Als kersverse eigenaar probeer je die lieve puppy bij te brengen wat wel en niet kan. Dat is nooit een geëffend pad maar veeleer een nauwelijks herkenbare route, bezaaid met hindernissen en onverwachte obstakels. Na enkele jaren kom je dan tot de ontdekking dat je wel iets bereikt hebt maar dat die sluwe Hovawart uiteindelijk alle stappen zelf heeft voorzien en gestuurd. Enig verschil: ze vullen hun traject in volgens eigen temperament en noden. Bij ons begon Axel met het pad te effenen en kreeg een paar jaar later het gezelschap van Dunja en nog iets later van Elmo. Voor Dunja en Elmo verliep het leerproces veel sneller maar zoals jullie allemaal wel weten, konden Axel en Elmo na een jaar niet meer met elkaar en stopte daar de opleiding van Elmo.

Nu de tweede Hovawartinfo-generatie met B’Elanna en Pepper al een behoorlijke leeftijd heeft – Aiko beschouwen we als tussendoortje – vonden we de tijd rijp om jullie te vertellen dat we niet alleen veel aan onze Hovawartjes geleerd hebben maar dat elk van hen een niet onbelangrijke erfenis voor ons heeft achtergelaten.

Axel:
onze eerste Hovawart en meteen een kanjer. Terwijl ik als baas de fouten bij zijn opvoeding opstapelde, bracht hij ons steeds weer op het juiste spoor. Vandaag weet ik dat Axel onwaarschijnlijk tolerant was maar dat ook die tolerantie grenzen kende. De viervoeter die hem kwam uitdagen, had beter eerst een praatje met mij gedaan. Zelf beginnen deed Axel bijna nooit maar hij schuwde een robbertje vechten niet. Terwijl Axel het er meestal zonder kleerscheuren vanaf bracht, was dit niet het geval voor de tegenpartij.
Van Axel leerde ik dat het belangrijk is om je kennis te delen met jongeren. Dat het beter is je eigen weg te volgen ook al wordt dit niet door iedereen begrepen of geapprecieerd.
Dat tolerantie een deugd is maar zeker geen synoniem voor zwakheid. Dat je alle uitdagingen die je pad kruisen, het hoofd moet bieden ook wanneer dit in een conflict zou uitmonden. Tot slot: bescherm iedereen die je lief is tegen belagers en dit met inzet van je eigen leven.

 

Dunja:
na Jadzea, de Hovawart die het langst haar leven met ons deelde. La Dunja was best wel een pittige tante maar verkoos dat in gezelschap van andere Hovawartjes uit onze roedel niet te tonen tenzij ze door hen tot deelnemen uitgenodigd werd. Haar terughoudendheid vloeide voort uit een besmetting met Lyme op jeugdige leeftijd die we door een gouden ingeving eerder toevallig op het spoor kwamen en we zo tijdig konden verhinderen dat ze de duimen moest leggen.
Dankzij de opleiding van Axel was het behalen van het brevet gehoorzaamheid voor Dunja een gemakkelijke opdracht. Nadien liet ze duidelijk blijken dat die wedstrijden niet zo haar ding waren.
Haar belangrijkste erfenis: carpe diem! Maak je geen zorgen over morgen want die zorgt wel voor zichzelf.
Volharden ook wanneer het allemaal lijkt tegen te zitten. Nooit opgeven! Je familie en geliefden gaan voor alles!
Verdedig have en goed met verve en maak indringers duidelijk dat er niet met je te sollen valt.
Laat anderen het voortouw nemen maar laat voelen dat je achter hen staat.
Zonder “wij” ben “ik” onbelangrijk of zelfs overbodig.

 

Elmo:
dankzij de goede werking van onze vriendenkring konden we Elmo uit het asiel in Genk wegplukken en in onze roedel opnemen. Nadat hij “ontdooit” was, leerde hij met rasse schreden van zowel Axel als halfzus Dunja. De korte episode voor zijn aankomst hadden echter zijn rugzakje wel erg verzwaard en maakte op de duur het samenleven met Axel niet meer mogelijk. Bizar want Elmo was super sociaal en heeft nooit met een hond buiten zijn eigen roedel gevochten. Vermoedelijk zag hij Axel als belager wanneer het Dunja betrof maar net zo goed mezelf. Elmo wist perfect mijn hart te bespelen. Tot op vandaag is hij nog steeds onovertroffen mijn absolute nummer 1. Gehoorzaamheid op school was zeker nooit zijn ding maar potentieel beschikte hij wel over de mogelijkheid om goede scores te behalen. Daar heb ik als baas zeker gefaald maar Elmo heeft me dit nooit kwalijk genomen.
De belangrijkste erfenis van Elmo: gelatenheid. Weten dat elke negatieve situatie in iets positiefs omgebogen kan worden. Laat minder gunstige omstandigheden geen oorzaak zijn om je te verzuren of haatdragend te worden. Haatdragend zijn vernietigt niet alleen jezelf maar tast ook je omgeving aan. Voor hem had ik een gouden einde voorzien maar geheel tegen de planning in verscheen Aiko hier thuis in ons leven en verplichtte ons tot maatregelen die we nooit voorzien hadden. Dit mag nooit meer gebeuren!

 

Voor elk van hen gold dat we bij hen waren op het ogenblik dat ze over de Regenboogbrug vertrokken. Het was het minste dat we konden doen voor hen.

Van onze Hovawartjes wisten we: ze keken ons niet aan, ze keken in onze ziel. Ze gingen een onvoorwaardelijke band met ons aan.

Bedankt dat jullie ons leven verrijkt hebben!