|
 Start
van de wandeling voorzien om 09:00 uur. Dat wilde betekenen dat we
behoorlijk vroeg moesten vertrekken. Tijdig bij Peter en B'Elanna
toegekomen om tante en nichtje de kans te geven zich aan elkaar te
wennen. Daar hadden ze maar tien minuten voor nodig en mochten ze rustig
samen plaats nemen in de koffer. Een ritje zonder problemen, de zon
tegemoet. Met nog slechts 7 kilometer van het doel verwijderd, gaf de
navi nog steeds 20 minuten rijtijd aan. Toen we door de straten van
Maastricht rolden, bleek de GPS stilaan gelijk te krijgen. Het laatste
stukje werd zelfs nog even spannend want we stonden wel juist maar
hadden eigenlijk de inrit naar de parking niet opgemerkt. Gelukkig
draaide Ronald ook net de zijweg op waar we stonden en wees ons de weg.
Op de parking konden onze Hovidames elkaar begroeten. Nog even wachten
op Lianne. Ook zij ondervond hetzelfde probleem maar kwam uiteindelijk
toch terplekke. Meteen na de start kregen we een eerste lange klim naar
het dak van de wandeling. Het werd puffen en hijgen en zweten. Het
laatste stuk was nog steiler zodat we, met uitzondering van Ronald, op
onze adem trapten. Afdalen was als een stuk aangenamer en gelukkig
verliep dit stuk van de wandeling nog steeds door bosrijk gebied. De
temperatuur was flink gestegen maar dat merkten we pas toen we vanop een
zijweg van het uitzicht konden genieten. Verder dalen naar Kanne. Dit
dorp (of is het gemeente?) kenden we nog van een wandeling gedaan in
2007, toen in de gietende regen... Gevangen tussen het Albertkanaal, de
Jeker en de Maas is dit een bijzonder stukje Belgenland met een rijke
geschiedenis. Stille getuige is nog steeds het imposante Château
Neercanne dat we een tijd later doorliepen. Voordien hadden we nog
kunnen genieten van een uitermate afwisselend landschap en wie denkt dat
Nederland vlak is, heeft het hier dan goed fout.
 Constant
volgde onze route de glooiingen dus telkens wat stijgen of dalen.
Joggers en fietsers komen hier ook aan hun trekken dus het werd vaak
oppassen voor hond en passant. Kanne zelf is best een aangename locatie
en het is een bonte mengeling van bouwstijlen maar die toch een harmonie
vormen. Locale bevolking hebben we enkel gehoord maar niet gezien. We
zagen een man die met z'n blaasinstrument wat nummers ten beste gaf maar
we twijfelden eraan of zijn buren zijn muziek wel konden smaken. Net
buiten de bebouwde kom ging het links naar nog een wijk en het begin van
de klim naar het kasteel.
 In
Kanne wilde Lianne wel effe halt houden op een terrasje maar vond geen
gehoor bij haar mannelijk gezelschap. Gelukkig voor haar liepen we aan
een ijssalon voorbij en trakteerde ze zichzelf op een ijsje. Bij de
heersende temperatuur volgde een kort stukje hete asfalt. Pepper kreeg
van haar baasje de instructie om zo dicht mogelijk langs de hagen te
lopen als die er al waren maar vooral op de graskant te blijven. Even de
weg over met een kleine versnelling en dan richting kasteel. Dit hof kon
en kan in hoge mate zichzelf bedruipen. Er is wel een stuk tuin in de
geest van de klassieke Franse hoven maar verder tref je enkel een keurig
ingedeelde moestuin en wijngaard aan. Het domein doet dienst als
restaurant en vormt een uitermate romantisch decor voor feesten. De
heuvel waartegen het kasteel gebouwd werd, is net als vele andere
heuvels in de buurt voorzien van een enorm labyrint van tunnels,
ontstaan door de winning van mergel. Na de tweede wereldoorlog vond de
Nato er onderdak en dit bleef zo een hele poos. Nu is het niet meer
toegankelijk maar het leek ons alvast een prima idee om het in te
richten als een museum.
 Een
prachtige dreef leidde ons weg van het domein. De laatste kilometers
zouden echter nog wat verrassingen voor ons in petto houden. Eerst de
vallei van de Jeker volledig oversteken en toen we eindelijk de
schoorsteen van de cementfabriek te zien kregen, bleek die achter alweer
een stevige helling te liggen waar zelfs Ronald begon te mopperen. De
klim verliep gelukkig in etages en kon zo beter verteerd worden. Te
bedenken dat je de wandeling ook in de andere richting kon maken... Dan
zou je die hoge berg voor het laatst voorgeschoteld krijgen: een ware
foltering! Vooral jongste telg Pepper scheen de kilometers niet zo goed
te verteren en bleef nu helemaal in de buurt van haar baasje. Tijdens de
wandeling was dit ook wel het geval geweest maar nu behoefde ze zelfs
geen leiband meer om te volgen. Net onder de top bevonden we ons plots
op een veel bredere weg waar ook behoorlijk wat wandelaars onderweg
waren. Onze Hovawartjes vielen op en kregen veel aandacht. Het kon hen
niks schelen. Zij wilden zich ergens kunnen neervlijen en rusten. Na nog
wat gekronkel en dalen verscheen het chalet in zicht. Bij het vertrek
lag de parking er verlaten bij. Nu was het zoeken naar een parkeerplek.
Het terras was gelukkig niet overvol en tellen later lieten we ons
neerploffen aan een tafeltje met wat schaduw.
 Ronald
voorzag het gezelschap van spijs en drank. Terwijl hij poseerde voor de
klassieke foto met het locale bier, achtte B'Elanna haar kans gekomen om
een snoepje van tafel weg te ritsen. Daardoor maakte Peter geen tweede
opname maar later merkten we dat hij de poging tot diefstal van z'n
lieveling op de gevoelige plaat had vastgelegd. Het had net zo goed
Pepper kunnen wezen maar die bleef rustig naast ons liggen. Ze bewoog
nog enkel om af en toe een lekker hapje in ontvangst te nemen. Genietend
van elkaars gezelschap en even weg van de Corona ellende, tikte de klok
weer wat sneller dan gebruikelijk. Later dan voorzien, vatten we onze
terugtocht aan. Voor Ronald een kort ritje, voor ons eentje van iets
meer dan anderhalf uur. onze hondjes hebben we van heel de weg niet
gehoord of gezien... Prachtige wandeling, prachtige streek en heerlijk
bier! Wie de wandeling ook eens wil doen kan gebruik maken van de
routebeschrijving voor gps bovenaan. Je dorst lessen na de wandeling kan
in het café Châlet d'n Observant - Bie dur
Lei -->
http://www.chaletobservant.nl/
Bedankt Ronald voor de wandeling!
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
.'))
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)