Dit verhaal sluit bijna naadloos aan het vorige en laatste verhaal van Aiko. In maart vorig jaar lieten we Aiko testen op z'n gedrag en of de mogelijkheid bestond om een teefje aan ons gezin toe te voegen. Nu, bijna een jaar later en met de puppy aan zijn zijde, kan hij stilaan een balans opmaken. Toen Pepper in september vorig jaar illegaal de grens overstak, was het de eerste dagen hard wennen voor onze grote sloeber. Tot dan had hij enkel met B'Elanna moeten afrekenen maar die vond hij zo leuk dat hij het van de daken kon schreeuwen (wat hij overigens ook steevast elke donderdag deed). Nu had hij een genetische kloon in z'n onmiddellijke omgeving maar eentje van een heel ander kaliber... Na een paar weken nam hij het besluit om dat klein grut dan maar te weerstaan en zo mogelijk van een opvoeding te voorzien. Van zodra hij Pepper in zijn beurt toeliet, vormden ze al snel een hecht team. In het geval van Pepper mochten we dit ook letterlijk opnemen: ze beet zich letterlijk vast in zijn vacht en hij had alle moeite van de wereld om zich van haar greep los te wrikken. Dat is tot op vandaag nog steeds het geval en het blijft ons verbazen dat Aiko zo onwaarschijnlijk veel geduld voor haar kan opbrengen. Pepper deed vanaf het begin haar naam al alle eer aan en ze schijnt niet zinnens dat spoedig te veranderen. We begrepen ook meteen dat alles wat Pepper ondernam of deed, steeds een dubbele bodem had. Alleen waren haar bedoelingen voor ons niet altijd even duidelijk en zijn we ongetwijfeld al in tal van haar valstrikken gelopen. Bij Aiko verliep dit waarschijnlijk wel anders want die had meteen haar intenties door. Vreemd genoeg liet ook hij haar vaak begaan. Wist hij bij voorbaat hoe haar geweld moest ingedijkt worden of verlegde Pepper ook voor Aiko stiekem haar grenzen? Feit is dat Aiko nu nog nauwelijks eens rustig door de tuin kan stappen. Altijd ligt Pepper wel ergens op de loer om hem dan vanuit het niets plots aan te vallen. Wegens familiale en gezondheidsproblemen bleef er gedurende de laatste maanden bitter weinig tijd over voor ons tweetal en zodoende groeide bij Pepper de verveling en begon ze eerst Aiko en aansluitend ons te terroriseren. De enige momenten van rust, waren deze wanneer ze zelf moe gestreden was en ergens languit lag te slapen. De rest van de tijd verzon ze spelletjes waarbij ze steevast Aiko zijn onmiddellijke omgeving opzocht om hem aldus uit te dagen. Daarvoor koos ze meestal voorwerpen uit die ook een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Aiko hadden maar dan enkel als Pepper er mee bezig was. Wat als trekspelletjes begon, monde steeds uit in "haartje pluk" bij Aiko. Dit alles steeds gepaard gaande met het nodige gegrom en geblaf. Een mens zou er knettergek van worden! Na elk partijtje robbedoezen, wilde ons duo dan ook weer naar buiten om daar een frisse neus te halen. Dat liep dan goed voor de eerste halve minuut. Zodra Pepper dat gedaan had waar ze behoefte aan had, besprong ze Aiko opnieuw en werd hij alweer in de verdediging gedwongen. Nogmaals: onwaarschijnlijk hoe Aiko dit bleef en blijft gedogen.
Aiko mocht in zijn vorige woonst niet op de zetels komen liggen maar mocht dit bij ons wel. Pepper mocht dit uiteraard ook en die maakte hier dankbaar misbruik van. Stilaan veranderde zijn houding en kroop hij af en toe ook wel eens tussen zijn baasjes in. Gelukkig heeft onze zitbank voldoende zitjes want met zijn imposante lengte, palmde hij alle plek in die wij voor hem hadden overgelaten. Helaas kan hij er nooit lang van kunnen genieten want zodra Pepper er lucht van kreeg dat hij tussen ons in lag, moest ze ofwel bij op de zetel springen of hem komen besnuffelen. Aiko mag dan een stabiel karakter hebben, hij is een echt kruidje-roer-mij-niet. Gevolg: zodra Pepper haar invasie inzette, ruimde Aiko grommend de baan om aan de andere kant van de kamer te gaan liggen. Puppy Pepper sprong dan meestal triomfantelijk op de vrijgekomen plek. Om haar overwinning kracht bij te zetten, kwam ze dit dan nog eens uitvoerig vertellen aan haar vrouwtje en baasje. En euh, bepaald zachtaardig was haar manier van vertellen nooit.

Een flink pak jaren geleden was het baasje eens op een schoolreünie waar één van zijn gewezen leerkrachten een discour hield naar aanleiding van de invoering van het gemengd onderwijs in hun school. Voordien was die school steeds een mannenbastion geweest maar daar was dus een eind aan gekomen. Hij stelde vast dat de Nederlandse taal niet over vrouwelijke equivalenten beschikte om die meiden een aantal meningen toe te dichten. Zo bestond er niets ter vervanging van pummel, idioot, onnozelaar, zotskap en ga zo maar door. Dat probleem hebben we dus nu ook. Je kan Pepper niet beschimpen door haar pummelin of idiotin te noemen want dat bestaat gewoon niet. Verbaal schieten we dus te kort! Blijkbaar beschikt Pepper ook hier over de gave meteen door te hebben dat we onszelf vast rijden en geen zinnig woord kunnen uitbrengen. Haar, vaak ongewenst, gedrag afremmen, lukt dan enkel met "genoeg" en als dat niet helpt dan lukt het meestal wel in het Duits. Dan bindt ze in en verdwijnt naar één van haar favoriete plekjes om dan met een knor neer te ploffen.

Aiko heeft nood aan behoorlijk wat vachtverzorging maar ook hier levert Pepper de nodige problemen op. Vachtverzorging behoort al niet tot zijn geliefd tijdverdrijf en we moeten al wachten tot hij er min of meer toe bereid is om zich onder handen te laten nemen. Het vergt dan ook behoorlijk wat organisatie en verbeeldingskracht om aan de slag te kunnen. Aiko moet rustig zijn en Pepper moet uit zijn buurt verdwijnen zonder dat hij absoluut bij haar wil zijn. praktisch wil dit zeggen dat we haar in de keuken moeten opbergen terwijl hij verder rustig moet blijven liggen. Die combinatie vormt reeds een uitdaging op zich want in de keuken hebben we twee interessante dingen: de uitgang naar de tuin én de snoepjes voorraad. Baas, jij gaat haar toch geen snoepje geven terwijl ik er niet aan kan zeker? Dat is meestal de gedachte die meteen door zijn kop moet flitsen als we aan de poging beginnen. Lukt het om haar af te zonderen, dan duurt het meestal wel even alvorens hij weer rustig genoeg is om hem te borstelen. En dan is een mens eindelijk bezig en laat de grote beer zich heerlijk borstelen, daar stijgt dan plots een gejammer op vanuit de keuken. Geloof ons: een beter startschot kan je aan Aiko niet laten horen. Er zou wel eens iets mis kunnen zijn met dat kleine terroristje. Vanaf dat moment is het ook genoeg geweest voor hem en mag de baas alle spullen opnieuw opbergen tot een volgende gelegenheid.

De laatste dagen begint er iets te wijzigen in Aiko zijn houding. Zijn tolerantie wordt stilaan minder en waarschijnlijk gaat het niet echt lang meer duren tot hij Pepper eens flink de les gaat spellen. Uiteraard zijn we benieuwd wanneer dit gaat gebeuren en hoe hij het gaat aanpakken. Nog meer zijn we benieuwd naar haar reactie. Feit is: hij mag dan veel van Pepper verdragen, ook hij kent zijn grenzen en dat zal ze dan geweten hebben. Tot het zover is, is een slapende Pepper een zegen voor het hele gezin...