Nu Aiko een respectabele leeftijd heeft bereikt, kijkt hij vaker recht in de ogen van zijn baasje. Zijn blik heeft hij met al zijn soortgenten gemeen: hij kijkt tot in het diepste van je ziel en terwijl hij dit doet, slaagt hij er blijkbaar nog in om een klare boodschap na te laten.
Hij is voor ons geen onbekende en we zagen hem opgroeien tot een prachtexemplaar van z'n ras maar... hij heeft een rugzakje met problemen waarvan we de oorzaak nooit hebben kunnen achterhalen en dat heeft Aiko in zijn leven een hoop beperkingen opgeleverd. Aiko kan je niet echt sociaal noemen. Dat niet onbelangrijke stuk van de opvoeding werd hem eigenlijk ontzegt zonder dat we konden ingrijpen. Resultaat: hij kon enkel met zijn ras en had een mega probleem met alles wat kleiner was als hij zelf dus eigenlijk met meer dan 95% van alle honden. Dat leverde hem de nodige drastische beperkingen op en vooral nog meer isolatie.
Om dit enigszins tegen te gaan, probeerden we hem via het mantrailen op andere gedachten te brengen. Dat lukte deels maar nooit helemaal. Het werd nog complexer toen we hem (vroegtijdig) als erfenis in ontvangst mochten nemen terwijl we nog Dunja en Elmo koesterden. Het bezorgde ons een hoop praktische en vooral emotionele problemen die Aiko niet ontgingen. Pas een jaar na aankomst in ons gezin kon zijn nieuwe baas hem beschouwen als aangekomen. Die baas had gedurende diezelfde periode afscheid van Dunja en Elmo moeten nemen en vooral de laatste liet diepe sporen na. Dan volgde een periode van relatieve rust maar buiten mantrailen kon je met Aiko niks ondernemen zonder de nodige voorzorgen te nemen of heel omzichtig en vooral voorzichtig te zijn. Aiko smeedde een band met zijn baas maar nooit echt met de andere gezinsleden. Alweer een hindernis want zonder de aanwezigheid van de baas, bleek Aiko oncontroleerbaar. Gelukkig had dit nooit gevolgen maar al van het ogenblik dat hij in zijn nieuwe gezin terecht gekomen was, stond steeds een zekere vorm van twijfel te lezen.

Met de komst van Pepper hoopten we op een verbetering of verdere integratie van Aiko binnen ons gezin maar grote beer hield Pepper steeds op afstand en momenten zoals we ze met Axel en Dunja hadden meegemaakt dat een puppy zich tussen de poten van een volwassen voorbeeld mocht nestelen, volgde nooit. Geen idee wat dit bij Pepper teweeg heeft gebracht maar ooit zullen we dit wel ondervinden.

Aiko en Pepper kunnen het overigens wel goed met elkaar vinden, noem het maar partners in crime... Wat echter sinds het begin van de Coronacrisis aan het wijzigen is, is de wijze waarop Aiko zijn baas bekijkt. Vooral het laatste half jaar zijn z'n ogen een beetje doffer geworden en wanneer Pepper zich op woensdag en zondag naar de school mag begeven, is er geen ontwijken aan de verwijtende blik van Aiko. Het besef dat enkel korte wandelingen voor hem nog tot de mogelijkheden behoren en er verder weinig ruimte is voor echte fun, bezorgt zijn baas een onbehaaglijk gevoel. Aiko is immers voor 200% van zijn baasje afhankelijk en wil ook nooit van diens zijde wijken wanneer ze samen thuis zijn. De verplichte home office was en is voor Aiko een zegen.

Een constante gedurende de voorbije maanden is de smekende en onwaarschijnlijk doordringende blik in Aiko zijn ogen: laat me niet alleen, knuffel me, hou van me. Het zijn dingen die zijn baas hem altijd beloofd en doet maar terwijl Pepper naar de hondenschool is, moet hij natuurlijk achterblijven. Zijn klaagzang bij onze terugkomst is even erg als wanneer zijn baas terugkeert van het werk. Emotioneel geen gemakkelijke ervaring...

Ooit werd ons verteld dat de beste fokkers de juiste pup voor de juiste familie/persoon uitzochten. Altijd gedacht dat dit nonsens was maar vanwege de erfenis van Aiko hebben we ondervonden dat dit helemaal geen nonsens is. Meer nog: mocht zijn vrouwtje nog leven en had ze nooit de beslissing genomen om naar een service flat te trekken, dan hadden we hem nooit echt leren kennen. Nu hij bij ons woont, realiseren we ons dat hij echt wel "op maat" voorzien was van zijn vrouwtje. Qua karakter en temperament past hij eigenlijk helemaal niet bij zijn huidige baas. Enig soulaas: Aiko bevindt zich in dezelfde bloedlijn als Axel en ooit zal zijn opvolger ook uit die lijn komen.

Grote beer Aiko: niet mijn keuze, niet mijn grote liefde maar ik zal steeds aan je zijde blijven ook wanneer je voor de Regenboogbrug zal staan.

Dikke knuffel.