Omdat Aiko al om 9 uur geprogrammeerd stond, mochten wij extra vroeg op pad. Het heeft soms zo zijn voordelen om als eerste een proef te mogen afleggen: je hebt niet kunnen zien wat je te wachten staat en de plankenkoorts krijgt nauwelijks de tijd om zich op je hond over te zetten. Dat maakte dus dat Aiko ontspannen aan de karaktertesten begon. Het eerste onderdeel was enkel maar meten en laten zien hoe goed hij er wel uit zag. Keurmeester en Ere President van de Duitse club Gisbert Langheim bleek over een bijzondere gave te beschikken: terwijl Aiko gemeten werd, noemde hij al de waarden alvorens ze door zijn assistente Daniele Ziegler vastgesteld werden. Enkel met de borstomvang zat hij er naast... Na het meten, mocht Aiko zijn gangwerk tonen: eerst stappen en nadien in lichte looppas.
Dan werd het tijd voor het betere werk. Even ravotten met zijn speeltje en dan hup, het speeltje in de flessenbak. Dit had ik nog nooit eerder met hem kunnen oefenen, spannend! Onbesuisd dook Aiko tussen de flessen. Hij schrok even van het kabaal en wipte prompt aan de andere kant de bak weer uit. Vrolijk huppelde hij naar me toe en ik stapte met hem de flessenbak in, raapte zijn speeltje op en begon hem opnieuw aan te moedigen. Voor de tweede maal vloog het speeltje tussen de flessen. Even de adem ingehouden... Niet nodig: Aiko sprong opnieuw tussen de flessen en bracht het speeltje mee. Onze lieve schurk had in zijn ooghoek ondertussen gezien dat er nog een poortje open stond. Hij vond het dus het geschikte moment om eens op verkenning te gaan! Daar stond ik dan, zonder hond. Gelukkig liep Aiko recht naar Conny en Marleen die zich tussen de toeschouwers hadden opgesteld. Ik verwachtte meteen de uitsluiting maar de keurmeester kneep hiervoor meer dan 1 oog dicht.

Aiko mocht meteen zijn buitdrift aan de wereld tonen. Ik wist dat die wel aanwezig was maar niet uitermate dominant maar voor wat de test betrof, voldeed hij aan de gestelde eisen. Volgende stap: oproepen terwijl je in een groepje mensen staat. Ook hier geen enkel probleem. Hij maakte wel een boogje rond de groep alvorens hij mijn gezelschap opzocht maar ook dat was ruim voldoende.

Dan kwam hij aan de onderdelen waar hij best de evenknie van Axel zou kunnen zijn... Buiten andere honden is er weinig of niets wat Aiko uit balans kan krijgen. Een groot pluspunt omdat dit hem de dag van vandaag helpt om een goede speurneus te zijn. Toen de overall met een ruk de hoogte werd in gehesen, bekeek hij dit eerder apathisch. Wat hem wel interesseerde, was de figuur die achter dat tentje de touwtjes bediende. Hondslogisch want van achter dat tentje kwam mogelijk het gevaar, niet van die overall. Vanaf dit punt liep ik met Aiko te wandelen en liet hem rustig begaan. Toen de zogenaamde paddenstoelenman (in dit geval een vrouw) ten tonele verscheen, huppelde onze deugniet vrolijk voor ons uit en ging zelfs voor mij kennis maken met die rare verschijning. Omdat ik de dame vriendelijk aansprak, begon ook Aiko's staart meteen te wiegen. Het kon hem allemaal niet deren en ik vond dit helemaal niet slecht. Op onze terugweg trok er iemand aan een touw een slede in onze richting. Aiko had een lange lijn aan maar die sleepte hij gewoon achter zich aan. Hij stopte en liet de slede rustig op zich afkomen. Blaffen was of grommen was er ook nu niet bij. Toen ik met hem naar de slede mocht stappen, volgde hij meteen, snuffelde aan het ding en verklaarde het voor veilig en ongevaarlijk. Waarschijnlijk had er liever zelf een ritje op willen maken maar dat mocht niet hé. Weer mochten we verder stappen. Lijn laten vallen... Plots kraakten twee schoten kort na elkaar. Aiko hield de pas in, keek in de richting van de schoten maar daar bleef het ook bij. Zoiets noemt men schotvast! De knallen kondigden ook het einde van de proef aan. Samen trokken we nu terug naar de terreinen van de school. Daar mocht ik nog eens met hem ravotten om de stress van hem af te halen. Dat deed hij maar al te graag.

Tijd voor het oordeel van de keurmeester maar eerst Aiko even aanlijnen. Ik liet hem rustig gaan liggen en hij staarde nieuwsgierig in de kring die zich om ons heen had opgebouwd. Alle punten werden overlopen, van het uiterlijk tot en met de testen die we hadden ondergaan. Dat Gisbert Langheim hem iets te rustig noemde, vond ik geen verwijt maar eerder een compliment. Dat de keurmeester met geen woord meer repte over Aiko zijn escapade, liet me voortijdig besluiten dat Aiko in deze testen geslaagd was. Dat werd ook door de keurmeester bevestigd waarop Aiko een warm applaus in ontvangst mocht nemen. De volgende horde naar dekreu wacht nu op hem maar die weg is nog lang en moeilijk. Voor hij die testen mag lopen, moet hij eerst zijn BH test lukken. Die horde moet hij nemen op zijn weg naar reddingshond, wat eigenlijk iets voor Axel geweest was maar met hem ben ik er nooit toe gekomen. Hopelijk lukt het met Aiko wel.

Na onze test liet ik Aiko nog eens lustig de poten uitslaan, bezorgde hem een natje en een droogje en liet hem dan genieten van zijn rust. Tijd om de andere deelnemers gade te slaan en kennis met hen te maken. Jullie mogen me gerust geloven: er leven heel veel mensen in Duitsland die evenveel passie opbrengen voor het ras als ikzelf. Ervaringen en tips wisselden van eigenaar, heel de dag door. Van Stefan, de pakwerker die met Aiko aan de slag ging, kregen we nog een schouderklopje omwille van het feit dat Aiko het behoorlijk goed gedaan had, zeker toen Stefan vernam dat Aiko niet mijn hond was.

Onze oprechte dank en felicitaties voor de organiserende club. Wie er zelf eens een kijkje wil gaan nemen, kan alvast via deze link eens kennis maken.