Na lang overleg besloten we om onze roedel uit te breiden met een Hovawartmeisje. Het is eind 2017... Vanwege de extreem goede ervaringen met B'Elanna besloten we om ons op de de kennel van de Loyalguards te concentreren. Na de eerste aankondiging dat er een nest gepland werd, namen we contact op met Ferni en lieten ons op de wachtlijst plaatsen. Ondertussen kabbelde het leven van Aiko vrolijk verder. Links en rechts wat gaan speuren, een babbeltje slaan met de buurhond en voor de rest zich inde watten laten leggen.

Zijn en ons leven veranderde toen Pepper op het toneel verscheen in 2018. Kruidje-roer-mij-niet Aiko vond dat jonge geweld maar niks maar dat jonge geweld gunde hem geen rust en telkens wanneer Pepper wilde spelen, maakte hij dat hij kon ontsnappen. Dat ging een hele poos zo tot hij de tijd rijp vond om met de opvoeding van dat klein grut te beginnen. Op zich heeft Aiko een vrij stabiel en evenwichtig karakter maar hij heeft zo z'n kantjes... Laat het dan net die kantjes zijn waarmee hij de opleiding van Pepper begon!

Een opsomming:
- blaffen op kabouters: aan de poort gewoon spontaan beginnen blaffen zonder aanleiding. Wedden dat Pepper meedoet?
- opdringerig bedelen voor eten of nog erger, het gewoon weggraaien,
- bij nat weer niet wachten om de poten te laten afdrogen en bij voorkeur op dagen wanneer het vrouwtje net gepoetst had,
- na een rondje in de tuin terug binnenkomen en in de keuken blijven rondhangen wanneer de baas niet meteen een koekje geeft,
- je baas scheel bekijken als je alleen maar droge brokken als ontbijt krijgt...

Het lijkt allemaal onschuldig maar het is het niet. Als je buren hebt die in shiften werken, wil je niet dat je hond de buurt bij mekaar blaft en dit om gelijk welk uur van de dag.
Hovawartjes hebben de faam om eigenzinnig en koppig te zijn. Ons duo is niet anders. Aiko vindt het leuk om niet binnen te komen wanneer hij geroepen wordt. Recent begint ook Pepper aan die ziekte te lijden. Geen probleem! Na de eerste ochtendwandeling wordt er gegeten en krijgen ze nog een hondenbiscuit. Aiko heeft al vaak moeten wachten tot dat Pepper klaar was vooraleer hij binnen mocht om dan geen pot met eten aan te treffen en een baas die opnieuw met Pepper naar buiten trok. Net vandaag heeft Pepper dit ook eens willen uitproberen...

Vorige week hebben we kunnen genieten van een weekje sneeuw. En blij dat ze waren! Zo wild en onstuimig als de vorige generatie is het niet geworden. Aiko dartelt even snel of traag door sneeuw als wanneer er geen sneeuw ligt. Wat wel erger is, is dat Aiko heel graag sneeuw eet. Het hem verbieden of hem doen ophouden is bijna onbegonnen werk. Grommend staat hij recht, verplaatst zich naar de andere kant van de tuin en begint vrolijk opnieuw sneeuw te likken. Helaas heeft ook Pepper dit gezien en uitgeprobeerd. Resultaat? Een keertje stevig braken maar of ze daarmee haar lesje geleerd heeft valt nog te bezien.

We  schreven eerder reeds een verhaal over het bedelen van Pepper. Dat leerde ze ook van Aiko. Sinds kort begint de prinses ook te kwijlen. Ooit was ze als puppy niet bestand tegen melkproducten, vandaag moet je een schildwacht naast de tafel zetten wanneer je nog wat uit de koelkast wil halen en er al kaas op tafel ligt. Gelukkig kan ze nog onder appel gezet worden en durft ze niet, zoals Aiko, zich dat toe-eigenen wat hij van tafel wil hebben als er niemand in de buurt is..

Tot slot is er nog de auto... Hoe dikwijls we reeds uitgelegd hebben dat het niet zijn auto is en dat hij zich dus niet zo druk hoeft te maken over passanten als we ergens parkeren. Hij blijft de tent afbreken en we verheugen ons telkens over de sterke constructie van onze wagen. Begint ons prinses ook daar nog mee te doen zeker!

Voor wie er moest aan twijfelen: Aiko is een goede leermeester maar met het verkeerde lessenpakket. Helaas bestaat het risico dat zijn lessen zullen blijven hangen en dit nog lang nadat hij over de regenbrug gegaan is.

Wordt zeker vervolgt maar hopelijk niet in negatieve zin!