We maken vorderingen! Bij aanvang in 2013 wisten we nog niets van het mantrailen. Sinds oktober 2014 is hier stilaan verandering in gekomen en nu zitten we iets meer dan 2 maand in onze opleiding bij Mantrailer Köln. Een opleiding die zeker een jaar in beslag zal nemen. Daar waar we vroeger met kleine stapjes vooruitgang boekten, zijn het nu behoorlijk grote stappen. Op 7 maart kreeg Aiko zowaar een privéles aangeboden en nog wel eentje op zeer hoog niveau. Tijdens de theorieles van een paar weken geleden, hadden we nog te horen gekregen dat marktsituaties eigenlijk alleen geschikt waren voor teams die hun eerste proef met succes hadden afgesloten. Wij kregen dit nu reeds voorgeschoteld. Het werd een tweeledig spoor, dus eentje met een onderbreking. Het tweede deel eindigde voor ons op de markt, pal in de buurt van het kraampje waar hondenbrokken, snoepjes en nog veel meer lekkers verkocht werd. Extra moeilijkheid: twee honden die een rolstoel vergezelden. Allemaal geen probleem voor onze speurneus! Na een verkwikkende nachtrust ging het dan richting Heimbach. Bleek dat we met niet minder dan 9 teams aan de start zouden komen. Dat werd werken geblazen! Zelf speuren, slachtoffer spelen of met een ander team volgen: ruim aan de voorraad calorieën zitten met daarbij nauwelijks of geen tijd om te eten. Toen Aiko voor zijn eerste spoor uit de wagen mocht, was het in Heimbach al een drukte van jewelste. Vanwege de middeleeuwse burcht genoot en geniet deze gemeente van enorme toeristische belangstelling. Voor een Mantrailer echter geen pretje als je langs al die overvolle terrasjes mag speuren. Het spoor dat voor ons voorzien werd, bleek alleen op het einde een echte moeilijkheid te verschuilen. Omdat ik even zelf de weg begon te bedenken, deed Aiko een aantal meter meer dan voorzien maar hij liet zich niet van de wijs brengen en vervolgde het spoor zoals zijn slachtoffer het gelopen had. Nadat hij zijn persoon correct had aangeduid, kreeg hij natuurlijk zijn beloning. Terwijl hij van zijn rust ging genieten, mocht ik afwisselend voor vermiste persoon en flanker spelen. De zon was van de partij en na de middag werd het zelfs zo warm dat een T-shirt en een trainingsvest volstonden. Telkens een team vertrok, mocht het op de aandacht van de vele aanwezigen rekenen. Bij de aanvang van de tweede ronde, besloot onze trainer om drie personen tegelijk weg te brengen om niet in tijdnood te komen. De slachtoffers zitten in zo'n geval redelijk dicht bij elkaar en daardoor stijgt de moeilijkheidsgraad. Het bleek echter allemaal een beetje moeizamer te verlopen dan we hadden gehoopt en Aiko moest verdomd lang wachten voor hij zich in zijn tuig mocht laten hijsen. Toen dit eindelijk het geval was, kwam net een familie met kinderwagen en hond aan ons voorbij. Slenterden die ook nog eens over het spoor dat Aiko moest volgen zeker! Door het slakkengangetje dat de familie erop nahield, werd het een loodzware opdracht om Aiko te lezen: volgde hij het spoor nog of volgde hij nu die hond?? Van mijn trainer kreeg ik enkel te horen dat we nog steeds op de goede weg waren en dat we de situatie maar moesten verteren. Toch vroeg hij ons om even te stoppen want daar waar de familie in een soort oprit verdwenen was, moesten we blijkbaar ook wezen. Gernot liet ons wachten tot de kust veilig was en liet Aiko dan opnieuw verder werken. Tot mijn verrassing stonden we plots op een leeg binnenplein. Aiko was al even verbaasd want die had natuurlijk ook die hond nog verwacht. Zo bemerkte ik niet dat Aiko een deur aanduidde... Bleek dan nog een lift te zijn. Boven onze hoofden torende de burcht omhoog. De glazen schacht was aan de buitenzijde van de wallen opgetrokken en klom minstens 40 meter of meer de lucht in. Gelukkig bestond de liftkooi niet uit glas. Aiko kon het in ieder geval niet deren want die stond vrolijk te wachten tot de deur open floepte. Het was eventjes drummen toen we de lift wilden verlaten. Toch leuk om in de verbaasde ogen van die wachtende mensen te kunnen kijken! Een kort eindje verder, toonde Aiko me een tweede deur en alweer een lift! Lift in, lift uit. Stukje speuren met als resultaat een derde deur die ook nog een lift bleek te verbergen. Als extra commentaar kreeg ik mee dat we nu recht op het terras van een restaurant zouden uitkomen. Dat zorgde toch wel voor wat ongerustheid... Aiko had er allemaal geen last van want die dook zo goed als meteen in de goede richting en tellen later stond hij dan ook oog in oog met zijn vermiste persoon. "Hier met die beloning!" zal hij wel gedacht hebben. Onze terugweg verliep via een labyrint van gangen en trappen tot aan die eerste lifttoren. Aiko wilde zo snel mogelijk gaan rusten en zette er flink de pas in zodra we beneden waren.

Het was al bijna half zes in de namiddag toen Aiko en ik voor ons laatste spoor van de dag aan de slag gingen. Bleek nog een extra zware opdracht te worden maar daar kwamen pas na het vinden van ons slachtoffer achter! Meteen langsheen een terras waar twee kleine keffertje onze speurneus het werk wilden bemoeilijken. Het kon hem echter niet deren! Aiko was goed op dreef en zijn neus leidde ons de hoge trappen naar de kerk op. Ongeveer in het midden was een doorgang die uitmondde op een mini kerkplein. Helaas was dit nog niet ons doel en ook de ingang van de kerk bleek geen slachtoffer te bezitten. Het spoor voerde nu terug naar ons startpunt. Het begon toen al bij me te dagen dat we een zich voortbewegend persoon aan het volgen waren. Gewoon een extra stimulans voor Aiko en ik was trots op wat hij voor me deed. Vanaf het startpunt verliep het spoor nu langsheen de drukke hoofdweg om dan opnieuw links daarvan richting kerk te verdwijnen. Een laatste keer de trappen van de kerk op naar de ingang en ja hoor: daar stond ons slachtoffer binnen op ons te wachten. Aiko had een perfect spoor gelopen, zo kregen we te horen! Dat dit verslag nu door een zeer tevreden man geschreven werd, hoeven we niet te benadrukken zeker?

Tot de volgende keer in het zog van Aiko!

Met dank aan het team van Mantrailer Köln, onze nieuwe thuis.