Op 23 november 2008 begon het nog eens ouderwets te sneeuwen. Zodra er maar een pelletje sneeuw bleef liggen, waren Elmo en Dunja nog nauwelijks te houden. Net als bijna al hun rasgenoten houden ze van sneeuw. Na dat zij een paar keer tot witte Hovi's omgetoverd werden, kregen we ze eindelijk binnen. Tijd om Axel op de tuin los te laten. Die begon natuurlijk direct te rollebollen. Na wat gekke bokkensprongen en wat wroeten met de neus in de sneeuw, liet hij zich op het witte tapijt neerzakken en liet zich gedwee ondersneeuwen. Om te vermijden dat hij geheel zou verdwijnen, hebben we hem uiteindelijk maar naar binnen gehaald. De winterprik was een stevige, wat neerslag betrof dan toch. Tegen de avond waren in de tuin alle sporen uitgewist en lag het grasveld er opnieuw maagdelijk bij. Niet voor lang natuurlijk. Daar zorgde in de eerste plaats onze hondjes voor maar ook Michaël. Vanwege de uitstekende kwaliteit van de sneeuw, liet die er geen gras over groeien en begon meteen met het maken van een grote sneeuwman. Van een klein bolletje groeide een eerste bol. Toen deze niet meer in beweging kon gebracht worden, volgde de tweede. Ook deze was zo zwaar dat het veel moeite koste om deze op de eerste te plaatsen. Het derde bolletje, het hoofd zeg maar, hield hij wat kleiner. Met het fototoestel in de aanslag, werd er op de komst van Axel gewacht. Ons Boeleke is niet gesteld op de aanwezigheid van vreemde voorwerpen in de tuin en zeker niet als ze van sneeuw gemaakt zijn. Een sneeuwman is een indringer en die moet maar voelen dat hij hier niet welkom is! Als sneeuwfiguren maken een kunst is, klasseert Axel deze onder "vluchtige" kunst. Van zodra hij die verschrikkelijke sneeuwman in het vizier kreeg, had hij nauwelijks aanmoediging nodig om deze te lijf te gaan. Wild naar het hoofd happend, reten Axel's nagels ondertussen in de "borstkas" van de sneeuwpop. De resultaten lieten niet lang op zich wachten. Axel gaf een praktisch voorbeeld van de overgang tussen stabiel en wankel evenwicht. Na nauwelijks een halve minuut was het hoofd en borstgedeelte vakkundig van het onderstel gescheiden. Hijgend keek hij eerst naar zijn werk en dan met een brede grijns naar zijn baasje. Die stond er naar te kijken met eerder gemengde gevoelens. Op zich vond die dat best wel leuk om te zien hoe zijn oogappel in geen tijd die sneeuwman tot een hoopje puin veranderde. Minder leuk was zijn gedachte dat er eigenlijk geen dreiging van dit sneeuwmonster uitging en bijgevolg Axel zijn optreden wel wat buitensporig was. Zolang hij indringers niet op dezelfde manier te lijf ging, zou het allemaal wel best meevallen.
Omdat deze pret al gauw voorbij was, mocht Axel nog wat sneeuwballen vangen. Zelfs voor wie niet snel last heeft van koude handen, mag er zeker van zijn dat onze overjaarse puppy met vragende ogen blijft wachten op de volgende bal! Elmo doet dit ook wel maar dan alleen maar om die sneeuwbal eerst te laten vallen om hem vervolgens behoedzaam mee te nemen... naar binnen! Bij dit soort weer is het in ieder geval een kunst om één van die kemphanen mee naar binnen te krijgen. IJskoud stikdonker, het kan ze helemaal niet deren. Sneeuw is hun element. Dat geldt trouwens ook voor hun baas. Sneeuw en ijs liggen hem beter dan zomerse zon.
Hopelijk mogen we de komende maanden nog een paar keer in de sneeuw gaan spelen. Dan kunnen we eindelijk nog eens van een winter spreken.