Aiko vertoeft nu al een maand bij ons en dat zullen de buren geweten hebben! Zowel links als rechts leven er huisdieren. Aan de ene kant een poes, aan de andere twee hondjes. Timing is vaak alles om de buurbeesten eens te zien maar in het geval van Aiko heeft het meer te maken met zijn uitzonderlijke neus. Toeval of niet maar de kat van de buren komt elke ochtend naar huis tegen de tijd dat "the beast" zijn ronde door de tuin maakt. Hoewel ze geen geluid maakt, hij weet gewoon dat ze er is én langs waar ze naar huis komt! Het mag dan geen toeval zijn dat hij hem (want het is een kater) al na nauwelijks een week in het snuitje kreeg. Omdat hij toch ongrijpbaar blijft voor Aiko, heeft hij er gewoon een sport van gemaakt haar de stuipen op het lijf te jagen. Zodra hij buiten komt, iets over half zes in de ochtend, controleert hij eerst of de kater al aanwezig is. Meestal is dit nog iets te vroeg en dan start hij zijn rondjes omheen zijn domein. Hem volgen is onbegonnen werk, zeker in het duister. Hij beweegt zich snel en geluidloos van de ene favoriete plek naar de andere. Ook de emmer met de laatste tijd vers regenwater behoort tot zijn vaste stops. Zodra hij alles verkent en voor veilig bevonden heeft, posteert hij zich langsheen de omheining van de buren. Enkel de reflectie van het schaarse licht van onze opricht op zijn halsband verraadt zijn positie. Zodra de kater zich vertoont, spannen alle spieren zich in zijn sierlijk robuuste lijf om dan met 1 stoot tot tegen de afsluiting te springen. Dat heeft als reactie dat de Cois (zo noemt hij) zich zo goed als te pletter schrikt en om dan, zo snel als zijn poten hem dragen kunnen uit het vizier te verdwijnen. Voldaan huppelt Aiko dan de oprit op en dartelt me vrolijk tegemoet. Uiteraard hoef ik niet te denken dat hij het dan al tijd zou vinden om mee naar binnen te komen. Nee! Eerst nog een rondje en dan pas komt hij me aan de voordeur vergezellen en wordt het tijd voor zijn ontbijt.

De andere buren heeft hij eerder overdag leren kennen, hoewel... Zijn eerste ontmoeting met Max had hij op straat. Daar vond hij het nog nodig om te protesteren, zo volgens het motto: "Dit is mijn straat, maak dat je wegkomt!" Nog die zelfde avond liep Max in de tuin toen Aiko van zijn wandeling terug kwam. Men moet weten dat Max een super lieve, totaal knuffelbare jachthond is die geen greintje agressie in zich draagt. Toen Max zich tot tegen de draad begaf om Aiko te begroeten, hield ik wel even de adem in maar ze konden het blijkbaar meteen goed met elkaar vinden. Een hele opluchting want met zijn vroegere buurhonden had Aiko geen goede relatie. In de afgelopen weken hebben ze mekaar al vaker gezien en herleiden ze samen de respectievelijke tuinen tot een puinhoop. Voor ons niet zo erg want het stukje gras dat Aiko omploegt bij het draven, zal binnenkort toch plaats moeten maken voor een haag. Werk gespaard dus! Anders ligt het bij de buren: die hebben vorig jaar nog een klein fortuin uitgegeven om hun tuin er als een plaatje te laten uitzien. Een duidelijke maat voor niks want de aanplantingen worden bij elke ontmoeting wel weer een paar millimeter getopt. Om de zoveel weken mag mijn buurman ook een weekje vroeg uit de veren. Dan moet ik Aiko wel zo snel mogelijk proberen vatten en naar binnen leiden. We zouden niet willen dat onze buurman te laat op het werk zou moeten verschijnen omdat hij zijn hond niet naar binnen gekregen heeft...

Dan zijn er nog de andere buren die niets vermoedend langs ons huis voorbij wandelen. Zolang ze niet in het gezelschap vertoeven van een viervoeter, zal Aiko raar of zelden van zich laten horen. Ze hoeven natuurlijk niet voor de poort blijven staan om een praatje te slaan want dan zullen ze geweten hebben dat het plakkaatje met "Hier waken wij" geen versiering is. We hoeven niet te weten dat er een viervoeter voorbij komt! Dat laat hij ons luidkeels weten en wij zijn ondertussen gelukkig dat het hekwerk een solide constructie is want anders had Aiko ze al lang tot schroot herleid. Voor de rest mogen we zeker niet klagen want Aiko heeft sinds hij bij ons woont voor het eerst zicht op de straat. Voor hetzelfde geld zou hij op alles en iedereen kunnen blaffen maar daar heeft hij duidelijk geen zin in.

Nu we al af en toe van mooi weer mogen genieten, wordt het iets moeilijker om Aiko en Elmo tevreden te houden. Die twee zijn het immers altijd gewend geweest om dan zo mogelijk heel de dag buiten te kunnen. Helaas moeten ze elkaar aflossen en komen ze alleen maar onder zachte dwang opnieuw naar binnen.

Zeker is dat Aiko nog voor veel leesvoer zal zorgen!