. Ze was geen honden gewend en vond Cajsa wel erg groot. Maar is nu helemaal stapel op Cajsa. Ze werkt bij nog 2 mensen met hondJES, maar daar neemt ze geen brokjes voor mee en die worden ook niet uitgebreid geknuffeld.
Een poos geleden was de nood aan de man. Wij moesten weg en onze zoon was er ook niet. Hoe moest dat nu met Cajsa, want ze kon echt niet mee. De oplossing: Anneke, die wilde haar wel uitlaten. Mooier kon niet, dacht ik. Cajsa kende haar en was dol op haar, geen vuiltje aan de lucht dus. Maar......... na veel gelok, lieve woordjes en getrek, lukt het Anneke tot de 2e lantaarnpaal te komen ongeveer 50 meter). Daar deed Cajsa een plasje, we hebben gelukkig een groot plantsoen voor de deur, maar daarna verzette ze geen poot meer. Toen sprak Anneke het verlossende woord: zullen we dan maar naar HUIS gaan? Als een lichtflits vloog Cajsa terug. Het lukte Anneke bijna niet haar voeten op de grond te houden. Eigenlijk vloog ze met de riem in haar hand door de lucht er achteraan. Zoals je wel in spotprentjes ziet.

Twee weken geleden moesten wij weer allemaal weg. Weer een probleem. We zouden een nacht in een hotel verblijven wat op zich geen punt was want een hond was toegestaan. Maar de volgende dag moesten we een TV-opname bijwonen en daar waren honden niet toegestaan. Op zoek dus naar een pension. Maar dat beviel me niet want zaterdag na 12:00 uur en zondag mocht de hond niet opgehaald worden en zo lang wilde ik niet van m’n Hovawartje gescheiden worden. Uiteindelijk vond ik een honden dagopvang die bereid waren de hond ook een nacht te houden. Op mijn initiatief ben ik vooraf gaan kennismaken zodat zij konden zien wat voor hond Cajsa was en Cajsa de plek zou herkennen. Ze vroegen wat voor hond ik had en zouden meteen op internet kijken wat voor hond een Hovawat? was.
Toen ik langs kwam liepen er in de kamer een stuk of 7 honden en zaten er 2 in een kennel. Ze vonden Cajsa een hele mooie hond (dat klopt, dat hoor ik nog dagelijks) en zouden (weer) op internet kijken wat voor hond een wat-ook-weer? was. Tijdens het bezoekje hebben ze niet naar de naam van mijn hond gevraagd. Die twee dingen –niet naar de naam vragen en niet zelf voorstellen eerst kennis te maken- brachten me aan het twijfelen. Of ben ik gewoon een enorme tut als het m’n hondje beteft? De dag voor vertrek kregen we gelukkig de informatie waar we om gevraagd hadden. De opname duurde 45 min. en we moesten 15 min. tevoren aanwezig zijn. Ook hadden we een parkeerplaats in de ondergrondse parkeergarage, waar het dus koel was. Dat loste alles op. Zoonlief ging met mijn auto, het mobiele hondenhok. Cajsa kon dus mee en tijdens de opname kon ze fijn in mijn auto met de ramen open een dutje doen. Dat is ze gewend als ik boodschappen doe. Behalve natuurlijk als het te warm is. Ik heb snel de hondenopvang afgebeld.
Zijn alle Hovawartjes zo of is Cajsa een uitzondering?

Hartelijke groet, Els