Als het kriebelt, moet je sporten. Dat is tenminste een leuze die ze ooit lanceerden via het Bloso (voor onze Nederlandse lezers: het agentschap voor de Bevordering van de Lichamelijke Ontwikkeling, de Sport en de Openluchtrecreatie.) Bij Axel is dit meer van: als het kriebelt moet je krabben en verder niks. Na een verdienstelijke poging op eigen terrein waarbij hij een povere 77% behaalde, ondernamen Peter en ikzelf nog eens een poging op de terreinen van Sint-Jozef in Melsbroek.
Zondagochtend, 30 april 2006, 09:00 ter plaatse en nog niet goed wakker! Ook Axel niet. Die had alleen maar oog voor Jadzea en andere hondse schoonheden. Omdat onze school sterk wedstrijd gericht is, waren er natuurlijk genoeg clubleden om ons aan te moedigen óf om mee het veld op te gaan als concurrent...
Gelaten wachtten we tot we door de ringcommissarissen uitgenodigd werden om het terrein te betreden. Ofschoon de startnummers kort bij elkaar lagen voor Jadzea en Axel, kwamen ze toch niet in dezelfde groep terecht.
Met startnummer 8 én het laagste nummer in de tweede groep, mochten Axel en zijn baasje meteen de wedstrijd openen met het vast volgen. Een gemakkelijke wandeling, dus geen zorgen. Zonder Axel ook maar een blik waardig te gunnen liep ik het parcours af. Blijkbaar had Axel op dat ogenblik nog niet door dat het om punten te doen was want hij volgde zelfs prima. Vanaf dan (omdat hij geen snoepje gekregen had) ging het langzaam maar zeker bergaf met zijn prestaties.
Het was trouwens al meteen raak met het tweede onderdeel: apporteren. Ons Boeleke ging wel recht op zijn apport af maar maakte dan een ommetje op het terrein. Eerst wat snuffelen en om nog wat beter te kunnen ruiken, even die apport neerleggen. Oeps! Daar weerklonk een brullende baas! Dan toch maar brengen? Rustig slofte Axel naar me toe en ging nog net binnen de reikwijdte van mijn armen zitten. Wou de schurk zijn apport nu toch wel niet lossen zeker! Weer een bijbevel. Nauwelijks nog de helft over dus.
Op naar de volgende discipline: de houdingen. Normaal geen probleem... NU WEL! Beginhouding liggen en dan moest de baas een trapje op om boven op een platform plaats te nemen. Ondertussen kreeg Axel ruim de tijd om die heerlijke geuren om zich heen in zich op te nemen. Dag aandacht! Tweede houding staan. Axel! Staan! Geen reactie. AXEL! STAAN! Hebde gij geroepen baas? En wa moet ik doen? Gelukkig wilde hij net zelf de poten eens strekken en dus stond hij maar recht. Dan nog zitten maar daarover heeft hij nog nooit moeilijk gedaan. Toch weer een puntje verloren.
Volgende agendapunt: de losse volgoefening. Niet ons beste onderdeel want vorige maal slechts 2 op 15! Gelukkig niet te ver stappen, lopen of ook niet al te veel draaien en keren. Van wisselvalig gedrag gesproken: slechts 3 puntjes kwijt aan halve meters... Hélemaal niet slecht.
Als tussendoortje even meegeven dat het voorstellen van je hond of voedsel weigeren wij allang niet meer als onderdeel beschouwen.
Zo kom je dus al spoedig bij het leukste onderdeel van de wedstrijd: de onderbreking. Alleen maar leuk omdat ik nooit weet wat Axel voor mij in petto heeft. Nadeel was wel dat hij dit keer niet als eerste mocht. Hij had dus door wat er moest gebeuren en da's nooit goed! Met een glimlach tot achter de oren zat hij op mijn bevel te wachten om te mogen vertrekken.
Zodra hij "zit voor" te horen kreeg, schoot Axeltje uit de startblokken. Even slikken want meestal kreeg ik die sneltrein niet tijdig tot staan of beter tot liggen. Net als Axel zijn neus aan de eerste kegels voorbij schoot met een overvloed aan decibels "AF" geroepen. De remmen sloegen aan, onze beer kwam tot stilstand... en binnen de kegels! Maar gaan liggen? Gij zijt zot zeker baasje? Zo dadelijk moet ik al komen, dus waarom zou ik gaan liggen???
Luttele tellen later dook een roze neus naar de grond. Mijn nachtmerrie werd weer eens realiteit. Poot voor poot stapte hij rustig in mijn richting. Uiteindelijk legde hij zich dan toch maar neer: 1 meter voorbij het laatste meetpunt. Als zijn buik de grond raakte, kruisten onze blikken. Ai, ai! Het gezicht van mijnen baas staat op storm!
Het zal wel weer aan mezelf gelegen hebben want nadat hij naar mij moest komen op mijn "zit voor!", sloop hij op me af. Hoofd zo laag mogelijk tussen de schouders, een schuldige blik en staart tussen de poten. Ik dacht bij mezelf: als hij nog trager gaat stappen valt hij zo dadelijk nog om! Na eindeloze seconden zit hij dan eindelijk toch voor mij.
Zoveel moeite had hij nu ook weer niet moeten doen want we waren toch al alle punten kwijt. 20 punten weg dus!
Als slotact bleef er nog de 2 minuten ter plaatse blijven over. Dé favoriete houding voor een Hovawart, liggen dus (als het niet te nat is). Hier liet Boeleke geen punten meer liggen en zo behaalden we uiteindelijk een schamele 70 op 100.

Hopelijk gaat het de volgende keer wat beter maar ik heb zo de indruk dat Axel niet graag deelneemt aan wedstrijden... of doet hij maar alsof???