Er zijn momenten in een mensenleven, dan stap je van de ene in de andere verrassing. Afgelopen maandag was Aiko met ons op bezoek bij Maggie. Zij heeft een aantal gedraggestoorde Hovawartjes bij haar in opvang. Eentje, een blonde teef, was haar daags voordien terugbezorgd. Het verhaal achter deze Hovawart was en is zo intriest dat het nauwelijks met woorden te beschrijven valt. Omdat zijn baas zelf wat twijfels had over het gedrag van Aiko, wilde die ook wel eens de opinie van een heuse deskundige. Een vrouw die dagdagelijks met immens grote problemen te kampen krijgt die ze helemaal alleen moet oplossen. Ze ziet en erkent beter het fout gedrag van honden dan wie ook. Na mijn relaas bleek er echter niet meteen een probleem aan de horizon te zijn. Hoe hij zich zou gedragen tijdens de wandeling, zouden we na het eten wel ondervinden. Aiko nog nooit gevochten? misschien zou het vandaag dan wel de eerste keer kunnen worden meende Maggie...

Na het eten gingen we dus samen op stap. Voorzichtigheidhalve waren we met Aiko al een stukje voorop gestapt. Toen de blonde teef, Amy, om de hoek verscheen met Maggie, bleef Aiko prompt staan en bleef wachten tot ze ons hadden ingehaald. Amy was en is een prachtige blonde teef maar kan geen mannen en haar buurt verdragen. Het blijft bij haar ook niet bij grollen. Ze bijt gewoon krachtig toe. Haar aanblik bezorgde me alvast een flinke portie medelijden. Aiko deed me dit echter snel vergeten want die begon voor me op z'n achterste poten te dansen en te grollen. Blondi liet zich niet onbetuigd en liet prompt haar hele eetkamer aan Aiko zien. Dit beloofde voor de rest van de wandeling... We liepen met wat afstand tussen elkaar richting velden. Nauwelijks daar aangekomen, deelde Maggie mee dat ze Amy zou los laten en ik diende ook Aiko af te lijnen. Met een bang hartje maakte ik onze grote beer los, niet wetende wat te verwachten. De blonde furie stormde zonder dralen op Aiko af en zette meteen de frontale aanval in. Zwarte plukken haar van Aiko vlogen in het rond en ik wilde al bijna ingrijpen maar Maggie gebood me om hen te laten doen. Schamper merkte zet op dat kammen vandaag al niet meer hoefde. En zie: Aiko posteerde zich tegenover Amy met een allure die blijkbaar voldoende was om haar te doen inbinden. Dat was een eerste verrassing want de gevechten tussen Axel en Elmo indachtig, had ik dit niet verwacht. De juffrouw was blijkbaar zo onder de indruk dat ze gewoon haar weg begon te vervolgen. Ook Aiko deed z'n ding en liep een paar keer geïnteresseerd achter Amy aan. Zij reageerde in ieder geval niet agressief meer. Een stukje verder grabbelde Maggie in haar jaszak en het geluid van een zakje was duidelijk te horen. Dit bevatte blijkbaar snoepjes en lokte beide Hovawartjes naar haar toe. Het waren snoepjes voor Amy en die was niet van plan om die met Aiko te delen. Meteen zette de furie haar tweede aanval van de dag in. Met beide poten op het achterlijf van Aiko en met alle tanden zichtbaar liet ze duidelijk verstaan wat ze wilde. Aiko reageerde maar op een totaal andere manier als de eerste keer. Zodra Amy haar greep loste, liep hij van haar weg, zonder haar ook maar een blik waardig te gunnen. Een stuk voor me draaide hij zich om en liet de furie rustig op hem afkomen. Wie gedacht zou hebben dat ze opnieuw zou toeslaan, kwam van een kale reis terug. Door zijn uitstraling bleef Amy rustig, ontweek Aiko en begon opnieuw langs de rand van de weg te snuffelen. Maggie doseerde verder: dit is/was de reden waarom er geen snoepjes werden verdeeld in het bijzijn van Amy. Het liep steeds fout af... maar Aiko had dit zo goed als perfect opgelost.

In de verte wandelden een koppel met hond ons tegemoet. Even ons duo aan de leiband maar gelukkig konden we een zijweg inslaan zodat een directe confrontatie niet nodig Dan maar weer los. Aiko zocht en vond een paar vieze, modderige plassen en daar moest hij natuurlijk eens kunnen doorwaden. Amy ging, net als Aiko, wel van de plassen drinken maar stapte er niet doorheen. Vrouwelijke ijdelheid zullen we maar zeggen. Nu de furie door Aiko in bedwang gehouden werd, begon ze zich te vervelen en koos nu Maggie als doelwit. Tijd voor de volgende verrassing: Amy was zo drukdoende om Maggie lastig te vallen en te knappen (en Maggie was duidelijk geïrriteerd) dat ze niet doorhad dat onze grote beer met grote snelheid op haar afstoof. Hij schoot tussen Amy en Maggie en Amy bleef niks anders over dan in te binden. Maggie glunderde en riep ons toe: "Hebben jullie dit gezien?" Ze legde ons uit dat een mens hiervoor minstens drie maanden nodig had en Aiko deed dit met een vanzelfsprekendheid om jaloers op te worden. Maggie was vol lof over Aiko. Ze vertelde een hoop dingen over hem die ik nog mijn huisgenoten in hem konden  vermoeden. Ze had het ook over de fok en in dat verband dat het helemaal niet zo fout was dat hij niet in het dekprogramma zat. De redenen die ze hiervoor had, gaan we niet herhalen maar als iemand die vrijwillig en ongesteund Hovawartjes opvangt, heropvoed en waar mogelijk ook een nieuwe thuis bezorgd, kunnen we enkel vermelden dat haar motivatie meer dan gefundeerd was.

Voor zij die alles over fok weten en dit graag met heel de wereld delen: ga eens een kijkje bij haar nemen, vergewis je van de ellende waar Maggie 24/7 mee geconfronteerd wordt en herbekijk dan je kennis. Wij zijn er van overtuigd dat er een grote gom aan te pas zal moeten komen. Wie haar niet kent en haar wil bezoeken of contacteren, kan dit via onze gekende kanalen.

Aiko en ook wijzelf hebben Maggie in ons hart gesloten en zullen haar zeker niet in de steek laten. Ze heeft in een paar uur tijd ons meer over Aiko en mij geleerd dan we zelf hadden kunnen vermoeden. Haar en haar "moeilijke" hondjes gaan we zeker nog bezoeken!