Acht mei, vroeg in de ochtend... Aiko oppikken en dan richting Malle. Als alle deelnemers aanwezig zijn, volgt een rondje voorstellen. Meteen blijkt al dat we ons aan wellicht hilarische toestanden mogen verwachten want Albert en Theresa, onze Zwitserse hosts, spreken wel een mondje Engels maar verder alleen Duits. Reken daarbij een aantal Nederlanders en het feest kan beginnen. Later zou het allemaal nog meevallen...
De weergoden zijn ons nog gunstig gezind. De bakken water die we hadden kunnen krijgen, vallen elders naar beneden. Tijd voor het betere werk. Splits lopen. Drie personen gaan samen op pad en drie teams mogen er na een poosje achteraan. Bosgebied, dus niet zo gemakkelijk. Als Aiko aan de beurt is, ben ik er echter vrij gerust in. Hij speurt goed en werkt zoals het hoort. Bij de split ga ik zelf de mist in en Aiko stuurt recht naar de plek waar het vorige slachtoffer heeft gezeten. Hij checkt het gebied en loopt dan op me af. Tussen de bomen en het struikgewas is het worstelen met de lijn die maar al te graag overal in verstrikt geraakt. Niet iets om rustig van te worden! Op het pad Aiko opnieuw zijn richting laten kiezen. Net op tijd gemerkt dat hij de andere kant uit wil. Volgen maar! Het is aan zijn houding te merken dat we in de buurt zijn maar hij stelt de aankomst nog even uit. Er valt toch zoveel te ruiken en te snuffelen in een bos! Aangekomen bij ons "slachtoffer" mag hij z'n beloning in ontvangst nemen. dan terug naar de auto en opnieuw volgen. Rust is er nooit bij als je dit soort van werk wil doen.
In de namiddag dezelfde oefeningen maar uiteraard andere sporen. Af en toe mogen we van geluk spreken dat het bladerdek van de bomen al voldoende beschutting tegen de regen geeft. Als ik eindelijk Aiko mag gaan halen, heeft het gelukkig opgehouden met regenen. Vol overtuiging duikt hij met de neus in de grond het spoor achterna. Helaas ga ik ook deze keer weer in de fout. Zijn slachtoffer zit niet links of rechts maar gewoon rechtdoor. Door mijn fout duurt het een eeuwigheid voor Aiko opnieuw zijn weg vervat. Dan is het enkel nog uitkijken naar de signalen. Na de afslag duikt Aiko het bos in maar keert dan plots op zijn stappen terug. Een paar meter verder trekt hij opnieuw een sprintje door het struikgewas en ik mag van geluk spreken dat ik niet languit op de bodem donder. We zijn beiden zichtbaar opgelucht dat we bij ons slachtoffer staan.
Net zoals na het eerste spoor, krijgen we weer volop feedback van Albert. Hij is een man uit de praktijk van het Mantrailen en heeft in zijn carrière al veel te vaak vreselijke dingen gezien. Het weerhoudt hem er echter niet van om nieuwe kandidaat Mantrailers op te leiden en te ondersteunen. Hijzelf geeft er echter de voorkeur aan geen inzetten meer te lopen. Begrijpelijk!

Dag twee... nog vroeger uit de veren en naar Hasselt. Een verlaten rusthuis vormt het decor van de dag. De training verloopt echt individueel want met z'n allen door het gebouw lopen, bezoedelt zodanig de gangen dat speuren bijna onmogelijk zou worden. Voor iedere deelnemer verloopt alles op dezelfde manier: van binnen starten en je slachtoffer zit ergens buiten. Aiko heeft als één van de enige honden ook hier ervaring. Dat helpt en sterkt vooral mijn vertrouwen. In het gebouw checkt hij alle mogelijke uitgangen en wordt hij door mezelf en Albert nauwlettend in het oog gehouden. Prima arbeid! Eens buiten heeft Aiko als één van de weinige honden geen last van de overgang. Op kruissnelheid stevent hij op zijn doel af. Het aanduiden van zijn slachtoffer verloopt dan weer erg moeizaam. Toch moet ik tevreden zijn want dit werk is alles behalve gemakkelijk.
Na de pauze (die kregen we heus wel) volgen er motivatiesporen: kort en plezierig. Zo krijgen alle hondjes de kans om op een leuke manier de laatste stress af te gooien. Mijn eigen stress geraak ik pas veel later kwijt als ik weer thuis ben. Het verkeer op de Belgische autosnelwegen is gewoon slopend...

Dag drie: industriegebied Malle. Bij momenten gutsende regen. Enkele van onze collega's hebben de avond voordien met Albert sporen gaan leggen. Ter plekke blijven is dus de boodschap! Gelukkig hebben we aan een fabriek een plek gevonden waar door de week fietsen gestald worden met een rokershoekje, uitgerust met zitbanken. Wat een luxe! Niet de regen maar wel de felle wind speelt menig deelnemende hond parten. Ook Aiko moet alles uit de kast halen om op het juiste spoor te blijven. Dat hij daarom een doodlopend stuk weg gaat verkennen, behoort daarom volledig tot de mogelijkheden en kan als volkomen normaal omschreven worden. Vanwege de combinatie oud/nieuw spoor heeft hij het bij de aankomst knap lastig om tot bij zijn slachtoffer te komen. Na wat omwegen en een ongewilde confrontatie met een andere deelnemende hond, brengt hij me echter tot aan ons slachtoffer.

Omdat ook dit werk andermaal enorm veel krachten gekost heeft van onze viervoeters, serveert Albert tot slot opnieuw motivatiesporen. Zowel voor onze hondjes als voor onszelf zorgt dit voor de nodige relaxatie. Later die avond gaat het nagenoeg volledige team samen eten. Voordien nog de tijd gekregen en genomen om Aiko te laten eten en nog een wandeling te maken. Toch is hij wat blij als ik de auto instap en naar huis bol. Op de terugweg voel ik pas hoe moe ik ben en er staat ons nog een dag te wachten...

Dag vier: centrum Lier. Dit is echt het biotoop voor en van Aiko! Trailen in straten hebben we al behoorlijk onder de knie. Eerst moet ikzelf nog voor slachtoffer spelen. Bijna anderhalf sta ik te verstijven van de koude. Mijn humeur en motivatie zinken langzaam naar het absolute vriespunt... Krijg ik ook nog een bericht dat het team dat me moest komen zoeken, het heeft moeten opgeven. Achteraf blijkt een beoordelingsfout aan de basis van het falen te liggen maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik heb volle driekwartier nodig om terug wat op temperatuur te geraken. Bij de start ben ik nog niet 100% gefocust maar na een halve straatlengte kunnen we er weer vol tegenaan. Gelukkig maar want ook vandaag speelt de wind behoorlijk in het nadeel. Ons slachtoffer is een behoorlijk drukke straat overgestoken en om haar te kunnen volgen dienen onze "flankers" zelfs het openbaar vervoer lam te leggen. Meteen daarna duiken we een straatje in dat uitmondt op een pleintje. Daar is de verwaaiing van het spoor zo erg dat Aiko nu echt wel moeite heeft om de meest recente geur te blijven volgen. Even dreigt zelfs hij op dit moment de mist in te gaan omdat hij naadloos van speuren op snuffelen is overgeschakeld, als antistress wel te verstaan. Ervaring en zelfbeheersing zorgen er tellen later voor dat hij de laatste uitweg gaat verkennen. Dat Aiko volle geweld de lijn op spanning trekt, geeft nog meer vertrouwen maar ik heb alle moeite van de wereld om hem bij te benen voor we de volgende kruising bereiken. Mijn slachtoffer begroet Aiko heel lief en mag hem dan ook belonen voor zijn inzet. Commentaar van Albert: je merkt aan de manier van werken dat beiden dit soort van werk gewend zijn. Rust en cohesie vormen de basis voor het goede resultaat. Dat moeten we echter nog naar andere gebieden kunnen doortrekken, dus vooral naar bos, park en weiland.

Zo, het harde werken zit erop. Nu nog snel naar een bosrijke omgeving voor de motivatiesporen.

Veel geleerd, stik kapot maar elke euro die we dienden uit te geven is meer dan het tienvoudige waard aan tips en raadgevingen die we ervoor in de plaats gekregen hebben.

Hartelijk dank aan organisator Esmee, trainers Albert Küng en Theresa Kessler!! Volgend jaar zijn we zeker opnieuw van de partij!