Aiko diende, om te voldoen aan het contract dat zijn baasje afgesloten had, minstens aan 1 schoonheidswedstrijd deel te nemen. Waarom dan niet opteren om dit in eigen land te doen? Wel pech dat Aiko op 2 mei net twee jaar geworden was, anders had hij nog kunnen uitkomen in de tussenklasse. Nu was het meteen tussen de grote jongens die er waarschijnlijk een pak beter zouden uitzien. Het was voor mezelf al een eeuwigheid geleden dat ik nog eens had deelgenomen aan een dergelijk spektakel en dat dan met rustige honden zoals Axel en Dunja. Aiko kan heel rustig zijn maar niet als er andere honden in de buurt zijn. Een onrustig gevoel spookte dan ook door mijn brein. Wat als hij niet kalm te houden was? Ook al zou de groep niet zo omvangrijk zijn, er zou ongetwijfeld een leuke verzameling testosteron in de ring plaatsnemen. En hoe zou zijn optreden de toeschouwers en vooral zijn fokster bevallen? Die waren speciaal voor hem naar België gekomen maar hadden zich ook zelf met Aiko's mama Aleiga ingeschreven. Last van de hitte zouden we in ieder geval niet hebben die dag. Grijs en kil en bovenal regen! Dat was het uitzicht op weg naar Brasschaat. Tegen de tijd dat men met de keuring begon, hield het echter gelukkig op met regenen. Dan werd het aftellen naar het moment dat Aiko en ik de ring in moesten. Er zijn dingen in het leven om naar uit te kijken maar dit vond ik er geen van. Een half uurtje voor het zover was, haalde ik Aiko uit de auto en maakte nog een ommetje over het terrein. Over het resultaat maakte ik me allerminst zorgen: Aiko was en is een mooie Hovawart maar voor aftekening op zijn snoet, daar moet je over behoorlijk wat verbeelding beschikken. Let wel, ze is aanwezig! Ik probeerde tevergeefs rustig te blijven en dat merkte niet alleen Aiko. Marina en Dieter wezen me op het feit dat ik letterlijk liep te trillen. Het viel niet te ontkennen. Het was zelfs zo erg dat ik mijn hartslag kon horen! Helemaal niet gezond dus. Toen Marleen (Swolfs) dan onze reeks aankondigde en de nummers van de deelnemers afriep, stokte mijn adem en sloeg mijn hartslag een paar keer over. Nu was er dus geen ontkomen meer aan! We lieten enkele deelnemers voorgaan om vervolgens zelf de ring te betreden. Eerste verrassing: Aiko bleef relatief rustig en keek nieuwsgierig naar zijn rasgenoten. Springen of dansen was er niet bij. Dit hielp in ieder geval om onze stek op een veilige manier te bereiken. Het zal voor de toeschouwers een prachtig gezicht geweest zijn: een stuk of zes black & tan reuen netjes op een lijn. Het ontging mij in ieder geval... Ik maakte van een rustig moment gebruik om me naar de toeschouwers om te draaien. Daar stonden mijn vrouwtje en tante Conny al even gespannen toe te kijken. Marina en Dieter hielden de duimen hoog maar ook bij hen was de spanning van de gezichten te lezen. Er bleek ook een deelnemer te missen. Dit zorgde er alleen maar voor dat we sneller aan de beurt zouden komen. De eerste kandidaat mocht zich naar de keurmeester begeven en wij schoven allemaal een plekje op. Van zodra de eerste kandidaat zijn rondjes begon te lopen, werd het weer even uitkijken naar wat Aiko wilde uitspoken. Die wilde gerust wel mee doen maar ik hield hem stevig aan de lijn. Dan brak het moment van de waarheid aan: Aiko mocht zijn beste pootje gaan voorzetten. Betasten beschouwd hij zo goed als knuffelen, dus dat was zeker geen probleem. Naar de tandjes laten kijken? Daar hadden we een leuk spelletje van gemaakt en zo leverde dit voor de keurmeester ook geen moeilijkheden op om de gehele glimmende eetkamer van Aiko te kunnen bewonderen. Dan maar gaan rondjes lopen. Eventjes dat juiste tempo zoeken en Aiko niet de kans geven om een bezoekje aan de andere deelnemers te laten brengen. Als een mens al zo eens iets gedaan heeft, loopt het stukken gemakkelijker. Mijn zelfvertrouwen groeide en naast me straalde een vrolijke Aiko! Terug bij de keurmeester, werd het tijd voor zijn beoordeling. De dame afkomstig uit het thuisland van Aiko, somde niets dan leuke dingen over hem op. Bij elke bemerking werd ik een stuk vrolijker. Eindbeoordeling: uitmuntend! Dat was boven mijn eigen verwachtingen. Blij over het resultaat, sloten we opnieuw aan in de rij. Het rode lintje dat we gekregen hadden, probeerde ik op een duidelijk zichtbare plek bij Aiko aan te brengen. Dat bleek niet zo eenvoudig want Aiko scheen te begrijpen dat er iets goeds gebeurd was. Hij kon het alleen niet vatten. Nu werd het wachten op de tweede ronde. Na elke kandidaat schoven telkens een plaatsje dichter naar onze startpositie. Duurde dat weer lang zeg! Na de laatste keuring, stonden er 5 teams met een uitmuntend en eentje met zeer goed. Die laatste kandidaat werd gevraagd om de ring te verlaten. We mochten ons een beetje langs de kant van de ring verdelen zodat er voldoende plek was tussen elk team. Op het teken van de keurmeester zette iedereen zich in beweging, zoals steeds aangemoedigd door supporters en toeschouwers. Vlijtige handen plaatsten ondertussen de begeerde bordjes. Vier bordjes voor 5 teams. Wie zou er als eerste uitvliegen? Bij elke doortocht verwachtte ik dat wij afscheid van de ring mochten nemen maar dit gebeurde niet. Ook de vierde stek mochten we letterlijk links laten liggen. Aiko liep zowaar een top drie! Dat we inderdaad naar het bordje met nummer 3 verwezen werden, kon geen afbreuk doen aan de vreugde. We keken recht in de ogen van onze familie en vrienden. Een duidelijk ontroerde tante had moeite om haar tranen te bedwingen. Bij mezelf voelde ik de spanning wegebben. Tijd voor de foto's. Daar kwam de deugniet weer in Aiko te voorschijn. Telkens als er camera's in de buurt verschenen (en verschijnen) vond onze deugniet de tijd gekomen om de clown te gaan uithangen. Hij stond natuurlijk ook te trappelen om naar Conny en Marleen te kunnen. Nog even intomen en dan mocht hij zich eens rustig laten gaan. Hij genoot van de aandacht en de knuffels. Een behoorlijk emotioneel moment was dit. Om eventjes stoom af te laten, maakten Aiko en ik nog een korte wandeling. Hij was maar wat blij dat hij nadien de geborgenheid van de auto mocht opzoeken. Nog voor ik afsloot, had hij zich al neergelegd. Tijd om wat te genieten van de overheerlijke barbecue. Na de pauze mocht mama Aleiga zich van haar mooiste kant tonen. Tot ons aller verbazing, ging Aleiga met de eerste stek aan de haal. Later op de dag behaalde de reu uit de groep van Aiko ook nog de CAC en Aleiga behaalde die bij de teven. Onze vrienden hoefden dus niet met lege handen terug te keren. Hoe de verdere uitslag er uitzag, kunnen jullie vernemen via de website van de BHC. Deze gegevens zijn, tenzij ze heel goed verstopt zitten op hun site, nog niet gepubliceerd.

Een welgemeende proficiat aan de organisatie. Als we volgend jaar niet zelf deelnemen, komen we zeker langs als toeschouwer.