|
Wie
de talloze verhalen gevolgd heeft, kent de voorgeschiedenis van Aiko en
dus hoeft deze niet opnieuw herhaald te worden.
Hij leeft nu reeds
langer bij ons dan bij zijn vorige eigenaar maar soms heb je de indruk dat
hij niet goed in zijn vel zit. Sinds hij in België woont, ben ik als
nieuwe eigenaar opgeschoven van de mens waarmee hij altijd leuke dingen
kon gaan doen naar de mens die hij nu als zijn baas zou moeten beschouwen.
Mocht alles volgens plan verlopen zijn, had Aiko enkel van
onze roedel deel uitgemaakt wanneer zijn vorige eigenaar niet meer voor
hem kon zorgen of door haar overlijden. Het is helaas anders gekomen en
wanneer ik er zo over nadenk, heeft het lang geduurd vooraleer ik me
echt als zijn baas ben gaan gedragen.
De aanwezigheid van Dunja en
vooral Elmo hebben ervoor gezorgd dat ik hem lange tijd als een
indringer heb beschouwd zonder dit echter zelf te beseffen of dit te
willen. Zonder twijfel heeft hij dit vanaf dag 1 gevoeld en geweten.
Soms probeer ik me voor te stellen hoe het geweest zou zijn indien Aiko
op oudere leeftijd hier was aangekomen na het overlijden van zijn
vrouwtje. Dan had hij zich naar de wetten van Pepper moeten schikken en
vermoedelijk zou dit geen gemakkelijke situatie geweest zijn. Buiten
haar domein is Pepper super sociaal maar thuis duldt ze geen
concurrentie, zelfs niet van haar tante.
In de ideale wereld was Aiko
naar ons gekomen nadat Elmo over de regenboogbrug vertrokken was. In dat
geval had hij onmiddellijk zijn vacature als troonopvolger van Elmo
kunnen verzilveren.
Ofschoon Aiko meer dan vijf jaar een absolute vrijbuiter was omdat zijn
vrouwtje niks aan hem te zeggen had, viel er op eigen terrein weinig aan
te merken op zijn karakter en houding. Voor de komst van Pepper was hij
zelfs goede maatjes met de buurhond, zelf een reu.
Draaien of keren hoe ik wil: samenleven met Aiko is en blijft een
relatief zware opdracht. Er is zijn rugzakje van vrijbuiter en hij is en
blijft een absoluut kruidje-roer-mij-niet. Koppel dit nog aan de
behoorlijke portie eigenzinnigheid en je krijgt een Hovawart die in zijn
begeleider zijn steun en toeverlaat zoekt en tegelijk knuffels en
vachtverzorging vaak grommend uit de weg gaat. Het zou bijzonder
goedgelovig zijn te denken dat Aiko niet weet hoe ik over hem denk en wat ik voor
hem voel.
Net zoals zijn voorgangers weet hij perfect mijn ziel te lezen
in mijn ogen.
Veel vroeger dan ik heeft hij beseft dat we veel samen konden doen, dat
we veel konden bereiken maar die laatste brug naar de meest innige
connectie is er nooit gekomen. Heeft dit gevolgen gehad?
Wees maar
zeker! Aiko was een natuurtalent in speuren maar die laatste vijf of
tien procent die ontbrak in het vertrouwen zorgden ook voor het
uiteindelijke falen. Het is meer dan dubbel omdat we samen op zeer hoog
niveau mochten trainen en begeleid werden. Dat beetje wantrouwen ontnam
hem de mogelijkheid om het allerhoogste schavot te bereiken en maakte
hem uiteindelijk onbruikbaar voor de ultieme opdracht als mantrailer.
Ik
zoek niet naar excuses: als mens en begeleider heb ik daar gefaald. Had
ik me voor de volle 100 procent kunnen openstellen, was Aiko met zekerheid
een speurneus geweest die mensenlevens had kunnen redden. Een herkansing
met Aiko behoort helaas niet tot de mogelijkheden.
Aiko was potentieel de troonopvolger van Elmo maar de omstandigheden
beslisten er anders over. Net na zijn elfde verjaardag leek het of Aiko
de duimen zou leggen maar tot vandaag blijft hij alle mogelijkheden
openhouden. Hij is ondertussen een taaie en zachtaardige ouwe reus
geworden en misschien vinden we nog een mogelijkheid om die laatste brug
nog te slaan.
Het verhaal mag jullie misschien depressief of zwaarmoedig overkomen
maar dit is het niet. Het schept hopelijk een duidelijk beeld over wat
vertrouwen in je Hovawart kan betekenen. Hoed af voor mensen die een
herplaatser met succes kunnen begeleiden.
Wat mij betreft laat ik deze
kelk graag aan mij voorbij gaan.
Wie wordt er dan troonopvolger van Elmo? Dat staat in de sterren
geschreven! Hij zal in ieder geval een blonde vacht hebben...

|