Geen twee zonder drie...

Dit is een uitspraak die vaak in de mond genomen wordt door doemdenkers. Daarom dat er nooit allusies op gemaakt werden na het tweede conflict tussen Axel en Elmo. Je moet het lot niet uitdagen zullen we maar zeggen. Dan mag je als baas ook niet de routine van je echtgenote door elkaar halen! Dat vraagt gewoon om moeilijkheden. Na een heerlijk weekeinde, waren wij (Marleen en ik) al vroeg uit de veren. Voor Marleen een verplichting, voor mezelf eerder een vaste routine. Wel is het zo dat Marleen meestal de hondjes 's morgens te eten geeft en ze ook na het eten de tuin laat in spurten, om beurten natuurlijk om gevechten te vermijden... Maandag 11 februari 2008 was dit wel even anders. De baas was samen met zijn vrouwtje uit de veren en kon zodoende zelf voor zijn lieverdjes zorgen. Eerst Dunja naar Elmo loodsen en nadien die jonge snuiters te eten geven. Aansluitend is Axel aan de beurt. Terwijl hij buiten zijn longen vult met ochtendlucht, wordt zijn pot gevuld. Grote beer keert dan ook altijd vlug op zijn passen terug als hij het geluid van vallende korrels hoort. Zeker nu hij op dieet staat zou hij alles oppeuzelen wat eetbaar is. Ook nu weer kon het niet snel genoeg gaan en weinige tellen later kwam ons Axeltje zijn baas vervoegen die buiten het nicotine gehalte in zijn bloed aan het opkrikken was. Weifelend liet Axel zijn blik over de voortuin dwalen. Hij was waarschijnlijk op zoek naar een geschikt plaatsje om er zijn behoefte te doen. Ondertussen doorliep zijn baas zijn ingebouwde agenda, kwestie van meteen te kunnen starten op het werk. Zijn overpeinzingen werden abrupt onderbroken door een gekend geluid: dat van de achterdeur! Normaal helemaal geen reden tot paniek maar nu was het ongeveer het akeligste geluid dat de ochtend kon verstoren. Als eerste verschijnt Dunja in het vizier. Vrolijk huppelend komt ze op haar baas afgelopen. Die ziet de bui al hangen want in haar zog volgt Elmo! Met een snoeksprong wordt Axel bij de halsband genomen en voortgetrokken. Tenminste, het is de bedoeling om hem door de voordeur in veiligheid te loodsen. Helaas is dat buiten de sterke wil van Hovawartjes gerekend. Axel verstart, verlaagt zijn zwaartepunt en beweegt niet meer. Een zucht later bijt Elmo zich vast in de nek van Axel. Het moment om heel de buurt bij elkaar te brullen voor hulp! Gelukkig is alweer MichaŽl het snelst op de plek des onheils. Inmiddels heeft Elmo zijn greep gelost en kan dankzij een serieuze krachtinspanning van zijn baas niet meer bij zijn slachtoffer. Elmo ziet Axel zo graag dat hij hem wel zou kunnen opeten maar dat is dus niet de bedoeling. Terwijl MichaŽl Axel overneemt, heeft ons Boeleke toch nog de kans gezien om een oor van zijn belager te pakken te krijgen. Samen met Marleen, die ondertussen ook op het tumult is komen afstormen, kunnen we Elmo bevrijden zonder beschadigingen. Met een laatste zware krachtinspanning wordt Elmo de keuken ingetrokken. De zoveelste slag is gestreden! Geen gewonden, alleen de baas is behoorlijk beschadigd. Niet uiterlijk. Het is de binnenkant die schade heeft opgelopen. De forse adrenalinestoot heeft zijn hartslag behoorlijk de hoogte ingejaagd. Wat er precies allemaal fout gelopen is zullen we binnenkort wel vernemen. Feit is dat vandaag, 14 februari, de pijn nog steeds voelbaar is.
Los van deze ellende is het belangrijk voor de lezer om te weten dat baasje Marc nog steeds van al zijn Hovawartjes houdt, onvoorwaardelijk en innig. Dat Axel en Elmo het niet met elkaar kunnen vinden is jammer maar elk apart zijn het fantastische honden. De dag dat ze uit ons leven zullen verdwijnen zal altijd een dag te vroeg zijn. En geef toe, ze bezorgen toch de nodige stof om verhalen te schrijven!

 

Mijn Boeleke!
 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 07/04/2011