Aiko op bezoek in de Eifel...

(11-14/04/2014)

 

Het knuse huisje in Felser...Als men het nuttige aan het aangename kan paren, mag men zo'n kans niet laten schieten. K9 Suchhundenzentrum Rheinland organiseerde voor de vierde maal een trailer treffen voor "sport trailers". Daar mocht Aiko ook niet ontbreken. Dan er maar meteen een korte vakantie van gemaakt. Vrijdagochtend rustig richting Felser gereden en de buurt verkend. Aiko deed dit vrij letterlijk want hij profiteerde van de openstaande deur om er op kousenvoeten vandoor te gaan. Eerst langzaam en dan steeds sneller met mezelf in zijn kielzog. Gelukkig liet hij zich na een paar minuten weer aanlijnen...

De volgende ochtend vroeg uit de veren voor een dagje speuren onder vrienden. Bij onze aankomst in Hennef waren we dan ook blij verrast om er een behoorlijk aantal leden van de reddingsgroep terug te zien die we in oktober van vorig jaar hadden leren kennen. Nicole werd onze gastvrouw voor die dag en zo vertrokken we naar ons eerste gebied. We hadden met haar al afgesproken om Aiko te testen, gewoon om te weten waar we stonden. Nicole had haar best gedaan want buiten de ouderdom van het spoor, staken alle moeilijkheden van de "groene" proef erin. Aiko werkte vlot en zelfzeker op zijn spoor. Bij de voet van een voetgangersbrug over een drukke weg, twijfelde hij even maar zette toen toch zijn weg verder. De splitsing op de brug aan de overzijde waar Nicole ook een vals spoor had ingebouwd, leverden voor onze jonge reus geen problemen op. Aangekomen op het marktplein koos Aiko ook resoluut voor de juiste kant en vond tellen later zijn persoon die op een terras van een kop koffie zat te genieten. We hadden dit allemaal op video kunnen vastleggen maar het toestel vertikte het gewoon om te werken. Pech wat dat betreft dus.

Het werd een lange maar fantastische dag en toen we 's avonds bijna als laatste het restaurant bereikten, wist iedereen al hoe we het er die dag vanaf hadden gebracht. Dat heb je er natuurlijk van als je als enige Belgen gaat deelnemen in het buitenland. Overigens niets dan lof voor Aiko.Het dorpje Hellenthal...
Het was laat toen we de deur van onze vakantiewoning openden. Snel Aiko nog te eten gegeven en nog een laatste ronde door het dorp. Ofschoon Aiko kompleet plat was, lukte het niet om hem in rust te fotograferen. Telkens ik naar het toestel greep en de schakelaar naar positie "aan" verschoof (met de nodige piepjes), veerde hij recht en kwam hij telkens nieuwsgierig kijken wat ik wilde uitspoken. Nee! Geen foto's van mij als ik lig te slapen! Wat zullen mijn fans wel denken?!?

Na een verkwikkende nachtrust en dito bad, namen we Aiko mee voor een volgende test... een bezoek aan het wildpark van Hellenthal. Tot onze verbazing bleef Aiko redelijk rustig. Nieuwsgierig bekeek hij wasberen, dashonden, herten, everzwijnen en paardjes. Super interessant was de kennismaking met een stel jonge hangbuik zwijntjes. Daar moesten we een eerste keer ingrijpen omdat hij anders de omheining gemolesteerd zou hebben. Nu ja, dat zwijntje wilde ook niet van wijken weten. Voor de hyperactieve vos die volgens ons in een veel te klein hok zat, kon Aiko enkel fascinatie opbrengen. Bij de ezels moest ik een tweede keer ingrijpen want Aiko wilde absoluut weten hoe de neus van zo'n beest smaakte. Gelukkig miste zijn hap knap het doel. Even later wilde Aiko ook wel eens van een geitje proeven maar toen hij zijn kop tussen de balken stak, schoot de bok die tegenover hem post gevat had fors vooruit en verkocht Aiko een flinke dreun op de snoet. Hé, ik ben ook een beer die zich wast!Hij stond een hele poos verbouwereerd de bok gade te slaan maar maakte totaal geen aanstalten meer om dichterbij te komen. Lesje geleerd... De wandeling door het wildpark verliep verder zonder incidenten. In het indianen dorp (nu ja, een wigwam en een blokhut) gingen we nog op zoek naar wat handwerk gemaakt door stammen in Canada en de USA. Altijd de moeite waard. Braaf bleef Aiko op ons wachten terwijl we om beurt naar binnen gingen.

Na de middagpauze, trokken we de bossen rond Felser in. Aiko kreeg de kans om andermaal zijn neus te volgen. Dit keer echter niet om op mensen te speuren maar om alle geuren van wild te volgen. Na deze wandeling werd het wel voor iedereen tijd om eventjes wat te gaan rusten. Tijd om eventjes contact op te nemen met de thuisblijvers. Langzaam dommelde Aiko in maar een foto van hem maken? Niks van! Uiteindelijk lukte het toch om hem in een "rust houding" te vereeuwigen maar niet zoals we het hadden gewild.

Na ons laatste ommetje die avond, vlijde hij zich dicht tegen me aan en met een diepe zucht zonk hij weg in een diepe slaap. Het enige moment dat hij zich nog verplaatste, was toen we ons zelf naar bed begaven. Tegen de tijd dat wij de kans kregen om ons onder de wol te begeven, zat hij ons kwispelend op te wachten. Na een mini gevechtje, vond iedereen voldoende plek om te liggen. Aiko bleef een hele poos tussen ons in liggen, af en toe zwaar ademend of snurkend. Hij zal het dan wel te warm gekregen hebben want de volgende ochtend verscheen hij gewoon in de deur van de slaapkamer en stapte dan vrolijk op ons toe om ons te begroeten. Hij zal wel een koeler plekje gevonden hebben om de nacht door te brengen... Het is leuk hier in het wildpark!!

 

Met tegenzin maandag onze spullen ingepakt en toch nog maar terug naar belgië gekomen. Er komt een tijd dat we ginder blijven!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Lekker hapje...

Hé... da is ook een echt zwijn! Kom... hang nu nie het varken uit!!
Aiko staat vol bewondering voor de vos... Ezelsneus moet echt wel lekker zijn! Baas... die geit gaf mij nen kopstoot!!
  Moe maaaar voldaan!!!  

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 24/04/2014