Vorige Kerst was ik al meer dan overtuigd dat het toen voor Aiko zijn laatste geweest zou zijn.
Sedert die dag werd een hobbelig parcours meer meer downs dan ups maar net wanneer ik dacht dat het ging gedaan zijn, krabbelde die grote beer weer overeind en vervolgde zijn levensweg.

Dat hij een uitstekend leermeester was geweest voor Pepper, bewees hij andermaal door Timo te begeleiden.
Niet alleen hijzelf mag daar trots op wezen, zo ook zijn baas.
Maar Aiko is nog veel meer dan dat. Toen het dit najaar voor zijn baas mentaal steil naar beneden ging, bewees Aiko dat hij niet alleen invloed had op zijn rasgenoten.
Door subtiele gebaren en door zijn doordringende blik wist hij tot diep in mijn duistere denkwereld binnen te dringen. Enige constante: de nimmer afwezige twijfel of hij de volgende ochtend nog het hoofd zou oprichten. Die twijfel werd en wordt nog steeds elke ochtend door Pepper en Timo weggevaagd.
Wanneer dit tweetal hun ochtendritueel opstarten, protesteert Aiko zich steevast als wil hij hen tot stilte en rust aanmanen.

De meeste dingen werden al over Aiko verteld dus behoeven geen herhaling.
Vorige week was het aftellen naar Kerst. Elke ochtend had Aiko hulp nodig om zich na het slapen op te richten. Een rondje door de tuin hielpen hem erbij de weinig spieren wat op te warmen om zo door de dag te geraken.

Met Kerstavond was dit baas niet thuis! Ongeduldig liggen wachten op diens terugkomst.
Terwijl het jonge geweld via de achterdeur de tuin in stoof, strompelde Aiko haast jammerend op me toe. Een intense knuffel was een heerlijk moment. Op Kerstdag en na de haast klassieke rituelen, kon ik Aiko begroeten en met een dikke knuffel overeind helpen.

Die grote beer is met voorsprong het mooiste geschenk onder de kerstboom dit jaar.
De wijze les die Aiko me op mijn pad meegeeft: nooit opgeven, blijven volhouden!

Prettige Kerst Aiko!