Nu de baas noodgedwongen in z’n kot moet blijven, krijgt die meer tijd om Aiko gade te slaan.
Vooral boeiend is de manier hoe hij omgaat met jong geweld Pepper. Toegegeven: het zit hem wat z’n vrouwen betreft, niet mee. B’Elanna is echt wel zijn vriendin en samen met haar kunnen gaan wandelen is zijn grootste genot. Anders is het wanneer hij haar gaat bezoeken. Na een vurige en onstuimige begroeting, ziet ze hem niet meer staan. Of toch: terwijl wij webmasters ons aan het werk zetten, gaat madame voor het salontafeltje liggen terwijl ze Aiko constant in de gaten houdt. Noem het gerust fixeren.
Aiko wordt daar helemaal knetter van en begint van frustratie dan ook te blaffen. Haar animeren om met hem te dollen, lukt hem niet. Andersom thuis: hier neemt Pepper vaak het voortouw en heeft hij z’n poten vol met dat lastpak. Dat begint al bij het eerste ochtendritueel: de baas die wakker wordt. Pepper wipt van de zetel, drukt haar neus tegen het gelaat van haar baas om vervolgens haar voorpoten of op de zetel of op de borstkas van haar baas te laten neerploffen.
Vervolgens haar lijf goed tegen de baas aandrukken en er vooral voor zorgen dat Aiko z’n baasje niet kan begroeten. Als ze dan plaats moet ruimen omdat haar baas nu echt wel wil opstaan, komt Aiko dichterbij om bijna meteen in de ogen van Pepper te kijken. Ik hoor het haar bijna zeggen: “Opzouten, da’s mijn baasje!”. Dan verdwijnt ze weer en zo kan Aiko z’n knuffel in ontvangst nemen.
Toen Pepper net haar intrek bij ons had genomen, mocht Aiko steeds als eerste de deur uitstappen. Dat duurde echter niet lang want als hij niet snel genoeg was, sprong ze gewoon over zijn rug de oprit op.
Tegenwoordig laat Aiko haar rustig begaan en geeft Pepper voldoende ruimte. Zodra de deur open zwaait, trekt Pepper een sprintje naar onze hazelaar in de border om de lokale muizenpopulatie de stuipen op het lijf te jagen. Terwijl zij haar inspectie rond de boom houdt, trekt Aiko de tuin in om rustig z’n ding te doen. Nadien staat hij gewoon wat rond te kijken en wacht op wat komen moet. Als Peppertje eindelijk door heeft dat ze eigenlijk verwacht wordt een plasje te doen, horen we haar een sprintje trekken in onze richting.
Haar Olympisch nummertje doet haar rakelings langs haar baas zoeven. Aiko doet eerder ongeïnteresseerd maar vaak botst ze bijna tegen hem aan of gebruikt ze hem als stootblok om tot stilstand te komen. Vervolgens moet ze nog alle hoekjes van de tuin inspecteren terwijl ze toch aangeeft dat ze dringend haar behoefte moet doen. Hét moment voor Aiko om in actie te komen. Z’n neus tegen de grond maar met de blik op Pepper, zo slentert hij achter haar aan.
Als hij zou kunnen, hij zou terwijl een deuntje fluiten. Als de juffrouw dan haar plekje gevonden heeft en haar plasje aan moeder aarde toevertrouwt, is Aiko meestal vlak in de buurt en wacht geduldig tot ze klaar is. Zoals het iedere reu betaamt, moet en zal hij over deze plek z’n vlag zetten. ‘t Is hier wel mijn domein ja! Pepper heeft ondertussen wat afstand genomen en kijkt in de richting van Aiko, voorpoten lichtjes ingetrokken, kop tussen de schouders. De baas ziet de volgende bui alweer hangen. Als Aiko haar maar 1 blik waardig gunt, vliegt Pepper uit haar startblokken en gaat regelrecht in de aanval. Onze grote beer mag dan bijna elke ochtend al z’n kennis en kunde uit de kast halen om haar te kalmeren.
Geen eenvoudige opgave als je een teef hebt die je letterlijk de keel wil dichtknijpen. Met ontblootte tanden dwingt Aiko haar tot rede maar dat vormt meestal de start van een reeks bokkensprongen én een boel geblaf. Meestal helpt maar 1 ding: de kop zo hoog mogelijk houden en niet meer reageren. Als hem dit lukt, wordt de baas het volgende slachtoffer maar ondertussen heeft ook die haar streken wel door.
Binnen is Aiko erg op z’n rust gesteld en moet niemand behalve de baas hem lastig vallen. Vaak positioneert hij zich zo dat hij Pepper de weg verspert naar de achterkeuken. Dan moet ze zich wel rustig houden maar wanneer de achterdeur openstaat, waagt ze het regelmatig over hem te springen om zo toch naar buiten te kunnen. Ze is wel zo vermetel dat ze wel altijd iets raakt: een poot z’n staart, z’n romp. Dat hij reageert, is niet meer dan normaal. Haar gedrag heeft zijn prijs want ‘s avonds is Aiko z’n plek in de doorgang tussen salon en eetkamer. Snoet naar de eetkamer. Als ze voordien niet bij ons op de zetel gekropen is, waagt ze het niet om aan hem voorbij te stappen. Dan is het aan de baas om haar veilige toegang tot het salon te bezorgen. Eigenlijk het beste bewijs dat hij toch de baas is.
Pepper zou echter niet als feeks kunnen doorgaan, moest ze hem af en toe toch stevig voor schut zetten. Ze maakt er namelijk een sport van om regelmatig zo maar aan de poort te blaffen alsof er wat te zien valt. Ze doet dit enkel wanneer ze weet dat Aiko bij z’n baasje aan de pc ligt. De ouwe laat zich elke keer vangen! Moet je zijn snoet zien wanneer hij een paar minuten later binnen stapt… Heeft ze me toch weer liggen gehad!
Knabbels, wortels, botten, stukken gewei: het ligt hier altijd wel ergens rond te slingeren. Enkel wanneer Pepper op iets begint te kauwen, wil Aiko dit ook hebben. En wees gerust, hij zorgt er wel voor dat hij het van haar kan afpakken.
Zou ze dan toch een beetje respect hebben voor Aiko of doet ze maar alsof???