Aiko, een overjaarse puppy...

(24/08/2017)

 

Aiko was here!! Sinds het overlijden van Elmo op 9 juli, nu alweer meer dan een maand geleden, heeft Aiko bezit genomen van de gehele beneden verdieping. De tuin hoeft hij nu ook met niemand meer te delen. Wat zijn daarvan de gevolgen? We leren nu pas de ware aard van Aiko kennen. Wat zijn baas al een tijdje vermoedde, wordt nu bewaarheid: Aiko is behoorlijk onzeker. Naar oorzaken zoeken doen we wel maar in de eerste plaats laten we hem wennen aan de alweer nieuwe situatie. Wat hij eerst diende te leren was dat zijn neus wel zijn trots is maar dat we die niet op de tafel willen en al zeker niet als daar eten op staat. Afhankelijk van wat de pot schaft, lukt dit over het algemeen wel. Belangrijk is wel dat hij zich afzijdig weet te houden zolang we eten. Verlaat zijn baas echter de tafel, veert onze schurk recht om op zoek te gaan naar restjes. Het was dan ook niet lang wachten op zijn eerste wapenfeit. Toen er een keertje mosselen op het menu stonden en er nog enkele stuks overgebleven waren, werden die netjes van de schelp ontdaan door moeder de vrouw. De mosselen belandden in een kommetje om ze dan op een later tijdstip te kunnen opeten. Terwijl we bezig waren om de tafel af te ruimen, bleef toevallig dit kommetje als laatste op de tafel staan. Met de baas even uit de buurt, zag onze deugniet zijn kans gekomen en wipte met de voorpoten op de tafel om zich aldus over de inhoud van de kom te kunnen ontfermen. Tellen later stond zijn baas naast hem maar Aiko liet zich echter daardoor niet imponeren en vervolgde met vlijt zijn bezigheid. Omdat hij wel eens wat onhandig uit de hoek kon komen, bleef voor zijn baas weinig meer over dan het kommetje vast te houden om te voorkomen dat het tegen de grond zou belanden. Eens de laatste mossel naar binnengewerkt, richtte hij zich op, keek zijn baas likkebaardend en kwispelend in de ogen. Foute boel natuurlijk maar van de andere kant zo grappig dat we er allemaal moesten om lachen. Hoeven we jullie nog te vertellen dat Aiko steeds in de keuken te vinden is als er eten bereid wordt? In tegenstelling tot vroeger dienen we nu wel op alle ingrediŽnten te letten. Vanwege zijn rijzige gestalte, is het voor hem gewoon een makkie om met iets aan de haal te gaan. Tot nog toe heeft hij dit echter nog niet tot een goed einde gebracht, tenminste als je het vanuit zijn standpunt bekijkt hŤ. Terwijl hij de regels van het huis leert kennen, benut hij elke mogelijkheid om de grenzen van het toelaatbare op te zoeken. Normaal kan je dit gedrag aantreffen bij een puber van tussen de 2 en 3 jaar maar bij Aiko gebeurd dit dus nu. Zijn jeugdig temperament zorgt er ook voor dat zich hij soms zelf voor schut zet. Zo is hij op een dag gewoon aan onze jongste zoon, die zich achter de lintjes aan de achterdeur geposteerd had, voorbij gezoefd op zoek naar hem. Terwijl Aiko de toer rond de wagen van onze zoon maakte, stapte MichaŽl de keuken binnen en deed de deur achter zich dicht. Tellen later kondigde een doffe bons aan dat Aiko verwachtte dat de achterdeur nog open stond. Zijn begroeten was niet minder hartelijk toen de deur weer openzwaaide...
Aiko mag, net als zijn illustere voorgangers, op de zetel liggen. Hij verkiest echter de vloer met soms als enig comfort het tapijt. Als we hem bij ons op de bank willen hebben, moeten we hem hiertoe echt overhalen. Toch een teken dat hij vooral zijn baas als zijn meerdere aanziet. In schril contrast daarmee kan het op een wandeling zeer goed gebeuren dat hij de bevelen van zijn baas totaal negeert. Het maakt dan weinig uit of hij aangelijnd is of niet. Meestal is hij dan zo druk doende met het scannen van zijn omgeving dat geen andere info kan ontvangen. Ook een uiting van onzekerheid?
Wat hij ook helemaal niet leuk vindt, zijn de dagen dat zijn baas moet gaan werken. Je merkt het dan gewoon aan zijn snoet. Liefst van al zou hij willen meegaan maar helaas, dit kan niet. Van Marleen weet zijn baas dat hij zich overdag dan onledig houdt met niksen. Als het tijdstip nadert dat zijn baas terug gaat keren, posteert hij zich dan op de mat aan de achterdeur. Vroeger kon die baas rustig thuiskomen en soms zelfs ongemerkt het huis betreden zonder dat er ook maar een hond bewoog. Dat waren dan ook oude van dagen die nog genoten van elke seconde van hun gelukkige leven. Sinds Aiko de scepter zwaait, hebben de buren van een huizenblok verder het ook gehoord wanneer zijn baas thuis gekomen is. Luidkeels protesterend begroet hij hem dan. Zijn baas begrijpt meteen de boodschap: je was weer veel te lang van huis!
Zijn baas beseft dat hij die grote puppy de tijd moet gunnen om aan alles te wennen maar ondertussen stroomt het leven van diens oogappel met een ellendige rotvaart aan hem voorbij. Genieten van elke seconde is dan ook de boodschap. Nog meer dan met onze eerste generatie proberen we dit hard te maken.

Dit verhaal werd niet meteen geschreven. Er gingen een paar weken overheen. Ondertussen heeft Aiko, mede door de oververmoeidheid van zijn baas, behoorlijk wat probleem karaktertrekjes ontwikkeld. De vakantie zit er dan wel aan te komen, ze lijkt nu nog ellendig ver af. Ondertussen staat Aiko de hele tijd onder stroom, komt niet of nauwelijks tot rust. Met eten in de buurt, is hij gewoon niet te betrouwen en al zeker niet als zijn baas niet in de buurt is. De andere huisgenoten hebben al ondervonden hoe gemeen hij kan worden maar als treurig hoogtepunt heeft hij het ook al aangedurfd om zijn baas aan te vallen. Die heeft dan wel op gepaste wijze gereageerd maar er is nu een vertrouwensbreuk en daar zullen we allebei aan moeten aan werken. Onze overjaarse puppy is er dus eentje die de doos van Pandora met zich meedraagt. Te hopen dat we spoedig verandering ten goede mogen ondervinden. Hulp is in ieder geval onderweg...

Wordt zeer zeker vervolgd.

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 24/08/2017