Na zoveel weken scheiding en zonder dat Aiko het kon begrijpen mocht hij op 7 mei z’n harnas aantrekken om gaan te wandelen. Nog niet volledig genezen van de zware botsing die hij met Pepper gehad had, kon hij het toch niet laten om heel onstuimig op en neer te springen van blijdschap. Het kon voor hem ook niet snel genoeg gaan om in de koffer te kunnen springen. Met een brede grijns op z’n snoet doorkruisten we onze gemeente op weg naar de natuurgebieden. Peter en B’Elanna waren reeds ter plekke en tellen later mochten ze elkaar begroeten. Grote beer was duidelijk in z’n nopjes maar had toch nood om eerst te gaan snuffelen in de berm en zo viel de begroeting eigenlijk veel rustiger uit dan verwacht.
De bedoeling was om twee wandelingen te combineren om aldus een dik uurtje te kunnen stappen. Dat leek aanvankelijk geen probleem maar nog voor we de afslag bereikten naar het tweede natuurgebied, begon Aiko alweer wat mank te lopen. Geen goed idee dus om meteen de langere afstand te willen afmalen. Dan maar de Gasthuisbossen verder volgen en zo stonden we na nog geen half uur opnieuw aan de wagens. Kort maar krachtig dus.
Een volgende afspraak kwam er op 11 mei. Zelfde plek, zelfde uur, zelfde scenario thuis. Ook een Pepper die het niet kon smaken dat haar baas haar alweer achterliet. De begroeting tussen B’Elanna en Aiko verliep nu een stuk onstuimiger en Aiko kon niet snel genoeg uit de auto verlost worden. Van blijdschap (?) deponeerde Aiko meteen een grote boodschap maar dat had dan weer als voordeel dat de afstand tot de vuilbak gering was. De grote vriend was zo vrolijk dat het wel een beetje moeite kostte om hem aangelijnd te krijgen. Voor ons deed het deugd om elkaar weer te zien en wat bij te praten. Ondertussen deed ons duo alle moeite om alle geuren in zich op te nemen. Van links naar rechts en kriskras door mekaar vervolgden ze hun weg over het bospad. De Gashuisbossen waren mensen leeg en een oase van rust en stilte. Na de afslag naar de Hondsbossen kregen we toch een paar wandelaars met hond te kruisen. Voor Aiko nooit echt zonder problemen maar hij gaf na elke ontmoeting er toch snel de voorkeur aan om z’n vriendinnetje te volgen.
Het dient gezegd: Natuurpunt heeft hier puik werk verricht. Beide natuurgebieden zijn mooi aan elkaar gekoppeld en voorzien voor zowel wandelaars als ruiters. Beide paden mooi van elkaar gescheiden en voorzien van de nodige routesymbolen. Onderweg kruisten we nog een collega van onze hondenschool maar Aiko zorgde er zelf voor dat het niet tot een echte ontmoeting kon komen. Een vluchtige begroeting en Aiko aan de toch wel lieve Labrador reu voorbij helpen… Blij dat Pepper dit probleem niet heeft. Met haar en met haar tante kan je gerust honden tegemoet stappen.
Bij de start was het nog behoorlijk fris geweest maar na iets meer dan halverwege begon de zon toch flink haar best te doen en vooral te merken wanneer we een strook zonder bos doorkruisten. Gelukkig steeg de temperatuur niet boven de 15 graden dus best ideaal wandelweer.
Wat Aiko heeft met honden, heeft B’Elanna dan weer met paarden. Op onze weg moesten we ook daaraan voorbij. Dat vergde dan weer een kleine interventie van Peter om z’n lieveling terug tot de orde van de dag te roepen. Aiko dartelde naast haar en keek haar met ogen vol vraagtekens aan. Dit kon hij dan weer niet vatten. Verder hadden onze Hovi’s enkel ook en neus voor de omgeving en de bermen. Veel te vlug naderden we de laatste afslag naar de laatste rechte lijn. Enkele minuten later kregen B’Elanna en Aiko een flinke scheut vers water. Weeral tijd om afscheid te nemen…
Blij dat we eindelijk weer eens samen op pad konden na zovele weken van scheiding. B’Elanna en Peter bezoeken, is nog niet meteen voor morgen maar telewerken is ook voor Hovawartinfo geen probleem.
Als alle inwoners van dit land zich aan de regels willen houden, kunnen B’Elanna en Aiko wellicht dit najaar ook opnieuw met Jana en Michka op stap en dan is het ouwe mannenclubje ook weer compleet.