Alsof het gisteren was zag ik Aiko nog langs me heen dartelen in het spoor van Pepper. Het was dan ook een geweldige shock te moeten vaststellen dat hij plots niet meer in staat was om een korte wandeling van +/ 2km uit te lopen. Dit klonk niet veelbelovend maar dat was dan buiten Aiko gerekend. Als een spiegel reflecteerde hij hoe het met zijn baas gesteld was en dat valt in 1 woord te vatten: slecht! Bijgevolg voelde hij zich ook niet goed.
Sinds enige dagen ging het met de baas weer bergop en nu die weer een klare kijk op de dingen heeft, merkte hij dat het enkel lichamelijke klachten waren die Aiko hinderden. Geestelijk was er met hem niks aan de hand. Bij nader toezien bleek zelfs dat die ouwe weer wat puppystreken begon te verzinnen. Toegegeven, sommige dingen gebeurden onder de radar en drongen eigenlijk pas later door wat hij had uitgespookt maar ander gedrag was zo duidelijk dat je er kon over vallen. En in het geval van Aiko vrij letterlijk.
Een beknopt overzicht van wat die ouwe vos euh Hovawart zo allemaal uit zijn hoed wist te toveren:
- het potten kijken zoals we van hem kenden toen hij pas bij ons was ingetrokken stond plots weer hoog op het lijstje met favoriete bezigheden. Vooral de weg versperren tussen kookvuur en de rest van de keuken zorgden voor hilariteit bij niet betrokken familieleden. Wie telkens de horde moest nemen, vond het alles behalve leuk.
- bedelen aan tafel? Aiko zou dit nooit gedaan hebben. Die nam zich gewoon wat hij wilde hebben. Al een poos was hij weer vrij nadrukkelijk aanwezig en maakte er een sport van om de servetten te laten fladderen door er over te hijgen. Zelfs wanneer je niet zinnens was hem een blik waardig te gunnen en op die manier zijn gedrag te negeren, dat papieren ding dat in je ooghoek op en neer laag te waaien eiste alle aandacht op en keek je vroeg of laat toch in die smekende "puppy ogen". Wanneer hij je aandacht had, wees hij gewoon met zijn neus in de richting van het voorwerp van zijn voorkeur. Wee de snoodaard die een plakje kaas nam voor op de boterham zonder hem het korstje te gunnen. Die kreeg een neus tegen de arm gestompt. Andere optie: voorkauwen! Duidelijker kon hij het niet vertellen.
- oud en versleten maar dat klokje in zijn hoofd werkt nog steeds! Was de baas niet onderweg met Pepper en probeerde die baas een uitzending op tv te volgen, zo werd en wordt er een verplichte pauze ingelast tussen 20:30u en 21:00u. Tijd voor de dagelijkse knabbels baas! Negeren lukte en lukt niet want de rustigste manier betekende een grote zwarte vlek voor het scherm (a la B'Elanna maar dan veel groter).
– gaan winkelen was nog nooit mogelijk zonder dat Aiko mee op pad ging. Tegenwoordig blokkeert hij gewoon de toegang tot de hal om te voorkomen dat we hem zouden vergeten.

Ondanks de toch wel ernstige lichamelijke klachten bleef en blijft Aiko heel lucide met alle gevolgen van doen. In de periode dat hij nog geen deel uitmaakte van ons gezin, kon hij me zonder woorden vertellen wat hij wilde, hoe hij zich voelde of wat hij over mij dacht. We konden elkaar veel vertellen zonder dat ook maar iemand dit gehoord zou hebben. Na zijn intrede in onze roedel werd het allemaal een pak moeilijker omdat hij zich vaker afsloot en zich enkel opende op momenten dat hij alleen met mij onderweg was. De komst van Pepper deed daar nog een schep bovenop. Het best zichtbaar werd het bij elke begroeting wanneer Pepper na een bezoek aan de hondenschool uit de auto wipte. Hij leek enkel blij haar te kunnen begroeten terwijl ik het mocht stellen met zo’n blik van “eindelijk terug zeg”.

Je afstandelijk gedragen maar je baas niet kunnen missen heeft ook gevolgen gehad: ongeacht zijn toestand moet hij er nu maar voor zorgen dat hij de kaap van de twaalf jaar weet te halen. Een half jaar geleden had onze dierenarts er geen cent voor gegeven maar ondertussen sluipt hij toch iedere dag een beetje dichter naar 2 mei 2023.

Afwachten of Moeder Natuur hem dit privilegie ook zal gunnen,