In alle beschrijvingen die je kan vinden op het internet, kan je vernemen dat een Hovawart lang speels blijft. Het trio dat zijn plaats bij Marleen en Marc thuis gevonden heeft, maakt daarop geen uitzondering. Van Elmo of Dunja kunnen we nog niet voorspellen wat de toekomst gaat brengen. Axel is na een korte onderbreking van een jaar gewoon blijven steken in zijn puppy tijd. Na de castratie heeft Axel zijn volwassen persoonlijkheid verwisselt voor die van een onverbeterlijke puppy. Met meestal Dunja in zijn buurt, zit hij alle dagen fratsen te verzinnen. Hij heeft ook een zwak voor kussentjes. Het leuke aan die dingen is dat je ze kan verplaatsen, ze als prooi behandelen, je vermoeide kop erop laten rusten en tot slot ze helemaal onderkwijlen. Het knuffelkussen dat zoon Michaël kreeg toen die onlangs in het hospitaal belandde, heeft Axel ook aangeslagen. Dit kussen is nu zijn knuffel geworden. Ondanks de soms ruwe behandeling heeft zijn lievelingskussen nog geen merkbare schade opgelopen. Het is gewoon schattig om hem in zijn mand te zien liggen met zijn knuffel tussen de poten of onder zijn kop.
De kleptomanische trekjes van ons Boeleke zouden voor hem wel eens nare gevolgen kunnen hebben. Zijn baasje lust wel eens een chocolade snoepje 's avonds en als diezelfde baas dan niet attent genoeg is om die lekkernij op veilige hoogte te plaatsen, dan is dit het signaal voor Axel om ook eens toe te tasten. Dat hij daarvoor eerst het bijbehorende papiertje er moet afprutsen, is blijkbaar geen probleem. Het is ons al vaker opgevallen dat Axel's gebit een precisie werktuig is. Dat hij echter er in slaagt om snoepjes uit te pakken zonder de verpakking te beschadigen, is gewoonweg verbazingwekkend.
Omdat zowel Elmo als Axel in hun bewegingsvrijheid beperkt worden, vertonen ze beiden wel wat buitensporig gedrag, zowel binnen als buiten. Het overkomt Axel wel eens dat hij plots een deken of een ander voorwerp "aanvalt", gewoon uit frustratie denken we. Overmatig aandacht vragen of je super dicht bij je baas in de zetel laten neerploffen, zijn ook zo van die dingen die op ons Boeleke zijn menu staan. Dat hij daarbij af en toe een boertje laat of wat last heeft van winderigheid, mag je er dan ook nog bij nemen.
Het wordt pas echt te dol met onze overjaarse puppy als hij mee naar buiten mag of mee op stap kan naar bijvoorbeeld zijn vriendinnetje. Wat je dan te zien krijgt, tart elke verbeelding... Alsof het gisteren was, herinneren wij ons nog de kapriolen van Axel en zijn nestgenoten toen ze nog veilig bij mama Anjana vertoefden. Nu meer dan zes jaar later haalt hij nog steeds dezelfde kuren boven. Dat hij zich zo gedraagt, werkt ook wel op Jadzea haar systeem. Een te opdringerige puppybeer wordt elke keer door haar terecht gewezen. Zoals het dan een speelse Hovawart betaamt, trekt Axel zich daar geheel niks van aan en blijft rustig verder stoeien. Dat hij zich daarbij vaak in alle mogelijke bochten moet wringen om aan Jadzea haar scherpe tanden te ontkomen, laat hem blijkbaar koud.
Mee komen helpen als er aan onze site gewerkt wordt... ook tof! Elke Webmaster kan zich wel aan een stoot verwachten als hij zich achter het klavier begeeft. Alsof hij ons wil vertellen dat we moeten opletten en zeker geen fouten mogen typen. Hoe dan ook, hij speelt graag voor stoorzender.
Of ons dit stoort? Eigenlijk niet. Het doet deugd dat hij, ondanks de problemen met zijn heupen en Elmo, toch een vrolijke en opgewekte hond gebleven is. Het onvermijdelijke afscheid zal dan ook niet licht te verteren vallen. Wij wensen hem in ieder geval nog vele gezonde jaren in ons midden.