Per uitzondering bereikten wij als eerste de plaats van afspraak in Wortel en hadden we ruim de tijd om de gewezen boerderij van de landloperkolonie te aanschouwen. Een stukje geschiedenis waar men uit "menslievendheid" afscheid van genomen heeft en er nu voor zorgt dat tal van daklozen onze grote steden bevolken. Twintig minuten voor tijd verscheen ook Ronald op het appel. Of we voltallig waren? Dit keer niet! We zouden van vrouwelijk gezelschap kunnen genieten. Angelica met Menzo waren ook keurig op tijd en konden we meteen aan onze tocht beginnen. Het zou een zeer afwisselende route worden en de wandeling die in 2019 nog bekroond werd als mooiste wandeling van de provincie Antwerpen. Bij de start namen we de lange dreef die ons naar het natuurgebied van Natuurpunt bracht. Omdat er nog niemand onderweg was (behalve een zootje hondenliefhebbers met Hovawartjes), mochten onze lievelingen vrij rondlopen. Menzo ging natuurlijk meteen z'n harem checken en kreeg bij zowel B'Elanna als Michka meteen het deksel op de neus. Uit frustratie wilde hij dan maar wat baas spelen over Pepper. Een beetje te hardhandig zo vond iedereen en om het jonge geweld ervan te weerhouden zich niet te revancheren, kwam Pepper voorlopig weer aan de lijn. Met acht meter speelruimte kon ze zich nog meer dan genoeg bewegen maar werd ze wel ingetoomd. Met een grote boog liepen rond een grote vijver maar dan eentje die de ambitie van een meer bezat. Trekpleister van tal van vogels en ideaal biotoop voor insecten, amfibieën en andere natuurbewoners. De streek is altijd een cultuurlandschap geweest en worden delen dus bewust onderhouden. Deed men dit niet, zou er binnen een aantal jaren niets meer van te zien zijn en op die manier de streek een stuk van z'n charme verliezen. Bij de volgende afslag werd de weg smaller maar nog breed genoeg om naast elkaar te stappen. Praat een stuk gemakkelijker! Weidse velden afgezoomd door dreven of bossen in welke richting men ook keek. Ook de stilte viel meteen op. Nu ja, los van het gehijg van onze viervoeters dan. Op een plek aan de linkerkant stond een picknicktafel met banken. Tijd voor de groepsfoto! Peter beklom de tafel, kwestie om eens een ander beeld te kunnen schieten. Alleen B'Elanna had oog voor de camera maar zal zich ondertussen afgevraagd hebben wat haar baas nu weer van plan was. Iets verder kozen we een pad aan de linkerkant. Een poos later kregen we opnieuw uitzicht op het meertje. Vandaar ging het rechts de grens over. Enkel de kleuren van de markeringen waren anders maar verder kon je van geen grens spreken. Is trouwens ook een menselijke uitvinding en meer dan eens bron van ellende. Net toen we dachten een stuk langs de weg te moeten volgen, bleek dat we net zo goed via de weide onze weg konden vervolgen. We bereikten een bos en aan de uitgang van het bos opnieuw een grote vlakte. In de verte stonden een paar auto's en een troep mensen gewapend met kijkers. Uit voorzorg werden onze Hovawartjes maar aan de lijn genomen. Boven onze hoofden cirkelden roofvogels. Mogelijks valken maar welke? Bij de groep aangekomen merkte een man op: "Hovawart?". Met 2 black and tans en 2 zwarte vertegenwoordigers van het ras een klein mirakel dat de soort herkend werd! Na het in ontvangst nemen van de complimenten konden we onze tocht verder zetten. Onze route boog scherp rechts af en leidde ons opnieuw naar de weg dit we voordien rechts hadden laten liggen. Net voor we de baan bereikten, werden we bijna verrast door twee amazones. Menzo en Michka waren al aan paarden gewend maar onze stoere jongen kon het toch niet laten om even z'n ongenoegen te uiten. Iemand zo doen schrikken! Keurig gewacht tot de kust weer veilig was en even verder de weg gekruist. Weer een ander landschap! Een smal pad mondde uit op een poortje dat toegang verschafte tot een weide waar vee aan het grazen was. Die bekeken ons met afwezige blik en geen enkele koe maakte aanstalten om onze richting uit te komen. Weide uit, verbindingspad, weide in maar nu zonder koeien. Iets verderop een bankje: tijd voor een pauze. Begon het toch wel net te regenen zeker? Gelukkig een mini-bui. Na de korte pauze bijna direct het bos in. Brugje over en dan op vlonders. In natte tijden geen luxe... Een klein riviertje volgde het pad, of was het omgekeerd? Het had in ieder geval een enorme aantrekkingskracht op Menzo. Hij wilde zich absoluut gaan laven maar vond niet meteen een geschikte toegang. Uiteindelijk vond hij die wel en met een doffe plons belandde hij op de bedding van het beekje en kon zijn dorst lessen. Op de vlonders had elk zijn positie gekozen en die moest ook behouden worden. Als onze Hovawartjes dat dan ook nog begrepen hadden, zouden er geen grappige toestanden kunnen ontstaan hebben. B'Elanna liep keurig voorop gevolgd door Peter. Dan Pepper en haar baasje. Voor het jonge geweld was plek 3 niet naar de zin dus die wilde best wel aan Peter voorbij wat ook kon wanneer die even halt hield om een foto te maken. Tellen later bedacht Pepper dat ze ook nog een baasje had waar ze toch liever voor liep... of achter. Probeer op die vlonders dat verkeer maar in goede banen te leiden! Uiteindelijk bereikte iedereen het einde van het vlonderpad zonder kleerscheuren. Tijd voor weer een nieuw landschap. Opnieuw bredere wegen en eens uit het bos, opnieuw weidse vergezichten. Ruim over de helft van de wandeling werd het duidelijk dat we onze startplaats aan het naderen waren. Meer wandelaars, meestal met hond en meestal liepen ze ons tegemoet. Inhalen had moeilijk geweest. Hovawartjes houden er graag een strak tempo op na en de iets minder jonge baasjes proberen dit dan toch nog te volgen. Even kreeg Menzo het weer op z'n heupen vanwege Pepper. Toegegeven: ze zorgt altijd wel voor de aanleiding. Tijd om weer even in te grijpen. Gelukkig hielp het feit dat ze toch al een beetje moe waren om snel de gemoederen te bedaren. Na een linkse afslag belandden we in een lange dreef. We konden de aankomst bijna ruiken maar het duurde een halve eeuwigheid voor we rechts de afslag naar de parking konden nemen. Ook hier wandelaars en ook fietsers. eentje kwam met een hels tempo afgestormd en dit was duidelijk niet naar de zin van Menzo. Die probeerde de wegpiraat de doorgang te versperren en de man moest zwaar in de remmen teneinde een aanrijding te vermijden. Resultaat: een boel verwensingen die we met plezier konden weerleggen. Het laatste stuk voerde Marc en Pepper even het tempo op teneinde zo snel mogelijk de auto's te bereiken. Een lichte spierverrekking die het baasje van Pepper onderweg had opgelopen, hielpen als motivatie. Na aankomst moesten we ons nog even verplaatsen naar het toen nog geopende restaurant in Merksplas: Brasserie Kolonie 7 en uiteraard voegen we meteen de link toe: https://www.kolonie57.be/bezoek/geniet/eten-en-drinken/brasserie-de-kolonie  Gelukkig had Ronald voor ons gereserveerd want anders had het wel heel moeilijk geworden om nog een plekje voor 4 personen te bemachtigen. Traditiegetrouw kozen de heren voor gerstenat van de streek en onze dame verkoos een rode wijn. Keuze van maaltijd werd een makkie: 3 keer steak en een slaatje. De verbazing kwam echter toen de schotels geserveerd werden: dit was kost voor jonge en uitgehongerde wandelaars! Voor de iets rijpere jeugd had het wel iets minder mogen zijn. In ieder geval stond het aanbod in evenwicht met de prijs en over de kwaliteit viel ook niet te mopperen.

Het was weer een heerlijke uitstap, een prachtige wandeling en meer dan voortreffelijk gezelschap. En onze hondjes? Die keken gelijktijdig verstoord en verontwaardigd toen we hen nog even uit de auto lieten alvorens we onze terugkeer gingen aanvatten. Zowel B'Elanna als Pepper kunnen als geen ander laten blijken hoe ze zich voelen. 't Zal je Hovawart maar wezen.

Volgende wandeling? Zal van veel factoren afhangen maar voornamelijk van dat vervloekte virus.