Wat gebeurt er als je een super ontwikkeld reukorgaan hebt? Je ruikt gewoon alles! Vijf jaar van zijn leven heeft Aiko nooit echt de heerlijke geuren van gebraden vlees of iets dergelijks geroken, tenminste toch niet bij hem thuis. Sinds hij ook toegang heeft tot onze keuken, ging niet alleen een wereld voor hem open, hij wordt ook zo goed als dagelijks getrakteerd op de meest heerlijke geuren die zijn reukorgaan prikkelen. Rechtstreeks gevolg: zodra het vrouwtje zich aan het kookfornuis nestelt om een heerlijke maaltijd voor het gezin te bereiden, krijgt ze meteen gezelschap van onze grote beer. Met Elmo en Dunja was dit ook het geval maar die beperkten zich tot een vluchtig bezoek om dan rustig in hun mandje af te wachten tot er gegeten werd. Aiko is niet uit de keuken weg te slagen. Hij volgt ook elke beweging en inspecteert maar wat graag de goederen. Aanvankelijk was Marleen hier niet op bedacht en kon ze een paar keer in extremis verhinderen dat het vlees van eigenaar verwisselde. Het werd voor haar dus een dagelijkse inspanning om tegelijk de juiste ingrediënten op het juiste moment aan het recept toe te voegen, ze diende tegelijk ook te plannen wanneer ze wat uit de kast of koelkast zou nemen zonder Aiko in de verleiding te brengen iets te stelen. In het begin was Aiko gewoon nieuwsgierig en probeerde hij vast te stellen wat er zich zoal in de potten bevond. Zijn voorkeur ging toen nog uit naar gebraden vlees. Groenten moest hij toen nog ontdekken maar ook dat zou snel veranderen.
Minder leuk maar niet minder abnormaal waren de gigantische plassen kwijl die in de keuken ontstonden. De grootte van deze plassen was en is rechtevenredig met het gerecht. Gelijktijdig ontstonden de problemen met zijn drang om ons voedsel in te pikken. Die drang werd nog extra gevoed omdat we afgesproken hadden om Aiko niet toe te laten dat hij aan tafel kwam bedelen. Hoewel hij er zich in het begin vrij gemakkelijk toe liet verplichten om ergens in onze buurt te gaan liggen, was dit geenszins een garantie dat hij niks wilde proberen. Steevast gold het ogenblik wanneer zijn baas de tafel verliet als startschot om tot de aanval over te gaan. Dat zijn baas op dat moment wel voor Aiko z'n eten ging zorgen, kon hem weinig schelen. De huisgenoten dienden hun bord te verdedigen en hij trok zich daar steeds minder van aan. Dat zulks tot conflicten leidde, weten de meesten onder jullie al wel van onze mailings. Geheel tegen de afspraak werd er dan maar besloten dat hij, indien hij er zich toe aangetrokken voelde, zijn neus tegen de tafel mocht drukken. Regel bleef wel: geen neusje op tafel! Deze wijziging scheen te helpen en zo vertoeven we sindsdien altijd in zijn gezelschap.

Terug naar onze keukenprins... Als carnivoor eet je natuurlijk liefst van al vlees. Als je dan bij je brokken iets totaal anders tegenkomt, kijk je je baas diep in de ogen en vraag je je af of er iets in zijn bovenkamer fout loopt. In plek van je pot leeg te eten, draai je je om en steven je resoluut af op het fornuis waar toch die pan staat met die heerlijke braadgeur. Of ik daar mijn tong eens mag laten doorgaan? Oeps nee! Dat hebben ze weer gezien... Dan maar mijn potje leeg eten. Oeps, dat heb ik nog nooit gegeten. Eerst een paar keer proeven, me nog eens omdraaien om te kijken of die pan toch geen betere optie is maar dan de smaak te pakken krijgen en in geen tijd alles verorberen. De bodem zal ik er maar in laten zeker? Mijn baasjes hebben me op die manier al heel wat dingen laten proeven en nu mag ik zo ongeveer alles. Heb ik favorieten? Zeker! Kip staat bovenaan het lijstje gevolgd door schnitzel en steak. Ik ben ook dol op vis. Maatjes mogen ze me altijd voorschotelen maar ook tonijn en zalm. Ik help ook goed bij de afwas. Ik mag, net zoals Axel en Elmo vroeger, de potten en pannen uitlikken. En lekker dat dat is! Ik krijg wel commentaar dat ik dit nog niet zo grondig doe als Elmo maar dat kan me eigenlijk gestolen worden. Ik heb recent ook gehoord dat mijn baas iets over dieet vertelde. Weet niet wat het is maar ik heb er geen last van. Toch schijnt mijn baasje tevreden te zijn want hij vertelt dat ik al wat kilootjes kwijt ben. Eerlijk gezegd, ik heb ze nog nergens zien liggen... Als het zo verder gaat, kan ik binnenkort een kookboek uitbrengen want er zijn een paar gerechten die geregeld weerkeren en ik weet zo stilaan hoe je dit moet klaarmaken. Ik mag stellen dat ik het hier getroffen heb! Om jullie een idee te geven hoe ik mijn dagen mag slijten: het hangt er een beetje vanaf of het weekdag of weekeinde is. Een werkdag (wat dat ook mag betekenen) begint altijd met veel te vroeg moeten wakker zijn om dan achter mijn baasje aan te huppelen als die naar buiten gaat. Soms loop ik dan meteen de tuin in maar liever lig ik gewoon op de oprit te wachten tot mijn vriendje door de straat gelopen komt. Die ga ik dan vrolijk blaffend begroeten, iets wat mijn baas dan niet zo leuk schijnt te vinden. Daarna is het tijd voor mijn ontbijt. Een keurig afgewogen hoeveelheid brokken naar binnen werken en dan mag ik alweer naar buiten. Bij mijn terugkomst krijg ik dan twee snoepjes uit mijn snoepjesdoos. Dan hou ik meestal platte rust tot aan het middagmaal. Niet dat het vrouwtje voor een extra bordje zorgt maar er valt altijd wel iets te rapen. Nadien me weer ergens neervlijen om dan af en toe eens een luchtje te gaan scheppen. Verder is het wachten op de terugkomst van mijn baas én op het avondeten. Als het vrouwtje daarmee begint, weet ik dat mijn baas weldra weer thuis zal zijn. Tijdens het avondeten blijf ik meestal rustig liggen en wacht tot mijn baas de tafel verlaten heeft om op strooptocht te gaan. Natuurlijk heb ik tijdens de bereiding alles van zeer nabij gevolgd en weet ik wat er mogelijk te rapen valt. Als ik me dan netjes gedraag, krijg ik altijd een beetje overschot van hun eten. Heerlijk is dat! Waarom mijn baas dan nog de moeite wil doen om mijn brokjes af te wegen, snap ik niet. Moet hij weten! Nadien wordt het tijd voor mijn ommetje. Op woensdag en donderdag staan er vaste bezoeken op het programma waarbij ons bezoek aan B'Elanna natuurlijk het hoogst op mijn lijstje staat. Oh ja, ik was het bijna vergeten... Mijn baasjes doen na het eten zoiets wat ze afwassen noemen. Laatst ben ik die plek ook maar eens gaan inspecteren. Ge weet maar nooit dat daar ook dingen in klaar gemaakt worden. 't Was echter niet het geval en dat afwassen is definitief niks voor mij. Toch word ik altijd geprezen voor mijn hulp als ik de potjes, potten en pan uitlik. Wat ze echter niet plezant vinden, is wanneer ik de potjes van de poezen wil proper maken. Ze moeten wel weten wat ze willen hè.
Als ik nog een jaartje goed oplet, kan ik voor mijn soortgenoten zeker een pagina openen op de sociale media vol praktische tips en weetjes voor alle kandidaat keukenprinsen en prinsessen.

Als er baasjes zijn die niet weten hoe ze iets moeten klaarmaken, mogen die zich ook altijd bij me melden...