|
De volgende ochtend vroeg uit de veren voor een dagje speuren onder vrienden. Bij onze aankomst in Hennef waren we dan ook blij verrast om er een behoorlijk aantal leden van de reddingsgroep terug te zien die we in oktober van vorig jaar hadden leren kennen. Nicole werd onze gastvrouw voor die dag en zo vertrokken we naar ons eerste gebied. We hadden met haar al afgesproken om Aiko te testen, gewoon om te weten waar we stonden. Nicole had haar best gedaan want buiten de ouderdom van het spoor, staken alle moeilijkheden van de "groene" proef erin. Aiko werkte vlot en zelfzeker op zijn spoor. Bij de voet van een voetgangersbrug over een drukke weg, twijfelde hij even maar zette toen toch zijn weg verder. De splitsing op de brug aan de overzijde waar Nicole ook een vals spoor had ingebouwd, leverden voor onze jonge reus geen problemen op. Aangekomen op het marktplein koos Aiko ook resoluut voor de juiste kant en vond tellen later zijn persoon die op een terras van een kop koffie zat te genieten. We hadden dit allemaal op video kunnen vastleggen maar het toestel vertikte het gewoon om te werken. Pech wat dat betreft dus.
Het werd een lange maar fantastische dag en toen we 's avonds bijna als
laatste het restaurant bereikten, wist iedereen al hoe we het er die dag
vanaf hadden gebracht. Dat heb je er natuurlijk van als je als enige
Belgen gaat deelnemen in het buitenland. Overigens niets dan lof voor
Aiko. Na
een verkwikkende nachtrust en dito bad, namen we Aiko mee voor een
volgende test... een bezoek aan het wildpark van Hellenthal. Tot onze
verbazing bleef Aiko redelijk rustig. Nieuwsgierig bekeek hij wasberen,
dashonden, herten, everzwijnen en paardjes. Super interessant was de
kennismaking met een stel jonge hangbuik zwijntjes. Daar moesten we een
eerste keer ingrijpen omdat hij anders de omheining gemolesteerd zou
hebben. Nu ja, dat zwijntje wilde ook niet van wijken weten. Voor de
hyperactieve vos die volgens ons in een veel te klein hok zat, kon Aiko
enkel fascinatie opbrengen. Bij de ezels moest ik een tweede keer
ingrijpen want Aiko wilde absoluut weten hoe de neus van zo'n beest
smaakte. Gelukkig miste zijn hap knap het doel. Even later wilde Aiko
ook wel eens van een geitje proeven maar toen hij zijn kop tussen de
balken stak, schoot de bok die tegenover hem post gevat had fors vooruit
en verkocht Aiko een flinke dreun op de snoet.
Na de middagpauze, trokken we de bossen rond Felser in. Aiko kreeg de kans om andermaal zijn neus te volgen. Dit keer echter niet om op mensen te speuren maar om alle geuren van wild te volgen. Na deze wandeling werd het wel voor iedereen tijd om eventjes wat te gaan rusten. Tijd om eventjes contact op te nemen met de thuisblijvers. Langzaam dommelde Aiko in maar een foto van hem maken? Niks van! Uiteindelijk lukte het toch om hem in een "rust houding" te vereeuwigen maar niet zoals we het hadden gewild.
Na ons laatste ommetje die
avond, vlijde hij zich dicht tegen me aan en met een diepe zucht zonk
hij weg in een diepe slaap. Het enige moment dat hij zich nog
verplaatste, was toen we ons zelf naar bed begaven. Tegen de tijd dat
wij de kans kregen om ons onder de wol te begeven, zat hij ons
kwispelend op te wachten. Na een mini
gevechtje, vond iedereen voldoende plek om te liggen. Aiko bleef een
hele poos tussen ons in liggen, af en toe zwaar ademend of snurkend. Hij
zal het dan wel te warm gekregen hebben want de volgende ochtend
verscheen hij gewoon in de deur van de slaapkamer en stapte dan vrolijk
op ons toe om ons te begroeten. Hij zal wel een koeler plekje gevonden
hebben om de nacht door te brengen...
Met tegenzin maandag onze spullen ingepakt en toch nog maar terug naar belgië gekomen. Er komt een tijd dat we ginder blijven!!
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)