Na onze begroeting en nadat de rust tussen B'Elanna en Pepper is teruggekeerd, kijken we samen de hoogte in: november regen miezert over ons heen. Alle weermodellen vermelden regen tot aan het middaguur. Echt Hovawartweer! Wij zijn niet zo gemotiveerd als onze twee meiden. Ook tijdens de rit blijft het regenen en bij momenten zelfs intenser. We bekijken elkaar en weten meteen wat de ander denkt: "Het zal toch niet waar zijn zeker?"
Vandaag ontbreekt er ook een teamlid: Katrien moest op het laatste nippertje nog afzeggen. Jammer! Wat de andere teams wel kunnen: vanuit verschillende plekken vertrekken maar toch gelijk toekomen. We begroeten elkaar terwijl een druilregen over ons neerdaalt. Belooft niks goeds! Vermits we voltallig zijn, kunnen we ons meteen op weg begeven. Traditioneel controleert B'Elanna de roedel en de andere meisjes volgen gedwee haar instructies op. Geen knorren, geen grollen. Geen weer om foto's te maken! Af en toe eentje met een smartphone en dus van mindere kwaliteit.

Na nauwelijks een paar honderd meter houdt het plots op met miezeren. Oef! Ondanks de beschrijving van de wandeling zijn rubber laarzen toch niet echt nodig. Stevig schoeisel natuurlijk wel. Het Hovawart trio heeft reeds lang de vrijheid gekregen en geniet duidelijk van deze tocht. Neuzen in de grond om alle indrukken en geuren te verzamelen. Die gaan weer goed slapen deze nacht!. Voor ons is het ook genieten. Peter en Marc komen heel graag naar Limburg en zijn een tikkeltje jaloers op hun Limburgse vrienden omdat die al die mooie natuur bijna letterlijk in de achtertuin hebben. 11 kilometer stappen en niet eens 10 mensen op de wandeling ontmoeten: gewoon zalig! Net als bij vorige edities verloopt de wandeling door een steeds wisselend landschap: loofwoud afgewisseld met weiland en natuurlijke vijvers. Of ook niet? We hebben de geschiedenisboeken over dit gebied nog niet nageslagen dus beschouwen dit als onzeker. De wegen, die zijn met zekerheid van mensenhand geschapen en verhard. Op bepaalde stukken verloopt de weg kaarsrecht over een traject van honderden meters. Zo voorzienig is moeder natuur nooit! Ontzag voor onze voorouders die al deze paden hebben aangelegd en met behoorlijk minder middelen dan er de dag van vandaag beschikbaar zijn...
We vorderen goed en na afloop mogen we vaststellen dat we nog steeds een gemiddelde halen van net geen 5 kilometer per uur. Niet slecht voor vijftigplussers! Uiteraard worden we niet 1 maar honderd keer door onze lievelingen afgetroefd maar die maken hier geen sport van natuurlijk. Omdat Ronald de route heeft uitgestippeld en verkend, mogen we ons altijd wel aan een escapade verwachten en dit is dit keer ook niet anders. Even krijgt onze tocht het gevoel van avontuurlijk wandelen maar niet voor lang. Een paar honderd meter verder zijn we al opnieuw de wat oudere wandelaars met hun honden, héél onschuldig...

Aan het tempo waarmee we ons voortbewegen naderen we ons vertrekpunt met rasse schreden. Onder de 2 uur 30 blijven is een peulschil voor deze afstand. Hopelijk kunnen we al terecht in Huize Hove want die reservatie was pas om 13 uur voorzien.
Aldaar toegekomen blijkt dit geen enkel probleem. Uitermate gastvrij en super hondvriendelijk worden we er ontvangen. Als er nu geen idioten het voor de anderen naar de duvel helpen, kunnen we hier nog wel eens neerstrijken om te eten. Om maar te stellen dat het eten meer dan goed was.

Andermaal dank aan Ronald voor deze super wandeling!

Hier ben je met jouw lieveling meer dan welkom! En het eten is nog heel lekker ook!