Hovawartjes hebben een vreemd gevoel voor humor. Hovawartjes zijn taai. Hovawartjes zijn vaak koppig. Dit alles is op Aiko van toepassing. 2022 was voor hem een dieptepunt maar uiteraard was ik niet attent genoeg om te zien dat die grote beer de situatie van zijn baas weerspiegelde. Nog veel minder had ik door dat Aiko wel degelijk de uitspraak van de dierenarts had begrepen. Die had Aiko eigenlijk opgegeven op basis van bloed- en andere onderzoeken.
Aiko knokte voor wat hij waard was, vaak met ups en downs maar hield stand en bereikte vorig jaar de gemiddelde Hovawart leeftijd van twaalf jaar. Hoe meer ik vermoedde dat hij het niet lang meer ging trekken, hoe meer weerwerk hij scheen te bieden. Begon die ouwe mij nu uit te lachen? Ik moet het bijna gaan geloven.
Dat zijn baas sinds mei vorig jaar bijna altijd beschikbaar was, scheen hem nog meer te ondersteunen. Aan de menselijke kant bleven de twijfels echter bestaan. Een extra stimulans voor hem om nog maar een tandje bij te steken. Dit leverde onze schalkse ruiter in ieder geval nog een dosis spierversterkers op met de motivatie dat hij het waard was.

Nu hij op het record van onze Dunja afsluipt (12 jaar, 11 maanden, 21 dagen en 21 uur), kijken we bijna elke dag in fonkelende oogjes zoals je die eigenlijk alleen maar bij puppy’s en jonge Hovawartjes te zien krijgt. Sinds kort is de gretigheid van het bedelen weer toegenomen en wacht hij ongeduldig op wat extra verwennerij. Door zijn charmeoffensief slaagt hij hier ook meestal met vlag en wimpel in. Terwijl zijn baas iets minder te vermurwen valt, heeft hij het vrouwtje compleet om de poot gewikkeld. Om jullie een idee te geven: Aiko blijft steeds binnen een afstand van 3 meter van mij wanneer we binnen zijn. Bezoekt de baas de badkamer, is hij ook daar steeds aanwezig. Tijdens de ochtend ligt hij dan met grote ogen naar de deur te kijken tot wanneer het vrouwtje met wat kaaskorstjes komt aanrukken. Je zal het maar voor mekaar krijgen!

Uiteraard moet hij aan kracht inboeten maar blijkbaar schijnt hij daar perfect mee te kunnen omgaan. Stel je voor: hij heeft een rondje van slechts 1.1 kilometer maar dat legt hij wel af aan een snelheid van 4,8 of 4,9 km/u. Dat is niet slenteren!
Is er dan geen donker kantje aan dit alles? Meer dan waarschijnlijk! Er is een ernstige discrepantie tussen zijn kracht en wat hij er mee doet. En dat baart me zorgen omdat hij eigenlijk Magere Hein aan het tarten is. Goed, Aiko leeft in het heden en maakt zich geen zorgen over morgen maar dit geldt niet voor zijn baas.

Ik voel dat jullie zitten te wachten op die puppykuren: wel, Aiko heeft nog steeds een onweerstaanbare drang om eten weg te graaien wanneer dit op het aanrecht ligt. Gelukkig voor ons slaagt hij er niet meer in om zich op de achterpoten op te richten maar wanneer er gekookt wordt, is hij meestal wel present. Er zou zo maar eens iets te rapen vallen! Dat mag men toch niet missen! Pottenlikken is en blijft zijn hobby. Indien gewenst, zou je de potten zonder afwassen terug in de kast kunnen plaatsen.
Aiko maakt nog steeds een dansje wanneer hij mee mag. Maakt niet uit: wandelen, mee gaan winkelen, naar de dierenarts, wekelijks bezoek aan vriendin B’Elanna. Wanneer er een autoritje mee verbonden is, kan Aiko wel eens voor animo zorgen. Zelfstandig in de koffer van de auto wippen, zit er al lang niet meer in maar je kan dat moment van instappen toch wel wat uitstellen? Thuis waggelt hij graag nog eens op en af de oprit gevolgd of voorafgegaan door een rondje omheen de auto. Dat doet hij ook heel graag wanneer hij afscheid moet nemen van B’Elanna. Op die momenten vergt het de inzet van mezelf en van Peter met B’Elanna hoewel we haar neutraliteit wel wat in twijfel trekken. Neem het van ons aan: Aiko weet verdomd goed waar hij mee bezig is wanneer hij zich in alle mogelijke bochten wringt om aan ons te ontsnappen.
Regelmaat is een goede zaak, ook voor heel oude pups… Aiko krijgt al heel zijn leven ‘s avonds een knabbel en dit rond de klok van negen uur. Gevolg: druk maar op die pauzeknop wanneer je net een spannende film aan het bekijken bent. Baas, mijn knabbel is veel belangrijker dan wat er allemaal op dat ding gebeurt. Helaas heeft hij een goede leerlinge. Ook Pepper heeft alle knepen van het vak al geleerd en dit belooft niet veel goeds voor de aanstormende nieuwe generatie.