De laatste tijd is Axel als herboren. Spelen, ravotten, wandelen en werken: het gaat allemaal even vlot als tijdens zijn eerste levensjaren. De puppy is terug zullen we maar zeggen. Dat was anderhalf jaar geleden wel anders. Toen vreesden we dat hij niet lang meer onder ons zou blijven. Veel heeft natuurlijk te maken met het feit dat hij behoorlijk wat kilootjes is kwijtgespeeld en dat op enkele maanden tijd. Een behoorlijk minpunt is dat ook zijn prilste kuren terug de kop opsteken. Axel was en is altijd al een snoepkont geweest. Gewoon alles voor eten! Werken voor eten, bedelen voor eten en vooral: speuren naar eten!
Dat er vroeger hindernissen dienden genomen te worden, was soms een brug te ver. Dat kwam dan weer omdat hij gewoon de ervaring mistte. Omdat hij altijd wel een goede leerling was (en soms nog is), stellen die hindernissen de dag van vandaag niets meer voor. Een nonchalante houding vanwege Axel zijn menselijke medebewoners straft hij steeds af. Goed verpakte koekjes die op het salontafel worden  achtergelaten, worden netjes uitgepakt en verorberd. Zelfs metalen koekjestrommels weet hij zonder problemen te openen... Uiteraard heeft hij een zeer goede neus en vooral voor eetbare dingen! Het zou ons niet verwonderen dat hij er kan in slagen om een koekje terug te vinden dat op een voetbalplein is achtergelaten!
Het erge aan zijn streken is dat hij dit steeds vaker doet als de baas niet in de buurt is. Christoph en Michaël zijn dan meestal slachtoffer van dienst of gewoon getuigen.
Vroeger liet Axel wel eens zijn ongenoegen blijken als hij iets niet mocht doen. Vandaag toont hij resoluut de tanden en moeten onze jongens echt wel op hun strepen staan om hem ter orde te roepen. Dit alles vormt eigenlijk maar de inleiding tot de gebeurtenissen van de afgelopen dagen.
Afgelopen weekeinde was het mooi weer en dus konden voor het eerst eens een keertje genieten van een barbecue. Tijdens de voorbereiding mocht Elmo ons nog gezelschap houden. Nadien was het de beurt aan Axel en Dunja. Ons Boeleke heeft natuurlijk weer zitten kwijlen en bedelen dat het niet meer mooi was om aan te zien maar af en toe gunnen we hem nog wel een verzetje. De afval van het festijn verdween diezelfde avond nog in de vuilniszak en omdat die vol was, kreeg die een plekje op het terras in afwachting van de ophaling (nu vandaag donderdag 4 juni).
Zondag ging onze grote beer naar school er werkte er eerder met tegenzin de oefeningen af maar verder viel er niets op zijn gedrag aan te merken.
Maandag mocht Axel mee gaan supporteren. Samen met het vrouwtje naar de clubmatch van de BHC. Ofschoon hij niet deel nam, viel Axel wel in de prijzen. Een hele hoop kennissen en vrienden wilden hem absoluut knuffelen en hij liet het zich meer dan welgevallen. Ook de fokster van zijn pappa bleek aanwezig op de show. Was die toch wel net aan het eten zeker? Zijn meest verleidelijke snoet haalde hij boven om haar te verschalken! Omdat zijn baas zag dat er toch weer geen kruid tegen gewassen was, liet deze toe dat Axel wat brokjes mocht meegraaien. Moe en vooral voldaan keerde Axel dus terug mee naar huis.
Dinsdag was het de verjaardag van Dunja. Dit moest het tweetal natuurlijk vieren! Of ze misschien zelf nog voor wat barbecue konden zorgen? Op een onbewaakt ogenblik begon Axel zich toegang te verschaffen tot de vuilzak. Er zou maar eens iets kunnen ingestoken hebben dat ze nog konden bereiden of oppeuzelen. Helaas voor Axel werd zijn plannetje door Christoph nog opgemerkt en bleef de schade eerder beperkt.
Gisteren woensdag was het hek echter van de dam. Op een bepaald ogenblik mochten Axel en Dunja weer lekker in de tuin rondlopen. Inmiddels nam Michaël de gelegenheid te baat om zijn eindwerk eens te testen. Een volledig gerestaureerde Kawasaki Ninja. Proefrijden kan natuurlijk niet op de oprit, dus werd het werkterrein tijdelijk naar onze straat verlegd. Terwijl Michaël de moto aan het testen was, maakte Christoph hiervan de nodige filmpjes. Dat zorgde er natuurlijk voor dat Axel vrij spel kreeg. De herstelde vuilniszak lag nu bovenop de terrastafel. Toch de beste plaats waar je die kan achterlaten? Zeker voor Axel! Ons varkentje keek eerst even de kat uit de boom en begon toen zijn stoptocht naar eten opnieuw.
Dat die zak op een tafel lag, mocht al geen hindernis meer zijn. Tellen later lag die tegen de grond. Dan het ding openprutsen om vervolgens alles netjes over het terras te verspreiden en te sorteren. Dat sorteren zal hij nog wel wat beter onder de knie moeten krijgen maar zijn neus zal hem tijdens zijn strooptocht niet in de steek gelaten hebben.
Bij hun terugkomst, ontdekten onze zonen dus de ravage en besloten alles dan maar op de gevoelige plaat vast te leggen. Dit natuurlijk als bewijs dat ons braaf hondje andermaal het varken had uitgehangen. Beide foto's spreken voor zich! Na het bewijs te hebben vastgelegd, volgde voor Michaël en Christoph nog wat bange seconden. Die losgeslagen, aan lager wal geraakte, wasbeer imiterende Hovawart moest wel van tussen zijn buit geplukt worden. Even slikken, die tanden negeren en dan Axel met de halsband naar binnen sleuren. De puinhoop werd nadien keurig opgeruimd.
Axel begroette zijn baas met de gekende "ni slaan hé baas"-houding. Dus de pootjes in de lucht en dan maar vrolijk doen...

Dit en het verhaal gestaafd door de foto's laat ons al huiveren voor wat ons misschien nog te wachten staat!

Axel is een leuke en goede hond maar eentje met streken die ik geen enkele andere Hovawarteigenaar toewens! (hoewel: het levert natuurlijk altijd schitterende verhalen op!)

Wordt hopelijk (niet) vervolgd!