Een vos verliest zijn haren maar niet zijn streken! Dat geldt al evenzeer voor een Hovawart. Axel is thuis altijd al een buitenbeentje geweest. Voor toekomstige eigenaars: verwen je hond zoals Axel en je krijgt toestanden zoals je meteen zal lezen. Bezint eer ge begint! In de vrije natuur is er geen pikorde in een roedel. Die ontstaat pas als je dieren uit verschillende roedels samenbrengt. Vermits we met drie Hovi's van een kleine roedel kunnen spreken, kunnen we die gedragingen perfect observeren. Eten krijgen ze elk ver van elkaar, toch zeker wat onze reutjes betreft. Na het eten gaan ze elk de potten af van de anderen om te kijken of er toevallig geen kruimeltje blijven liggen is. Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Andere koek als wij aan tafel gaan. Al te vrijpostige hondjes worden prompt teruggefloten. Wat gebeurd er echter als de baas niet tijdig thuis is voor het avondeten? Dan verschijnt er steevast een roze neus boven tafel. Alarm fase rood wordt afgekondigd en alle aanwezigen houden de inhoud van hun bord onafgebroken in het oog. Soms is zelfs dat niet afdoende. Axel staat al een tijdje op dieet maar dat scherpt alleen zijn vermogen om uit te halen. Eind februari 2007 was het weer prijs. Op een woensdagavond genoten onze huisgenoten - zonder baas- van een lekkere broodmaaltijd. Het vrouwtje had net vers beleg meegebracht en dit lag onschuldig te pronken op de keukentafel. Zoals steeds werd het vrouwtje geflankeerd door ons Boeleke. Geen enkele van haar bewegingen ontsnapte aan zijn aandacht. Dit leek op het eerste zicht heel onschuldig, alleen dat was het niet. Omdat mijn lief vrouwtje wel eens een boterham met paté lust en zeker boerenpaté, begon ze rustig haar boterhammetje te bedekken met het heerlijk ruikende beleg. Om op een vraag van onze jongste zoon te antwoorden, keek ze heel even naar rechts. De links van haar geposteerde Axel zag zijn kans schoon. Wie net dan met zijn ogen knipperde, had het spektakel al gemist. Even in slow motion? Ok! Dus: vrouwtje kijkt weg... Axel richt zich een beetje op... mondje open... paté grabbelen... twee keer slikken... weg paté! Toen de baas een weinig later thuis kwam, kreeg hij de klassieke begroeting van zijn Hovawart kroost. Junior Michaël vertrok net naar buiten en vertrouwde zijn vader toe dat Axel stout geweest was. Het gezicht van vrouwlief stond inderdaad op storm! Het relaas aanhorend, had ik er alle moeite mee om niet in schaterlach uit te barsten. Enkele dagen later stond er prei op het menu. Met wat wij noemen, witte saus. Ook hier mag Axel weer niet op het appel ontbreken. Reeds bij de bereiding priemt zijn neus de lucht in. Terwijl we onze maaltijd verorberen, kunnen we maar beter zwemvesten dragen. Ons Axeltje is dol op prei met witte saus en kwijlt al bij voorbaat de keuken onder! Door het dolle heen als we van tafel gaan want een restant van de lekkernij verdwijnt in de pot van onze hondjes! Netjes eten is er dan niet meer bij, het is eerder schrokken. De controle van de potten gebeurd dan niet één maar minstens tweemaal. Alvorens de lege pot bij de vaat gevoegd kan worden, krijgt the boss nog het voorrecht om de pot uit te likken. Dunja bekijkt het van op een afstand en Elmo trekt een triestige snoet omdat hij niet in de buurt mag komen. Niet dat hij het al eens niet probeerde maar dat kostte hem toen bijna zijn neus. Tja, Elmo zal nog een tijdje meewarig het schouwspel moeten gadeslaan. Onze kroonprins is dan al wel klaar om de troon te bestijgen, de absolute vorst Axel zit nog steeds stevig in het zadel.
Moraal van dit verhaal: smelt niet voor die puppyogen! Alles wat je hen toestaat kan en zal tegen je gebruikt worden!