Axel mocht op 7 april 2006, vijf kaarsjes uitblazen. Hij is ondertussen uitgegroeid tot een statig exemplaar van zijn ras en nog steeds lieveling nummer één van zijn baas. Met de komst van Elmo heeft hij zich wel moeten aanpassen aan de nieuwe situatie. Zeg maar gerust dat hij nu meer dan ooit zijn mannetje moet staan tegenover het jonge geweld. Tel daarbij het feit dat Elmo, ondanks zijn kleine gestalte, een heuse alpha-reu is, dan weet je meteen dat het rustige leventje voor Axel definitief voorbij is.
Jammer voor hem speelt zijn gezondheid hem daarbij soms wel parten. Niet dat hij ziek is maar hij heeft nu eenmaal HD-D heupen. De wilde spelletjes van Elmo en Dunja laat hij liefst aan zich voorbij gaan maar soms kan of wil hij niet anders dan er eens duchtig mee in te vliegen.
Dit moet hij vorige week ook gedaan hebben want sinds die tijd loopt hij mank. Tot net na het weekend volstond een flinke wandeling om hem terug wat soepelere te laten bewegen. Dit is echter niet meer het geval. Het is bijzonder pijnlijk voor alle gezinsleden om Axel te moeten aanschouwen als hij een poosje gelegen heeft. Als hij zich dan wil oprichten en verplaatsen merken we duidelijk dat vooral de linker achterpoot niet meer mee wil. Het is zelfs al zo erg dat hij zijn slechte gewoonte om de tafel af te ruimen na het eten niet of nauwelijks meer kan demonstreren. Hij kan namelijk niet meer ten volle op zijn achterpoten steunen.
Misschien is het loos alarm maar het is een teken aan de wand dat we hem nog beter zullen moeten verzorgen. Ter ondersteuning van zijn gewrichten, hebben we in ieder geval al een sterker product in huis gehaald. Dit werkt natuurlijk niet onmiddellijk en ondertussen moet hij noodgedwongen het wat rustiger aan doen. Met die twee tornado's om hem heen is dat natuurlijk vooral voor ons een hele opgave. Die voelen natuurlijk ook dat de roedelleider zich niet meer ten volle van zijn taak kan kwijten en beginnen meteen zijn gezag te ondermijnen.
Ondanks het wrede aan de natuur is het prachtig om te zien hoe hij zich tegen Elmo wapent. Die kleine schelm mag dan denken dat hij zijn slag kan thuis halen, tijdens onze wandeling op Paasmaandag 17 april heeft de baas mogen ingrijpen om te voorkomen dat Elmo een tweede maal tussen de scherpe tanden van Axel terecht zou komen. Het zal dus zeker nog een tijdje duren alvorens Axel zich gewonnen zal geven... als dat al ooit zal gebeuren.
Ook mooi om te bestuderen is hoe onze roedel nu thuis met elkaar omgaat. Dunja en Elmo ravotten zich te pletter en Axel bekijkt de boel van op een afstand. Dat doen ze al vanaf dat ze samen zijn.
Er is echter iets verandert in de blik van onze grote beer. Het is moeilijk te beschrijven maar het geamuseerd toekijken heeft plaats gemaakt voor een blik met dubbele bodem. Eentje is erg waakzaam, de ander lijkt meer een droevige schijn te hebben. Voelt Axel dat er iets mis is? Hij kan het ons niet vertellen. Hopelijk heeft het geen negatieve invloed op zijn gedrag.
Tot nu toe moet Elmo eerst over de schreef gaan alvorens ons Boeleke reageert én Elmo moet ook in de buurt zijn. Maakt Schelmo het echter te bont, dan mag die een sprintje trekken want dan heeft hij geheid Axel's hete adem in de nek. Op snelheid is Elmo niet te kloppen, op sluwheid nog wel en zo is er dan voor hem geen ontkomen aan. Een fikse uitbrander is meestal het resultaat. Na wat onderdanig gedoe van Elmo keert dan de rust weer.
Het is en blijft een adembenemend schouwspel.
Als baas hou ik me liefst zoveel mogelijk afzijdig. Voor hen ben ik namelijk de onbetwiste leider.
Enkel tussenkomen dus als ze een gat in de begroting proberen te bijten. Dat kan ik missen als kiespijn.
Voor de rest vormen ze een onuitputtelijke bron van inspiratie.

Misschien dat een boek schrijven over Hovawartjes er toch nog eens van zal komen.