Met een steeds wisselende gezondheid, verwacht je niet dat je met Axel nog vlug zal deelnemen aan een wedstrijd. Afgelopen zondag (04/10/2009)waren Axel en ik dus rustig naar de hondenschool afgezakt om rustig wat te oefenen. Bleek dat onze school zijn halfjaarlijks clubbrevet organiseerde. Volgens onze instructeur moest het voor Axel echt wel mogelijk zijn om voor die proef te slagen. Nu ja, de opdracht leek vrij eenvoudig: de routine oefeningen afwerken maar dan voor een puntentotaal van 130. Daarvan moest je er 70 halen en op elke proef minstens de helft verdienen. Dat kon toch zo moeilijk niet wezen??
Zoals in een echte wedstrijd, kregen we allemaal een nummer toegewezen. Ons werd gezegd dat we nummer twee moesten onthouden. Gezien het grote aantal deelnemers, werd de groep in twee gesplitst. Het werd al meteen een pak gezelliger.
De eerste proef was volgen in vrijheid, oefening in de nieuwe stijl. Wat werd er verwacht? Alle deelnemers werden in een cirkel geplaatst. Iedereen kreeg de opdracht (om beurt natuurlijk) om naar links te vertrekken. Eerste hond toer buitenkant, tweede hond toer binnenkant en dan de rest slalommen. Axel heeft altijd al een broertje dood gehad aan dit nummer en na de tweede hond, trok hij bewust de handrem op. Volgen deed hij wel maar op een "veilige" afstand. Dat leverde in ieder geval al de nodige minpunten op en een "kd" ofwel kan dichter. Toen we terug op onze plaats stonden keek ik eens heel boos in zijn richting. Hij keek ook naar mij. "Weet je wel wat dag het is?" "Ik ben hier vandaag gekomen om met Jadzea te oefenen en jij wil wat anders doen?" "Zal je nog spijt van krijgen" Dat was zo ongeveer wat ik uit die blik mocht afleiden. Nu ja, we zouden wel zien wat het werd.
Tweede proef: apport. Doorgaans geen probleem maar... Omwille van ons startnummer, mocht Axel nu de spits afbijten. Ik was nog net op tijd om hem het bevel "breng!" toe te roepen, anders had hij alweer minpunten gevangen. Zonder aarzelen bracht hij zijn voorwerp tot vlak voor mij en ging keurig zitten. "Jij wil die apport toch van mij niet afpakken zeker?" "Dan zal je die toch van tussen mijn tandjes moeten wringen" Inderdaad, met enige kracht kon ik hem zijn apport ontfutselen. Nieuw aan apporteren is dat je als begeleider je voorwerp ook naast je lichaam moet laten zakken, zodanig eigenlijk dat het ding bijna aan zijn neus voorbij komt. Waarom, ik weet het niet maar net als bij de clubmatch, koos Axel er weer voor om weg te lopen, hopend dat hij nog eens mocht apporteren. Daar vlogen weer wat punten weg! Vooral kalm blijven baas, niet druk maken! Er zijn nog geen potten gebroken. Een lattent gevoel van stoomontwikkeling maakte zich ondertussen wel van me meester.
Proef drie: het in de gehoorzaamheid meest geduchte onderdeel: de onderbreking. Uit ervaring weet ik dat er slechts twee mogelijkheden zijn: ofwel stopt Axel en ligt hij min of meer binnen, ofwel zit hij zonder afremmen voor me. Spannend dus, vooral omdat hij nu alle andere deelnemers van onze groep mocht gadeslaan. Hier had hij blijkbaar vandaag wel zin in want hij bleef keurig wachten tot ik riep. Oeps, dat was even schrikken! Axel schoot als een pijl uit een boog uit de startblokken en ik begon al onraad te ruiken. Even de zenuwen bedwingen en mijn aandacht op het punt van onderbreken richten. Toen die losgeslagen sneltrein zijn eerste poot over die lijn dropte, brulde ik zo luid ik kon "Af" Boeleke vertraagde wel maar maakte nog geen aanstalten om te stoppen. Een tweede keer "af"schalde over het plein terwijl Axel nu duidelijk langzamer reeds de tenen buiten de viermeterzone plaatste. Gelukkig reageerde hij nog op de boze blik van zijn baas. Plagend stapte hij tot aan het laatste merkpunt en bleef toen gewoon staan! Nog zo'n gewoonte die ik er nooit heb uitgekregen... Het was nu wachten op het teken van de keurmeester om hem in zit-voor te roepen. Al eens ooit 20 seconden afgeteld? Lang hé?! Dat vond Axel ook. Eerst keek hij naar mij en volgde toen mijn blik richting keurmeester. "Ge zijt me vergeten zeker?" Voor mijn grote beer had het lang genoeg geduurd en besloot dat het tijd was om verder te stappen. Ook nu wist ik al dat er weer geen kruid tegen gewassen zou zijn. Rustig stapte op mij af terwijl ik wanhopig naar de lucht keek! Dag punten! Vanaf nu was het rustig oefenen want slagen was er al niet meer bij! Grrrr!!!!
Volgende test: houdingen. Van zitten naar liggen, dan naar staan en terug eindigen in zit. Naar liggen geen probleem, hoewel het tergend langzaam ging. Lekker genietend lag Axel de omgeving in zich op te nemen. Hij genoot zelfs zo, dat ik twee bevelen nodig had om hem op zijn vier poten te krijgen. Baasje tevreden, hondje super happy!
Nieuwe proef: terugsturen plaats. Een onderdeel dat er slechts sinds een paar jaar is bijgekomen en waar Axel en ik nog aan werken om het onder de knie te krijgen. En dan die afstand! Wel dertig meter zou hij moeten overwinnen om terug op zijn plaats te kunnen gaan liggen. Omdat we nu toch konden oefenen, besloot ik maar om er meteen een goede oefening van te maken. Samen op weg naar de plaats, Axeltje zijn plaats gewezen en zelf terug naar het vertrekpunt gestapt. Op teken van de keurmeester even geroepen. Met een behoorlijk tempo kwam hij op me af. "Moet ik weer gaan liggen baas?" "Zal ik al wat afremmen??" Nee, hij mocht tot bij mij komen. De laatste meters betrouwde hij het niet en vertraagde nu zienderogen. Toch in zit-voor gekomen, dan voet. Op het volgende sein van de keurmeester mocht ik Axel opsturen naar zijn plaats. Ongeveer halverwege begon de ellende. Axel begon om zich heen te kijken en het leek alsof hij wilde terugkeren. Na de vijf toegestane bevelen, rende ik achter hem aan, liep hem voorbij en gebood hem om me te volgen. Vrolijk huppelde hij achter me aan. Met één bevel liet ik hem op zijn plaats gaan liggen en beloonde hem voor het goede werken. Hier had hij tenminste nog iets van opgestoken!
Bleven er nog drie proeven over.
Volgen aan de lijn. Geen probleem te noteren, alleen een vreemde opmerking die andermaal punten deed verdwijnen.
Bij het voorstellen van de hond was er natuurlijk alleen maar een babbeltje met de keurmeester te doen en een knuffel te verdienen.
Tot slot: 3 minuten ter plaatse blijven met de baas uit het zicht. Met acht jaar ervaring op de teller was dit een weggevertje.

Na deze proef mochten we het terrein verlaten. Terwijl ik Axel nog een knabbel toestopte, keek hij me met guitige ogen aan. "Toch goed gewerkt hé baas?" "Ik had toch laten verstaan dat ik vandaag geen goesting had!" OK, hij had gelijk gekregen maar dat had ik zelf ook al op vijf vingers kunnen uitrekenen. Volgend jaar in april gaan we het nog eens proberen. Altijd leuk om nog iets aan zijn palmares te kunnen toevoegen, of niet soms??

Al bij al heb ik me nog goed kunnen amuseren hoewel ik op bepaalde ogenblikken uit mijn vel had kunnen vliegen. Op die ogenblikken, geloof het of niet, keek die lieve schurk me steeds in de ogen als wilde hij zeggen: "baas, erger je niet!"