De geplande wandeling in de Hoge Venen hadden we even in de koelkast opgeborgen vanwege dreigend noodweer. Bij slechte weersomstandigheden kun je er maar beter wegblijven. Dan nog snel een noodoplossing gezocht en Ronald kwam al snel met het alternatief: Zonhoven, natuurgebied den Teut. We horen het jullie al zeggen: alweer Zonhoven? Daar hebben jullie nog in november nog geweest? Klopt maar Zonhoven heeft heel veel te bieden aan wandelaars ook al moeten die vaak de natuur delen met fietsers, joggers, ruiters, enz.
Den Teut is echter razend populair en dat zouden we ook nog ondervinden.

We waren nog maar net uitgestapt wanneer ook Ronald de parking opgereden kwam. Dit is niet de eerste keer dat we dit kunststukje voor mekaar gekregen hebben en zo zou je dit nooit kunnen timen. Dus ruim voor tijd konden we ons al op gang trekken. Ronald en Peter beschikken over hetzelfde GPS toestel maar om de een of andere reden, achtte het toestel van Peter de tijd gekomen om zich volledig te resetten. Dit euvel bezorgde ons wat vertraging maar dan zoog het glooiende landschap ons naar binnen. Heide, struiken en af en toe wat plukjes bos of een solitaire boom: de natuur op z'n best. Zelfs grote plassen, al dan niet gevoed door aan de oppervlakte uitstromend grondwater. Terwijl we halt moeten houden om een aantal canicrossers doorgang te verlenen, kunnen we onder een dreigende hemel volop genieten van Deze prachtige streek. Ter bescherming van de plas werd een stevige omheining opgetrokken maar iets verder konden Aischa en B'Elanna al een eerste keer pootje baden. Pepper had wat aanmoediging nodig maar waagde dan toch een paar stapjes in het nat. Drinken deed ze echter niet. De prinses had haar lakei opgedragen om water mee te zeulen voor het geval ze dorst zou krijgen. Of hoe een lieve Hovawart een baas volledig weet in te pakken.

Afwisseling troef maar weinig bos dus een wandeling die men best niet op warme dagen gaat inplannen. We volgden een stuk vlonderpad in aanbouw. Dan bereikten we wat verder een afgebakend gebied. Afsluiting was voorzien met de nodige bordjes dat na de ingang men grazende runderen kon ontmoeten. Bij onze doortocht waren ze van de onzichtbare soort en dat zou tijdens de wandeling niet de laatste maal zijn.  middelen dan er de dag van vandaag beschikbaar zijn... Op een bepaald ogenblik vonden we de ideale plek voor een groepsfoto.  Snel een paar keer op de ontspanner gedrukt en dan weer verder. Over de kam van een heuveltje mochten we andermaal de weidse heide bewonderen. Nu bruin van kleur maar op het juiste moment vermoedelijk een zee van paarse kleurschakeringen. Een brede weg en ruim zicht naar alle kanten, wie kon vermoeden dat net dan het grondig fout zou kunnen lopen? Genietend van onze tocht had niemand de jogster horen aankomen. Ze vervolgde ook haar weg maar dat was een trigger voor Aischa om haar achterna te stuiven. Ronald brulde zo luid hij kon en kon net verhinderen dat de jogster door Aischa gestopt ging worden. De dame schrok maar waarvan? Van Aischa? Die was tellen later al opnieuw aan de voet bij Ronald. Veeleer de oerkreet waarmee Onze vriend z'n Hovawartje tot de orde had geroepen. Er volgde wat gekijf van de tegenpartij en al foeterend vervolgde de eenzame loopster haar weg. Wij ook.
De voorspellingen bleken correct: tegen het middag uur kregen we een eerste bui over ons heen maar gelukkig eentje van bescheiden kaliber. Op dat moment hadden we ruim drie kwart van de wandeling erop zitten. Met een ruime bocht verliep de wandeling richting eindpunt. Bij deze omtrekkende beweging werden we opnieuw met de neus op de feiten gedrukt dat we in een klein land wonen dat doorsneden wordt door tal van snelwegen. Brullende motoren en scherpe sissende geraas van banden verstoorden de idylle. Een noodzakelijk kwaad had men kunnen beweren maar het gebied waar we ons in bevonden liep voor de bouw van deze snelweg gewoon nog kilometers verder. Nam niet weg dat voor onze neuzen een ree de oversteek van het pad waagde. Gelukkig had geen van onze viervoeters het gemerkt maar dat veranderde toen Aischa en B'Elanna de geur opsnoven. Die wilden maar al te graag een kijkje gaan nemen. Pepper rook wel wat, kon echter geen beeld oproepen en liet het dan zijn.

Sneller dan verwacht maar dan toch weer geheel op schema, bereikten we de auto's en dat geen seconde te vroeg. De hemelsluizen openden zich en nu wat het wel de moeite. Op naar Huize Hove waar de gastvrouw ons een tafel gereserveerd had met tapijt eronder. Eerste klasse bediening en heerlijk eten. Vermoedelijk gaan we hier nog wel eens een keertje neerstrijken na een wandeling.

Met dank aan Ronald voor het geboden alternatief.

Hier ben je met jouw lieveling nog steeds meer dan welkom! En het eten blijft nog super lekker ook!