Timing is alles in het leven. Als we afspreken op een plek, komen we ofwel samen aan of scheelt het nauwelijks enkele minuten. Op de parking stond welgeteld 1 wagen: die van Ronald en die was z'n benen nog aan het streken toen we onze Hovi-mobiel naast hem parkeerden. Midzomer maar redelijk bewolkt. Ideaal voor deze wandeling omwille van verschillende stroken weiland en asfalt. Vermits we op geen andere deelnemers hoefden te wachten, maakten we onszelf en de hondjes klaar en trokken ons op gang. Deze streek hadden we in het verleden al meer dan eens bezocht maar elke wandeling volgde een ander traject. Na de eerste afslag mochten onze meiden al van hun vrijheid genieten en we hadden het parcours geheel voor ons zelf. De geur van het bos, hijgende hondjes en een quasi gelijke tred van onze stappen... verder geen storende geluiden. Op pad in het Hageland betekende natuurlijk heuvels. Voor vlakke paden moet een mens in West-Vlaanderen of Nederland wezen. Holle wegen maakten ook deel uit van onze route en ondanks het feit dat we ons nog door het bos bewogen, voelden we de temperatuur langzaam maar zeker stijgen. Dit beloofde niet veel goeds voor de open stroken. Het kon onze lievelingen in ieder geval niet deren want die gaven hun ogen en neus de kost en dartelden vrolijk van links naar rechts. Zoals haar baasje het ondertussen reeds gewend was, kwam Pepper toch regelmatig diens gezelschap opzoeken om dan opnieuw aansluiting te zoeken bij Michka en B'Elanna. Deze wandeling bestond helaas niet alleen uit onverharde wegen. Regelmatig dienden we een stukje de weg te volgen om dan een volgend pad te kunnen inslaan. Gelukkig hadden we de weergoden aan onze kant en die zorgden ervoor dat deze stroken meestal niet zonovergoten werden. Behoorlijk warm maar draaglijk, laten we het zo omschrijven. Natuurlijk hadden we elkaar weer veel te vertellen en ofschoon je ons tempo niet als slenteren mocht bestempelen, hadden we nog adem genoeg over om met elkaar van gedachten te wisselen. Na ongeveer halfweg hielden de meeste wolken het voor bekeken en kreeg de zon vrijspel. Het werd bij momenten puffen en ook onze Hovi's kregen duidelijk last van de warmte. Af en toe hun dorst lessen kon helpen en dan kan je de lokale bevolking alleen maar heel dankbaar zijn dat ze een emmer met vers water voor hondjes klaar zetten. Hoe ze noemen, waar ze precies wonen? Geen idee maar ze verdienen een dikke pluim voor dit initiatief. Veel "macadam" betekend ook wielertoeristen. De tijden van de Rode Ridder lagen al lang in het verleden en de huidige generatie kruisridders beweegt zich liever voort op een stalen ros dan op 4 poten. Nu ja, staal zal het tegenwoordig ook wel niet meer zijn zeker? Eerder carbon of composietmaterialen om de boel zo licht mogelijk te maken. En liefst nog kosten uitsparen om een bel te monteren zodat ze vol in de remmen moeten gaan omdat wij ze gewoon niet hoorden afkomen. Of wij iets hebben tegen deze nieuwe vorm van terrorisme? Absoluut! Op een bepaald moment, net voor de afslag naar het kasteel van Horst, werd het zo gortig dat het totaal onmogelijk was om onze hondjes nog vrij verder te laten stappen. Dan maar effe aanlijnen zeker? De weg naar het kasteel vormde een pittoresk tafereel: bos en struiken rechts, akkers links. De gelaarsde kat had hier ook voorbij kunnen komen... Een dame met Golden die ons tegemoet kwam, verkoos om even van het pad tussen de struiken te verdwijnen om ons doorgang te verlenen. Duidelijk had ze een reu bij want die stond ons trio vol bewondering te begapen zonder en kik te geven. Zo is wandelen top! Hoe het kasteel en z'n omgeving er vroeger had uitgezien, konden we ons niet voorstellen. Wij hadden tot kort voor de laatste bocht nauwelijks of niets van het kasteel kunnen ontwaren. Vroeger werden te hoge bomen waarschijnlijk wel weggehaald om het zicht op de omgeving te behouden. Dan doemde plots toch de contouren van het imposante kasteel voor ons op. Bezoeken bleek geen opties want een hek met reclamedoek maakte kenbaar dat dit eeuwenoude kasteel dringend aan restauratie toe was en iedereen verzocht werd een milde bijdrage te leveren. Niet dat we ongeboeid zouden zijn door dit unieke patrimonium maar schenkingen laten we dan toch liever over aan de rijken en super rijken van deze wereld. Die geven trouwens liever hun geld uit aan monumenten dan aan noodzakelijke hulp voor noodlijdenden. Vanwege het schitterende decor, begon het even te kriebelen om een plekje te zoeken op het uitgestelde, ruime terras tegenover het kasteel. Helaas: volledig afgesloten! Ook weer iets dat te maken had met Covid19? Of een wedstrijd canicross? We kwamen er in ieder geval niet in! Dan maar verder. Het duurde een poosje vooraleer we opnieuw een pad konden inslaan en de zwarte Hovawartjesbende weer z'n gangen mocht gaan. Of zij iets in zich opnamen van deze schilderachtige omgeving? We geloven het niet. Schilders als Pieter Bruegel de Oude, Monait, Van Gogh en ga zo maar verder, hadden hier zonder twijfel inspiratie kunnen halen voor een volgend werk. Ons stond enkel de camera van Peter ter beschikking en gelukkig voor ons en voor jullie, maakte hij plichtsbewust een hele reeks foto's. Bijna op het einde van de wandeling begon Pepper al bijna uit gewoonte haar baasje vragend aan te kijken... Is het nog ver? Alsof je met een klein meisje op vakantie vertrekt en die dan na pakweg een half uur vraagt of het nog ver is. Zijn wij even blij dat Hovawartjes niet echt kunnen spreken! Hun lichaamstaal is al genoeg... Nog een pad tussen wat maïsvelden, een enkele straat tot aan het volgende pad en dan ging het richting aankomst. Ronald had regelmatig al opgeworpen dat je in de Gempemolen voortreffelijk kon eten. Geen wonder dat we bijna liepen watertanden toen we de molen in zicht kregen. Uit voorzorg eerst onze hondjes maar eens laten drinken en die extra bagage aan rugzakken kwijt geraken. Pepper had net iets langer nodig dan de rest en haar baas had haar gewoon zonder leiband naast zich kunnen houden tot Peter en B'Elanna richting molen vertrokken. Dag Pepper! Haar baasje trof haar in het gezelschap van beiden aan aan de ingang van het terras. Een vriendelijke ober vroeg of we gereserveerd hadden. Zo bijdehands waren we nu ook weer niet geweest en dra bleek dat er voor ons geen plek was. Volzet vanaf 12 tot 13 uur. 't Was iets na 12 en het terras was nog kompleet leeg. Begrijpen wie begrijpen kan... Lang leve de moderne tachniek! wij terug naar de auto's en via internet de buurt scannen op eetgelegenheden. Bleek dat er een potentiële gelegenheid bestond in Bekkevoort: Eethuis Pallieter in Bekkevoort. --> https://www.eethuispallieter.be/

Wij op weg en nog geen 10 minuten later stonden we voor een schier onooglijke bedoening. Schijn bedriegt want de façade herbergde een top eetgelegenheid met top service. Ook onze hondjes waren meer dan welkom en werden zelfs eerst bediend. Dit gebaar alleen al wil betekenen dat gasten met zorg omringd zullen worden.

Mosselen en ribbekes was onze keuze. Om duimen en vingers af te likken! Gempemolen... je kan stikken!

Pepper en Jadzea hebben we op de terugweg niet meer gehoord. Voor hen was het weer de perfecte uitstap.

Jaloers? Geen probleem! Hou onze agenda in de gaten, schrijf in en ga mee!