Als je van het Mantrailvirus gebeten geraakt, wil je een afspraak als het Mantrailertreffen niet missen! Afspraak op 2 oktober in Hennef... Het is reeds de zevende editie en onze tweede deelname. Anders dan vorig jaar hadden we een woning in de buurt gevonden, dus bleven de verplaatsingen beperkt. Aiko was er alvast klaar voor en wilde niks liever dan beginnen speuren. Na het verdelen in groepen, reden we met een aantal oude bekenden naar ons speurgebied: het ICE station in Siegburg. Een ideale buurt om sporen uit te leggen en om te speuren zo bleek. Aiko mocht nog even wachten tot het zijn beurt was. Marleen diende als eerste slachtoffer en bleef nadien ook de speurneuzen volgen. Toen het onze beurt was, stond Marleen ook op het eindpunt van het vorige team. Ik ging Aiko ophalen en die begon al meteen naar Marleen te zoeken. Zelfs aan de halsband vervolgde hij foutloos haar spoor. Bij aankomst wilde hij natuurlijk zijn beloning maar daarvoor moest hij eerst de juiste persoon vinden... Aiko vertrok eerst wat aarzelend maar verhoogde dan het tempo. Gernot had een vrij moeilijk spoor voor ons in petto maar hij wist dat wij dit zouden aankunnen. Nauwelijks na de eerste hoek, kregen we al een verrassing van formaat voorgeschoteld: het spoor van ons slachtoffer verliep over een kunstmatige waterval. Aiko vervolgde gewoon zijn weg dus was ik gedwongen om te volgen. Best glibberig! Eens beneden verliep het spoor verder over het perron van de metro. Onder het hoofdgebouw kreeg Aiko het moeilijk: een paar uitgangen maar overal negatief aanduiding. Bleef enkel nog de lift. Gernot opende die en prompt dook onze speurneus de cabine in en verjoeg een dame die het blijkbaar niet zag zitten om de lift met een Hovawart te moeten delen. Geheel onbewogen liet Aiko zich naar het gelijkvloers voeren om meteen zijn weg verder te zetten. Dan volgde de grootste uitdaging: vanuit een koele, afgesloten omgeving terug in openlucht. Het was behoorlijk warm, nog een extra moeilijkheid en als klap op de vuurpijl: het stationsplein. We moesten even wachten om een lijnbus voorbij te laten maar dan trok Aiko me naar de overzijde. Zijn slachtoffer had het zich gemoedelijk gemaakt en genoot van een kop koffie op een terras. Wat aarzelend stapte onze grote beer op zijn doel af. Nadat hij zich naast de persoon gezet had, kreeg hij natuurlijk zijn beloning! Die dag mocht hij nog twee slachtoffers met succes achtervolgen en was maar blij dat hij uiteindelijk mocht gaan rusten.

Zaterdagochtend mocht Aiko nog eens een proef simuleren. Al gauw bleek dat hij helemaal geen zin had en aan het andere einde van de lijn groeide de frustratie... Onze deugniet slenterde zijn spoor af, nam me nog mee naar plekjes die hij leuker vond en besloot na zo'n kleine twintig minuten dat het tijd werd voor zijn beloning. Prompt wees hij ook de plek waar zijn slachtoffer aan. Steffi die net als vorig jaar de proef begeleidde, was redelijk boos op me omdat ik mijn frustraties iets te duidelijk had getoond. Helaas kon mij dit niet deren. Aiko had behoorlijk met mijn voeten gespeeld en op de terugweg bekeek hij me een aantal keer met een schuldige blik. In de namiddag was hij weer de oude en in geen tijd vonden we Heike, ook al een oude bekende. We moesten wel eventjes stoppen omdat een lokale hond het nodig vond om even de weg te komen vragen. Gelukkig kwam het niet tot een gevecht.

Zondag ochtend kwamen we voor de laatste keer samen in Hennef. We stonden met Gernot en een Duitse collega van onze organisatie nog wat te keuvelen, toen de groepen al gevormd werden. Snel haalden we de baasjes van Nami erbij en vertrokken in groep naar onze locatie: Stadt Blankenberg. Een mooie historische plek ofschoon bijna alle huizen na de tweede wereld oorlog dienden heropgebouwd te worden. Daarom is ook slechts een deel van de oude stad in de oorspronkelijke staat hersteld. Al bij al een schitterend kader om vermiste personen te zoeken. Als je een man als Gernot bij je hebt, is het altijd lachen geblazen. Een unieke combinatie tussen ernst en humor en hij werd ook niet voor niets Duits kampioen Mantrailen in 2013, de eerste editie van dit kampioenschap. Zijn kunde zorgde ervoor dat we op een enkele voormiddag ook met zes teams toch elk twee sporen konden lopen. Het werd voor iedereen trailen op maat. Aiko kreeg nu een ontspannend spoor voorgeschoteld en als afsluiter een ultra kort maar super moeilijk spoor. Gelukkig kon hij ook dit succesvol afwerken en zat voor hem het weekeinde erop wat werken betrof. Tot slot kregen we van Gernot nog een nabespreking waarbij hij oog had voor zowel de zwakke als sterke punten van elk team. Aiko kreeg een mooie score en ik kreeg de punten mee waar ik aan diende te werken.

Om het trailertreffen af te sluiten, kwam de hele bende (ongeveer een zestigtal teams) samen in een hamburgertent. Daar namen we na het eten afscheid van de deelnemers en de organisatoren. De volgende afspraak staat ook reeds op de kalender: het 1 mei weekeinde!

We keerden nog niet meteen terug naar onze woning maar trokken er nog even op uit met de baasjes van Nami. Dit was de echte beloning voor onze lieve speurneus! Een mooie Hovi-meid! Vrolijk begroette hij haar en hij was ook meteen verliefd. Na een wandeling in een nabij gelegen natuurgebied sloten we de namiddag af in een ijssalon. Nami en Aiko lagen ondertussen te pitten en droomden waarschijnlijk van de voorbije dagen.

Eens terug in onze woning zocht elk zijn plekje om om uit te rusten. Omdat ik een slapende, uitgetelde Aiko ook wel eens  wilde fotograferen moest ik wel rechtstaan om mijn camera te nemen. Stoorde ik hem toch wel in zijn rust zeker!?! Gelukkig vleide hij zich tellen later opnieuw neer en kon ik wat je noemt historische foto's nemen...

We kijken reeds uit naar de volgende editie! Met dank aan het team van "Die Mantrailer".