Een Hovawart adopteren of eigenlijk erven, het is tegelijk nobel en plezant maar ook heel moeilijk.

We hebben een flink deel van zijn jonge leven niet dagelijks beleefd. De kans dat we hierdoor bepaalde signalen missen, is niet denkbeeldig. Het karakter en gedragingen van Pepper zijn voor een groot deel mee door Aiko gestuurd maar hoe hij dit doet en deed, is zijn baas totaal ontgaan.
Het is een kwestie van Aiko te observeren en dan kijken waar de raakpunten bij Pepper liggen. Zelfs nu hij al meer dan dertien jaar op de teller heeft, blijft dit een boeiende bezigheid. Natuurlijk heeft Pepper haar eigen karakter maar zelfs vandaag staat ze nog steeds onder zijn invloed. Wat Aiko niet leuk vindt of niet wil, dat laat hij gewoon horen. Hoe hij aangeeft wat hij wil, is veel moeilijker te doorgronden. Zijn houding, zijn blik en lichaamstaal zijn uiteraard de manier van communiceren met zijn rasgenoten maar bij hem verloopt dit allemaal nog veel subtieler.

Wat hij voor Pepper betekent, herhaalt zich nu evenzeer bij Timo. Het klopt uiteraard dat Aiko niet meer zo actief is maar hij drukt nog steeds zijn stempel op de roedel. Als mens mag ik geen domme dingen doen die de rangorde verstoren. Een eenvoudig voorbeeldje: snoepjes verdelen gebeurt volgens de rangorde binnen de roedel. Eerst Aiko, dan Pepper gevolgd door Timo en steeds op een rustige manier zodat het “vingerhappen” achterwege blijft. Er is een uitzondering: de avond snack gaat eerst aan Timo want die mag er enkel in afzondering van genieten. Met hem uit de buurt, ontstaat er geen stress en kunnen Aiko en Pepper rustig knabbelen.
Dankzij onze intensieve opleiding als mantrailer begrijp ik veel van Aiko zijn lichaamstaal maar dat is steeds een hele opgave geweest. Hem kunnen “lezen “ is in die discipline onontbeerlijk maar Aiko maakte het nog extra boeiend omdat hij op het spoor nog steeds met andere dingen bezig kon zijn. Menig instructeur heeft zich de tanden stukgebeten omdat ze gewoon niet in staat waren om mij tijdens de oefening bij te staan. Ze slaagden er niet in om hem te lezen.
Aiko geniet reeds geruime tijd van zijn pensioen maar natuurlijk stuurt hij nog elke dag ettelijke signalen naar Pepper en Timo en dit op zijn gekende subtiele manier. Er is een wezenlijk verschil in communicatie tussen hem en Timo of met Pepper. Recent is me opgevallen hoe hij Timo tot rust kan brengen wanneer die uit de startblokken komt om met Aiko te ravotten. De kleine prins stormt resoluut frontaal op Aiko af. De leermeester fixeert zijn blik op de met open muil aanstormende puppy om dan in de allerlaatste fractie van een seconde het hoofd af te wenden waarbij Timo bijna automatisch langs die flank aan Aiko voorbij flitst.
Ook typisch: Timo draait steeds weg van de flank van Aiko. Zodra ze naast mekaar staan, is Timo ook al weer bedaard.
Nog opmerkelijk: slapen kunnen ze samen in een straal van drie meter. Geen gemor, geen geknor. Begint Timo tijdens zijn ochtendritueel Pepper uit te dagen en te animeren om te ravotten, verkleint de tolerantie bij Aiko. Zonder onderscheid blaft hij hen beiden aan en klappert ook met de tanden. Met het vorige trio (Axel, Dunja, Elmo) in gedachte, is het vermoeden groot dat er geen conflict tussen Aiko en Timo zal ontstaan. Ten eerste speelt het leeftijdsverschil een grote rol en ten tweede geniet Aiko de volle steun van Pepper.
Soms vind ik het jammer dat Aiko nooit de mogelijkheid te baat heeft genomen om met Pepper te ravotten. Een mogelijke oorzaak ligt meer dan waarschijnlijk in het feit dat Aiko het zwarte schaap van zijn roedel was. Hij is tot op vandaag, zelfs voor mij, een Kruidje-roer-mij-niet.
Waar heeft Aiko zijn stempel op de opvoeding en ontwikkeling van Pepper gedrukt? Om te beginnen: erf en heem bewaken en verdedigen. Pepper reageert op ongeveer alles wat voorbij komt. Wij komen pas in actie wanneer ook Aiko naar de poort strompelt en alarm slaat. Dan mag je zeker zijn dat er iets loos is. Onze kleine prins heeft daar nog een lange weg voor de boeg.

Zeer belangrijk: bedelen! Aiko is lang een ongeleid projectiel geweest wat eten betreft. In het beginstadium deinsde hij er niet voor terug om directe aanvallen op gevulde borden te plaatsen. Dankzij zeer doortastend optreden behoort dit echter reeds lang tot het verleden maar het risico blijft bestaan. Ja, hij is oud maar dat reukorgaan werkt nog steeds aan 150%. Wanneer hij zich naast het vrouwtje posteert, verschijnen nu niet 1 maar 2 leerlingen aan zijn flank. Wie niet aan deze lokroep weet te weerstaan is de klos maar veroorzaakt zo ook ernstige schade aan hun immuunsysteem. Sinds geruime tijd geldt bij mij een verbod op tafelrestjes maar dit is vaak moeilijk te handhaven. Een Hovawart is, net als menig ander ras, een opportunist maar met net dat tikkeltje meer.
In mijn ogen zijn het kampioenen in nummertjes sneldenken. Je mensenroedel verslaan op strategiefouten is een superleuk spelletje. Vanwege herhaalt falen, is menig trofee al in de verlangende magen van ons trio terecht gekomen.
Gedragingen of signalen lezen bij je Hovawart is superboeiend maar het is en blijft een onwaarschijnlijk grote uitdaging. Ondervinding leert dat je de ene dag iets kan begrijpen en verstaan maar dat je de bal in een volgende, gelijkaardige situatie, totaal misslaat.
Ofschoon ik reeds veel snap en kan begrijpen, blijft de communicatie met mijn eigen Hovawartjes onder het niveau dat ik zou willen. Enige manier om hier vooruitgang te boeken: observeren en analyseren.
Komt ooit de dag dat ik Timo aan hand van zijn lichaamstaal begrijp, dan zal dit in hoge mate ook de verdienste van Aiko geweest zijn.

Uiteraard ben ik zeer dankbaar voor het werk dat Aiko verricht. Hij mag dan wel geen Shaolin monnik zijn, hij zou niet uit de toon vallen.