We schrijven 8 juli 2008. Axel staat al een tijdje op dieet en moet ook dagelijks medicatie hebben om de gevolgen van zijn pijnlijke heupen in te dijken. Het opstaan gebeurt alsmaar moeizamer en gaan liggen doet hij met een geluid dat het midden kan houden tussen een kreun en een grol. Niet echt prettig om aan te zien...
Dat wil echter niet zeggen dat hij minder van het leven kan of wil genieten. In tegendeel zelfs: Axel neemt elke gelegenheid te baat om wel ergens een graantje mee te pikken. Hij is en blijft ook een onvervalste lekkerbek die het niet kan laten voor de persoon post te vatten die het aandurft om bij het buis kijken iets te willen snoepen. Het maakt niet uit wat het knabbeltje of de snack is, als hij er maar zo dicht mogelijk kan bij komen.
Dat hij, om zijn buit binnen te halen, soms driest te werk gaat, mocht zijn vrouwtje onlangs nog ondervinden. Onze jongste zoon had na zijn shift nog een groot stuk quiche opgewarmd maar wilde ook nog wel iets anders. De rest wisselde van eigenaar en terwijl Marleen zich wat comfortabel in de zetel wilde zetten, griste onze grote beer het stuk quiche uit de schotel! Dat hij hiervoor een berisping kreeg, scheen hem volledig koud te laten. Toen onze blikken elkaar kruisten, merkte ik zelfs pretlichtjes in zijn ogen. Dat konden we hem in ieder geval niet meer afnemen, dieet of niet!
Tijdens de vakantie periode is het in onze buurt ook behelpen wat bakkers betreft. In plaats van af te spreken dat één van hen open blijft tijdens de sluiting van de ander, sluiten ze gewoon allebei de deuren. Dit doen ze overigens al een paar jaar en dat scherpt de speurzin naar andere, goede bakkers.
Eentje daarvan ligt aan de voorrand van Mechelen en heeft zo zijn voordelen. Ten eerste is het een Marokkaanse bakkerij wat een garantie op lage prijzen geeft. Ten tweede mag je er op eender welk ogenblik van de dag toekomen: je zal er steeds ovenvers brood of andere dingen aantreffen. De winkel is ook langer open dan de gemiddelde bakker.
Waar voert dit heen? Een pro weet ik wat verhaal? Niks van! Het gaat echter om de dingen die er verkocht worden en geen brood zijn. Deze keer hadden we ons oog op een aantal reuze donuts laten vallen. Twee gewone en twee met suiker werden over de toonbank onze richting uitgeschoven.
Bij thuiskomst ging de neus van Elmo meteen de hoogte in. Die had meteen door dat we iets lekkers meegebracht hadden. Dat lekkers verdween echter uit zijn gezichtsveld en hij besteedde er verder ook geen aandacht meer aan.
Later die avond, bij het bekijken van een leuke film, werd het tijd voor ons om de donuts te verdelen. De reuze ringen werden elk in vier gesneden. Zowel Dunja als Axel zaten natuurlijk op de eerste rij te wachten op een stukje. Omdat die dingen echter maar al te veel vet bevatten, kregen ze echter niets. Omdat het zulke reuze dingen waren, hield het baasje het maar op een halve donut. De rest bleef in de zak steken die op het salontafeltje lag. Na de film mocht ons trio om beurten nog eens een keertje een frisse neus halen en werd het stilaan tijd om onder de wol te kruipen. Het baasje hield die nacht Elmo gezelschap. Omdat hij anders te vaak alleen moet zitten, offert zijn baas zich er wat graag voor op om de nacht met hem te delen. Dankbaar zoekt Schelmo dan een plaatsje, dicht in de buurt uit. Het zou niet de eerste maal zijn dat zijn baas ontwaakt en recht in de neusgaten van zijn beschermengel kijkt!
Tijdens het ochtendritueel, vroegen we ons af waar we de rest van de donuts gelaten hadden. Marleen kreeg meteen het antwoord toen ze Axel in de woonkamer ging eten geven. Enkel de verpakking was nog aanwezig! Nadat Elmo en zijn baasje het vrouwtje aan het station hadden afgezet, werd het tijd om de verpakking op te ruimen. Meteen bleek dat de dader niemand anders kon geweest zijn dan Axel. Enkel de plastiek zak was gescheurd, de twee papierenzakken waren nog intact! Deze finesse bezit enkel hij.
Dit betekende dat hij zo maar even twee volledige donuts achterover gedrukt had... Wij maar moeite doen om hem te laten afvallen! Eigen schuld natuurlijk, wie laat er ook zo een verleiding onbewaakt achter? Terwijl de resten uit zijn mand geplukt werden, bekeek hij de handelingen met schijnbaar ongeïnteresseerde slaapogen. Voor dat gat liet zijn baas zich echter niet vangen. Op de vraag of Axel het lekker had gevonden, kwam enkel een diepe, voldane zucht als antwoord. Om zijn gevoelens nog wat kracht bij te zetten, zwaaide hij zijn voorpoot omhoog en liet die dan op de zetel neerploffen.
Zijn baas was helemaal niet boos, in tegendeel! "Snoepdoos" was het enige wat hij op dit ochtendlijk uur kon verzinnen en verliet de woonkamer om zich verder aan het ochtendritueel te wijden.

De volgende keer krijgen ze wel een stukje, dan weten we tenminste waar de donuts naar toe zijn!