Oud, versleten maar nog niet te verslaan.
(23/11/2012)

Met mij valt niet te sollen zenne!!!Rolden er op 12 november 2012 nog bittere tranen over de kaken van zijn baas omdat Axel andermaal door het oog van de naald gekropen was, zo ontving ik op 23 november een telefoontje van een heel ander kaliber...
Al bijna zeven jaar leven Axel en Elmo van elkaar gescheiden en is het voor elk gezinslid toch altijd min of meer stressen als er een tussendeur geopend moet worden. Als het erop aan komt, is geen van beide alfa's te vertrouwen wanneer de deur van hun domein geopend wordt. Sinds de komst van onze nieuwe kittens, is het risico bij Elmo zelfs nog dat tikkeltje groter.
Ook al ligt hij ogenschijnlijk vredig te pitten, een fractie van een seconde is alles wat hij nodig heeft om een onachtzaamheid af te straffen.
Omdat het nu al jaren vlot loopt en er meestal geen onmiddellijk gevaar van hem uit gaat, verhoogt ook het risico dat het eens een keertje fout afloopt. Wie bij ons Axel in de tuin laat, is bijna verplicht om in zijn buurt te blijven. Alleen al het feit dat die weet hoe deuren te openen, maken hem tot een onberekenbare factor. Wil hij echt ergens binnen, zo zal hij wel zo lang zoeken tot dat hij de deur open krijgt. Maar goed, wat kan er fout gaan als het al zo lang rustig is? Je van de keuken via de hal naar de woonkamer of de bovenverdieping begeven is al zo vanzelfsprekend dat niemand nog let op de signalen.
Afgelopen vrijdag was het dan zover. Axel vertoefde al een tijdje buiten en Marleen wilde zich vanuit de keuken elders begeven. Sluwe Elmo moet zijn kans schoon gezien hebben en dook door de nauwelijks geopende deur.
Tellen later stond hij oog in oog met Axel die net dit moment had uitgekozen om de voordeur open te duwen om zich zo naar zijn verblijf te begeven. Vrijwel onmiddellijk vlogen ze elkaar in de haren.
Terwijl Elmo probeerde Axel in de nek te bijten, had onze ouwe letterlijk zijn tanden in het rechteroor van zijn belager gezet. Een onthutste Marleen probeerde de vechtende te scheiden, daarbij luidkeels roepend. De geschiedenis herhaalt zich zullen we maar zeggen.
Net als bij het laatste zware gevecht, verscheen ook nu Michaël weer onderaan de trap. Die was die dag gelukkig thuis en was gewekt door het tumult. Tegen zijn enorme kracht waren geen van onze vechtersbazen opgewassen en kort daarop was het gevecht afgelopen. Axel werd weer netjes in de woonkamer opgeborgen en Elmo werd even in zijn kennel gestopt om af te koelen. Nu pas drong het tot Marleen door dat zoonlief er niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen was. Een vinger was op onzachte wijze in contact gekomen met een hoektand van Elmo.
De wonde vereiste medische aandacht dus werd in allerijl onze huisarts gebeld. Gelukkig mocht Michaël nog langskomen voor verzorging. Bij terugkomst, een paar windels rijker, werd de schade aan de hondjes opgemeten.
Buiten wat teveel opwinding had Axel de aanval zonder een schrammetje overleefd.
Anders was het alweer met Elmo gesteld. Die had een paar lelijke wonden aan het oor. Ook hem dan maar verzorgen en dan de baas verwittigen. Die behoefde bijna geen telefoon... De collega's op het werk keken raar op toen die na het telefoontje met flikkerende ogen en uitzinnig van woede terug het kantoor binnenstapte.
Van zodra de dagtaak erop zat, werd een sprintje naar huis getrokken. Heethoofd en slachtoffer Elmo kwam hij als eerste tegen. In zulke omstandigheden zegt een blik vaak meer dan duizend woorden.
Toen Elmo zijn baasje in de ogen keek, liet hij ook meteen schuldig het hoofd zakken. Met voorzichtig kwispelen gaf hij wel uiting aan het feit dat hij blij was me te zien maar wist tegelijk geen houding te vinden om een donderpreek uit de weg te gaan. Tot zijn verbazing waarschijnlijk kwam die er niet. Ik greep hem bij de hals en nam vlug de schade op. Verder verzorgen was later aan de orde.
Eerst die ouwe rot opzoeken. Die lag prinsheerlijk te wachten op zijn baas. Ik kreeg van hem het typische onthaal dat hij altijd tentoon spreidt als hij iets mispeuterd heeft. Op de rug en met 1 poot zwaaiend om vergeving vragend. Achter die façade ging echter een schittering in zijn ogen schuil. Met een zucht van verlichting kon ook ik vaststellen dat hij er niks aan overgehouden had.
Die jubelende en dansende pretlichtjes in de ogen van Axel lieten zelfs even een glimlach op mijn gelaat verschijnen.
Hij mag dan oud zijn, zich verdedigen kan hij nog steeds als de beste en doet daarbij zijn bedenkelijke reputatie weer alle eer aan.
"Deugniet" was het laatste wat hij nog te horen kreeg alvorens ik me weer over Elmo ging ontfermen.
Terwijl ik zijn oor verzorgde, kreeg hij dan de preek die hij tevoren niet had gekregen. Met een ferme lik op mijn kaak bedankte onze schelm me voor de verzorging en toonde zich zichtbaar opgelucht.
Hij scheen de les die hij had gekregen begrepen te hebben. Nu maar hopen dat alle huisgenoten weer een tijdje op hun hoede blijven.

Een volgende confrontatie hoeft echt niet!

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 20/12/2012