Begin oktober namen we Aiko mee naar het Mantrailertreffen in Hennef, een bijeenkomst voor reddingshondenwerkers. Bedoeling was dat hij daar zijn beste pootje eens kon voorzetten. Helaas zorgden externe factoren ervoor dat dit helemaal anders uitdraaide.

Op de vooravond van ons vertrek, 2 oktober dus, waren we nog druk in de weer om onze jongste zoon uit de problemen te helpen. Die had in Italië een motorongeval gehad en dus gingen we van hieruit op zoek naar een garage om het vehikel terug rijklaar te krijgen. De volgende dag ging het voor ons richting Duitsland. In plaats van ons te kunnen concentreren op de komende trails, waren onze gedachten steeds min of meer bij onze zoon. Dat was de dag nadien niet anders en het spoor dat Aiko in de voormiddag liep, ging nog wel vlot maar niet zoals ik het van hem gewoon was. Die namiddag kregen we een simulatie van een proef voorgeschoteld. Dit liep totaal uit de hand ofschoon Aiko wel zijn slachtoffer vond. Op weg naar zijn vermiste persoon, maakte hij er gewoon een wandelingetje van. Dat hij zo handelde, lag natuurlijk in de eerste plaats aan mezelf. Het startritueel was anders dan hij gewend was en ik had om het spoor te lopen een te lange sleeplijn meegenomen. Ik moet toegeven dat dit een uitermate beschamend moment was. We hadden de organisatie immers laten weten dat Aiko zelfs na korte tijd al bij de beste van de groep behoorde en dit was er dus duidelijk geen afspiegeling van... Zaterdagochtend nog een spoor gelopen. Iets beter maar nog steeds ondermaats. Wel kreeg ik van de andere trailers veel tips en wisten ze me ook te bevestigen dat elke hond die dit soort van werk deed, vroeg of laat een terugval zou kennen. In de namiddag nog video analyses bekeken van de gelopen sporen. We waren al wat blij dat de simulatie die ik met Aiko had gelopen niet aan bod kwam. Al bij al toch een positief weekeinde gehad al was het maar voor de talrijke nieuwe mensen die we er hadden leren kennen. De uitnodiging om met echte professionals te mogen meetrainen was ook meer dan welkom.

foto eigendom van "Die Mantrailer.de"

Twee weken later ontvingen we bericht dat er proeven gehouden werden in Meckenheim. Aiko meteen ingeschreven voor zijn eerste echte test.

Op 26 oktober omstreeks 06:20 pikten we Aiko en diens baasje Conny op. Zoonlief was ondertussen behouden terug thuis en bijgevolg spookte er nu niets door mijn hoofd.
Nauwelijks een kwartier nadat we zelf op het trefpunt aangekomen waren, verschenen de organisatoren Oliver en Steffi ook ter plekke. Ofschoon er 8 plaatsen beschikbaar waren, hadden zich voor deze proef slechts 5 teams gemeld. Wat de volgorde betrof was de lottrekking vrij simpel. Aiko stond eerst op de lijst en mocht dus meteen de spits afbijten. Terwijl het spoor werd uitgelegd, liet ik Aiko nog even zijn pootjes strekken zodat ook hij ontspannen aan de proef kon beginnen.
Dit keer klopte alles: het goede tuig, de juiste lijn, handschoenen aan, het gewone startritueel. Toen Aiko zijn bevel tot zoeken kreeg, trok hij de lijn meteen strak en dit bleef het hele spoor zo. Op de punten waar hij links of rechts moest kiezen, duidde hij precies aan welke kant hij op wilde. Hij ging wel nog even kijken of het spoor toevallig toch niet de andere kant op ging maar koos dan resoluut voor de volgens hem juiste richting. In geen tijd had hij zijn vermiste persoon gevonden en mocht hij zijn beloning in ontvangst nemen. Van de toegestane tijd van twaalf minuten, had hij nauwelijks de helft nodig. Het hele gebeuren was weer op video vastgelegd en Oliver, de cameraman/organisator, was zichtbaar opgetogen dat hij de moeite gedaan had om meteen ook de eerste kandidaat te filmen. Dit was een schoolvoorbeeld voor dit niveau. Merkwaardig genoeg slaagde het volgende team er niet in om hetzelfde spoor tot een goed einde te brengen. Gelukkig was er tijd genoeg voor hen om nog die dag te herkansen. Alle kandidaten mochten na afloop hun brevet in ontvangst nemen. Dit was voor ons een opsteker maar ook meteen een primeur van formaat: Aiko is en blijft de eerste hond uit België met een officieel brevet in het mantrailen. Ook al betrof het slechts het laagste niveau, dit kan niemand ons nog afnemen.

Benieuwd wat de toekomst nog zal brengen. De weg naar het ultieme doel (het echte reddingswerk als inzetbaar team) is nog ver en niet bepaald gemakkelijk maar Aiko vormt met mij een goed team en we zijn in Duitsland graag geziene gasten. We kunnen er op veel ondersteuning rekenen. Jammer dat we die verplaatsingen er altijd moeten bijnemen. Dat zorgt er natuurlijk voor dat we niet zo snel zullen vorderen als andere teams maar het loont hoe dan ook de moeite.