Wie dacht dat Axel na acht jaar aan het einde van zijn Latijn was, komt er bedrogen uit! Sinds hij zijn overgewicht kon kwijtspelen, kunnen we weer samen werken en bijgevolg mag er ook al eens een wedstrijdje gelopen worden. Afgelopen zondag (28/06/2009) traden we samen aan voor de clubmatch van onze hondenschool. Om tien uur was het gelukkig nog een beetje nevelig en viel de temperatuur nog best mee. Dat zorgde ervoor dat Axel in zijn normale doen bleef en dus goed presteerde. Na de down (10/10) mocht iedereen zijn vaste of aangelijnde wandeling afwerken. Met 1 kort bevel gingen we samen van start en zonder Axel ook maar een blik te gunnen, stapten we het trajectje af. Foutloos zo bleek achteraf. (15/15) Toegegeven, de jurering voor onze groep was niet wat je streng mocht noemen. De deelnemers waren immers geen wedstrijdspelers en zodoende werd er behoorlijk wat door de vingers gekeken. Als volgend verplicht nummertje stond de apport op het programma. Baasje wierp het voorwerp, Axel bracht en wilde eerst niet lossen... loste toen wel en vertrok toen weer in de hoop dat hij nog eens mocht apporteren! Geen nood! Slechts een puntje kwijt omdat hij niet mooi in zitvoor gekomen was. (14/15) Dan het koninginnenstuk der oefeningen: de onderbreking. Voor de baas een beproeving, voor Axel een leuk spelletje. De zone waarin Axel had moeten gaan liggen, liet hij vrolijk achter zich. Uiteindelijk stopte hij en bleef staan! Zonder ook maar een teen te bewegen, bleef hij op mijn teken wachten. Dan mocht hij andermaal in zitvoor komen en dan aan de voet. Niet slecht eigenlijk want meestal was zijn eerste halte tot vlak voor mijn voeten... (13/20) Ondertussen begon de zon gaatjes in de nevel te branden en zoefde het kwik de hoogte in. Tijd voor de houdingen. Door de loting kwamen we op dit onderdeel als laatste aan de beurt. Geen enkele kandidaat bracht het er goed vanaf. Axel deed het prima tot aan de laatste houding. Hij vond dat je van staan beter kon gaan liggen en dat kostte natuurlijk een bijbevel. (9/10) Inmiddels was de warmte een extra storende factor geworden voor Axel. Zijn passen waren nu langzaam en berekend: geen energie verspillen! Volgende act: het terugsturen naar de plaats. Na een mini wandeling was ik al toegekomen terwijl Axel nog de omgeving aan het bekijken was. Gelukkig mochten we ook hier weer rekenen op een milde jurering. Ons Boeleke mooi op zijn plaats gelegd en ikke terug naar de start. Boeleke opgeroepen en dan gewacht tot hij er uiteindelijk geraakte. Een mooie zitvoor, een mooie voet en nu nog terug naar je plaats Axel! Euh watte baas?? Naar je plaats! Is dat bij diene keurder hier baas? Zeker dat hij snoepjes in zijn zakken heeft baas! Ok, geen plaats, wel vijf meter buiten. (toch nog 3/15). Tot slot de losse wandeling. Het gezelschap stond toen al een uur op de plein! Axel vertrok flink maar na de eerste hindernis kwam ik hem al bijna terug tegen. Gelukkig pikte hij weer goed aan en bleef zo volgen tot de volgende moeilijkheid: twee kleine kegeltjes die buitenkant /binnenkant genomen moesten worden. Axel heeft zijn baas alleen de binnenkant laten doen. Geen puf meer baas! Ik wil naar mijn lief baas! Nog een tergende 25 meter en dan was de hele proef afgelopen. (toch nog 10/15)

Nogmaals, de punten waren met gulle hand gegeven. In totaal sprokkelde ons Boeleke 74%. Niet slecht voor een Hovawart die meer dan anderhalf jaar geen wedstrijden meer gedaan had. We hebben ons goed kunnen amuseren die dag en dat was absoluut het voornaamste. Nu dit weer achter de rug is, blijft het uitkijken of we er volgend jaar ook nog mogen tussen lopen. Zo niet zal Dunja de fakkel moeten overnemen. Voor zij zover is, zal ze alvast heel flink moeten beginnen trainen!!