Zaterdag voor Pinksteren liep ik met Cajsa te wandelen en kwam in de buurt van een leuk plantsoentje waar ik vroeger wel eens was geweest en veel fazanten liepen.
Ik was benieuwd of dat nog zo was. Het ziet er als volgt uit: groen, sloot, groen en dan een rijtje huizen. Voor de huizen een straat met parkeerplaatsen.
Aansluitend een groot graasveld omzoomd door een rand bos. Via een bruggetje kun je daar een rondje lopen.
Om bij de huizen te komen moet je ook een soort brug over. Cajsa liep los en een stukje voor me uit.
Ineens de snuit in de lucht, snif, snif en ze spoot er vandoor.
Daarna hoorde ik een hoop herrie. Zo snel ik kon (helaas niet zo erg snel) ik er achteraan. Maar ik was al te laat. Er liepen nu kippen rond en Cajsa had er een te pakken.
Toen de kip niet meer bewoog, liet ze ‘m vallen en kwam enthousiast op me af gelopen. Zo van: dat het ik mooi gedaan. Leuk was dat he? Niet dus!
De eigenaars waren op de herrie afgekomen en des duivels. Tig keer m’n excuses aangeboden. Dat heeft ze nog noooooit gedaan. En uiteraard aangeboden de kip te vergoeden.
Maar...... het was een bijzondere kip. Ze wisten de soortnaam helaas niet meer en ook niet waar zo’n kip gekocht kon worden. Ze wilden geen geld maar een nieuwe kip.
Niet te jong want hij moest aan de leg zijn en mocht ook niet ouder zijn dan 1 jaar. Ik heb dus (wel 10x) moeten beloven voor een nieuwe kip te zorgen.
Eerste Pinksterdag heb ik dus op kippen gegoogled. Ik wist niet dat er zoveel soorten waren. Helaas stonden daar geen foto’s bij. Op een andere site wel foto’s maar
daar stond niet bij vermeld wat de soortnaam was. Uiteindelijk heb ik twee adressen gevonden van kippenfokkers. Bij een kreeg ik gehoor en nadat ik had uitgelegd hoe de kip er uitzag
-hij lijkt op een Barnevelder, iets bruiner, en heeft geen kale poten- wist hij me te vertellen dat dat wellicht een Brama was. Inderdaad een van de duurste kippen. Hij had er nog
een die aan alle wensen voldeed. Tweede Pinksterdag mocht ik langskomen. Maar wel even bellen dat ik er aan kwam.
Tweede Pinksterdag heb ik de halve dag gebeld en kreeg steeds het bericht: ik ben even bezig en kan niet aan de telefoon komen, maar bel dadelijk nog een keer dan lukt het vast wel.
15 Telefoontjes en 3 uur later had ik contact. Ik mocht tussen half 5 en kwart over 5 langkomen. Het was nog een dik uur rijden en lastig te vinden, maar gelukt. Er waren trouwens
2 auto’s uit België die ook kippen kwamen kopen. Zal dus wel een goede fokker zijn. Om half 7 belde ik bij de gedupeerden aan om de kip te overhandigen. Ze stonden perplex.
Hoe was me dat nou toch gelukt en zo snel. En het was precies dezelfde kip, curieus. Inmiddels was de boosheid gezakt en begrepen ze ook wel dat het de aard van het beestje
was. Of ik hem de volgende keer aan de lijn wilde houden. Natuurlijk. En ik kreeg een dikke pakkerd.
Ik heb maar niet gezegd dat hun kippen op openbaar terrein liepen en ze dus (wettelijk gezien) eigenlijk nergens aanspraak op konden maken.
We zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan.

Dat was even een uitschieter van een gewoonlijk ontzettend brave Hovawart.

Hartelijke groet,
Els